Το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» στο θέατρο Αλκμήνη

«Είμαι πιο ανατρεπτικός από σας» διακήρυξε προς τους συντρόφους του ο Χιλιανός Λεμεμπέλ, εξηγώντας «γιατί το να είσαι φτωχός και αδερφή είναι ακόμα χειρότερο…».

Στην, επίσης μαρτυρική, γειτονική Αργεντινή, ο συνάδελφος του Μάνουελ Πουΐγκ βάλθηκε λες να το αποδείξει στο μυθιστόρημα το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» που έγραψε το 1976 στην εξορία στο Μεξικό. Η ταινία που γύρισε ο σκηνοθέτης Έκτορ Μπαμπένκο το 1985 με τις καταπληκτικές ερμηνείες των Γουίλιαμ Χαρτ και Ραούλ Τζούλια έδειξε σε όλον τον κόσμο μια πτυχή της στρατιωτικής δικτατορίας του Χόρχε Βιδέλα, αυτή των βασανιστηρίων των αντιφρονούντων, ενώ κατά σύμπτωση είναι η χρονιά που επιτράπηκε να κυκλοφορήσει στο Μπουένος Άιρες και το μυθιστόρημα.

Το έργο μας πάει στο 1975. Ένα κελί. Δυο κρατούμενοι: ένας αντικαθεστωτικός και ένας για «παρεκκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά» σε μια συνύπαρξη από αυτές που η δικτατορία φιλοδοξούσε να εκμεταλλευτεί… Όμως η φαντασία δε φυλακίζεται. Ούτε η ανθρωπιά. Με όχημα την αφήγηση κινηματογραφικών ταινιών, εξιστορείται η ζωή των ηρώων και υφαίνεται μια σχέση που τελικός της σκοπός μπορεί να μην είναι το να παγιδέψει το θήραμα στον ιστό, αλλά μάλλον να μοιραστεί την τρυφερότητα που ανθίζει και κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες.

Σε ένα μικρό κελί που ίσα ίσα χωράει δύο στενά κρεβάτια, που έχει στηθεί στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη, ο Παντελής Καναράκης, που παίζει τον φυλακισμένο για τις σεξουαλικές του επιλογές Μολίνα, πραγματοποιεί ένα όνειρο ζωής. «Είχα μαγευτεί όταν είχα δει την κινηματογραφική του εκδοχή το ’85… Δυστυχώς σχεδόν 50 χρόνια μετά διαπιστώνεις ότι είναι επίκαιρο. Θα ‘θελα να είχε προχωρήσει η κοινωνία, να μην υπάρχει καταπάτηση ελευθερίας είτε πρόκειται για τη σεξουαλική ελευθερία, είτε για τις πολιτικές πεποιθήσεις, είτε για θρησκευτικούς και φυλετικούς λόγους. Σε κάποιο κράτος μια κοπέλα σκοτώθηκε επειδή δε φορούσε τη μαντίλα. Δυστυχώς ο άνθρωπος συνεχίζει να καταπιέζει τον άνθρωπο…» μας λέει.

Το πολυβραβευμένο κινηματογραφικό έργο, που είχε κυκλοφορήσει όταν θέριζε ο ιός του έιτζ και όλοι κατηγορούσαν τα μεγαλύτερα θύματά του, τους ομοφυλόφιλους, τον είχε συγκλονίσει και για αυτόν τον λόγο. Την επόμενη δεκαετία έγινε μιούζικαλ ενώ ετοιμάζεται και πάλι να ανέβει στο Μπρόντγουεϊ.

Μας θυμίζει τη σκληρή μοίρα που έχουν οι διαφωνούντες αγωνιστές αλλά όχι αποκλειστικά αυτοί, σε ένα καθεστώς αυταρχισμού, το οποίο στην Αργεντινή συντέλεσε στον αφανισμό όχι μόνο χιλιάδων αντιφρονούντων αλλά και στην εξαφάνιση εκατοντάδων από τα παιδιά τους.

→ Πόσο ασύμβατη είναι η συμβίωση δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων, με διαφορετικά πολιτικά πιστεύω και όνειρα ζωής όπως ενός κρατούμενου που διώκεται για τις αντατρεπτικές του ιδέες και ενός κρατούμενου που διώκεται για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις; τον ρωτήσαμε. «Η αγάπη μπορεί να αλλάξει τα πάντα και να κάνει τον κόσμο καλύτερη. Από την αγάπη και την εκτίμηση, οι δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι ενώνονται και θυσιάζονται ο ένας για τον άλλο. Το έργο είναι ένας ύμνος στην ελευθερία και την αγάπη, μέσα από σκληρές και δύσκολες καταστάσεις, θυμίζοντάς μας ότι όταν υπάρχει αγάπη, μπορούν να γίνουν θαύματα».

• «Το φιλί της γυναίκας αράχνης» του Μάνουελ Πουΐγκ.
• Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
• Διασκευή – σκηνοθεσία: Κοραής Δαμάτης.
• Σκηνικά – κοστούμια: Παύλος Ιωάννου.
• Σχεδιασμός φωτισμών: Κοραής Δαμάτης.
• Ερμηνεύουν: Παντελής Καναράκης, Παναγιώτης Κατσίκης.
• Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8-12, στάση μετρό Κεραμεικός, τηλ. 2103428650).
• Κάθε Παρασκευή και Κυριακή στις 21:15.
• Εισιτήρια 10-12 €. Προπώληση νiva.
• Διάρκεια 75′. Κατάλληλο άνω των 16 ετών.