Θα μπορούσε να είναι και ένα έργο για το πώς η σημερινή γενιά των σαραντάρηδων βλέπει τη δεκαετία του 1970. Κλείνει ωστόσο το μάτι και στη σημερινή συγκυρία. Αλλωστε η χρονικότητα και η ατμόσφαιρα είναι αυτές που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη οπτική του Γιώργου Σίμωνα σε κάθε δουλειά του: στην παράσταση «1975 ή Πιο γρήγορα, Εμμανουέλα! Σκότωσε! Σκότωσε!» υπογράφει εκτός από τη σκηνοθεσία και το κείμενο στο πολυπρόσωπο έργο της ομάδας «Νοσταλγία», που παίζεται στο Rabbithole*. Σε ένα συνοικιακό μπαρ, οι θαμώνες, με νωπές τις μνήμες της λογοκρισίας και της καταστολής, με αφορμή την απαγόρευση της θρυλικής soft πορνό ταινίας «Εμμανουέλα», θέλουν να γυρίσουν την ελληνική εκδοχή της εκδηλώνοντας τα όνειρα και τις αγωνίες τους.
Του ζητήσαμε να μας μυήσει στο καλειδοσκοπικό σύμπαν αυτής της μαύρης κωμωδίας, έτσι όπως διάφορες φάσεις του έργου αναπτύσσονται παράλληλα στους διαφορετικούς χώρους μιας πολυεπίπεδης σκηνής, μέχρι οι ήρωες και η ιστορία να συνδεθούν σε ένα εφήμερο σχήμα που διαρκώς αλλάζει, δίνοντας διαφορετική κάθε φορά ισορροπία. Υπό τους ήχους της μουσικής που χαρακτηρίζει τη δεκαετία αλλά και γεγονότων που άφησαν το σημάδι τους στην ελληνική κοινωνία πρόκειται για ένα είδος υβριδικού θεάτρου ντοκιμαντέρ. Κι όλα αυτά ένα βράδυ του 1975 στο μπαρ «Τσικίτα».
● Μετά τη δεκαετία του 1980 στο «Αβυσσαλέο κτήνος», πώς φτάσατε στο «1975»;
Ηθελα να κάνω ένα έργο για την εποχή των σέβεντις. Ανατρέξαμε σε ντοκουμέντα, οπτικό υλικό, ντοκιμαντέρ, έντυπα και αρχεία, ερευνήσαμε τα μουσικά ρεύματα και μουσικά στέκια, πήραμε συνεντεύξεις και, πάνω από όλα, μελετήσαμε τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Και ξαφνικά έπεσα στο σκάνδαλο με την ταινία «Εμμανουέλα» το 1975 που είναι ένα υπέροχο θέμα. Στη συνέχεια ήρθε το περιβάλλον της ντίσκο και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
● Πώς αξιολογήθηκε ως ένα γεγονός που σημάδεψε τη δεκαετία;
Ανάμεσα στις συνεντεύξεις που έκανα περιλαμβάνονταν και άνθρωποι που έκαναν τέχνη και μου επισήμαναν να μη χρησιμοποιώ τον όρο πορνό γιατί πρόκειται για ερωτικές αισθησιακές ταινίες.
Κι ανακάλυψα ότι ήταν μια μεγάλη υπόθεση, πολλοί καλλιτέχνες και σημαντικοί στον χώρο τους, ηθοποιοί, συνθέτες και σκηνοθέτες εργάστηκαν σε αυτές τις ταινίες που αποτελούσαν ένα ρευστό είδος μεταξύ ερωτικής ταινίας και θρίλερ. Και παίζονταν σε κεντρικούς κινηματογράφους όχι σε δεύτερης διαλογής. Η απαγόρευση της «Εμμανουέλας» πράγματι πυροδότησε διαδηλώσεις…
● Λογοκρισία που γέννησε και τη λέξη τσόντα ως συνώνυμη του πορνό…
Εκλεβε ο ένας από τον άλλο το ρελέ της ταινίας κι έκοβε κι έβαζε σκηνές σε άσχετες ταινίες, αλλά ζωγράφιζαν κιόλας πάνω στο ρελέ κι εκεί που παρακολουθούσες την ταινία έβλεπες ας πούμε δύο ζωγραφισμένα στήθη στο κούτελο του άλλου. Οσο για τη λογοκρισία, γειτνιάζει με αυτά που περνάμε τώρα…Το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης του κοινού, της φίμωσης, το cancel culture που φοβάσαι να μιλήσεις για τα πράγματα και τον έρωτα, καθώς τότε δεν υπήρχε και το google. Και στη μία εβδομάδα που προβλήθηκε η «Εμμανουέλα» έκανε 330.000 εισιτήρια, ασύλληπτο νούμερο ακόμη και για σήμερα που όλη τη σεζόν να παιχτεί μια επιτυχία δεν κόβει 30.000 εισιτήρια… Αμα συνέχιζε θα ξεπερνούσε τον «Τιτανικό».
● Σας ενέπνευσαν ωστόσο κι άλλα γεγονότα και πρόσωπα εκείνης της πολυτάραχης εποχής, όπως;
Ο ληστής με τις γλαδιόλες, το μόνο ιστορικό πρόσωπο που έχει μέσα η παράσταση και είχα ακούσει από την εποχή του πατέρα μου. Φοβερή φιγούρα, αντιήρωας, μποέμ, αντικυβερνητικός, ένα είδος Ρομπέν των Δασών… Πολλές είναι οι αφορμές από την πραγματικότητα και για μας ήταν σημαντικό εργαλείο το βιβλίο του Γιάννη Καιροφύλα «Η Αθήνα στη δεκαετία του ’70» (εκδόσεις «Φιλιππότη») ωστόσο η πλοκή είναι παρεΐστικη μυθοπλασία. Και το θέμα της βόμβας, η εποχή εκείνη περιγράφεται πολύ ανήσυχη, με πάρα πολλές αυτοσχέδιες βομβιστικές και ληστρικές επιθέσεις…
● Κι ωστόσο δεν είναι άλλο ένα έργο για τη μεταπολίτευση ακριβώς, είναι και μια σαρκαστική ματιά για το σήμερα;
Υπάρχει αντιστοιχία και με το σήμερα, σύμφωνα με μια μελέτη, καθώς και το 1973 όλος ο πλανήτης είχε φτωχύνει εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης. Ωστόσο τότε υπήρχε μια αισιοδοξία. Πάντως όταν ξεκίνησα δεν με ενδιέφερε καθόλου να κάνω ένα έργο ρεαλισμού, ήθελα να πάω λίγο παραπέρα το στοιχείο του κινηματογραφικού θεάτρου, δεν ήθελα ένα έργο με αρχή, μέση και τέλος, ήθελα να φτιάξω μια κατάσταση για το τι μπορεί να συμβεί ένα βράδυ σε ένα μπαρ στα μέσα της δεκαετίας του ’70…
● Μου έμεινε αξέχαστος, ως αστείος, ένας διάλογος που λέει ο σκηνοθέτης «θέλω να κάνω κάτι με όραμα. Ν’ αλλάξει τον κόσμο» και του λέει ο ληστής «μόνο βιάσου, ο κόσμος αλλάζει γρήγορα…»
Είναι τόσο αστείο όσο και πικρό, είχαμε μείνει πολύ πίσω με την επταετία… Αλλά είναι και ένα έργο που εκ των υστέρων διαπιστώνω πόσο επίκαιρο είναι και τώρα. Εκεί που ο πορνοστάρ που επιβιώνει πουλώντας κρέμες προσώπου λέει «είμαι θεόφτωχος ρε γαμώτο, γιατί δεν με παίρνεις στην ταινία» προσθέτοντας για τους καλλιτέχνες «είμαστε απλώς στάχτες, μας πετάνε λες και δεν αξίζουμε τίποτα» έχει να κάνει τόσο με ό,τι μας επιφύλαξαν μετά τη δοκιμασία του κορονοϊού.
? ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: «1975 ή Πιο γρήγορα, Εμμανουέλα! Σκότωσε! Σκότωσε!». Σκηνοθεσία/συγγραφή Γιώργος Σίμωνας. Δραματουργία Χρύσα Κολοκούρη. Κίνηση/χορός Κική Μπάκα. Μουσική σύνθεση Τώνια Ράλλη. Σκηνογραφία Νατάσσα Παπαστεργίου. Ενδυματολογία Ευαγγελία Γκότση (Grace Gely). Φωτισμοί Γιώργος Ιεραπετρίτης, Γιώργος Βλαχονικολός. Κατασκευή σκηνικού sickmyduck.lab. Βοηθοί: σκηνοθέτις Λουκία Ανάγνου, σκηνογράφος Μαριάνθη Ράδου, χορογράφος Ηώς Αντωνοπούλου, δραματουργός Αθηνά Χατζ Κασσέμ. Ηθοποιοί: Μιχάλης Ζαχαρίας, Στάθης Κόκκορης, Χρύσα Κολοκούρη, Φώτης Λαζάρου, Στέφανος Λώλος, Σοφία Μανώλη, Βάσω Παύλου, Νικόλας Πιπεράς, Συμεών Τσακίρης, Χρήστος Χριστόπουλος. Διάρκεια 120’. Κατάλληλη για θεατές 18+
*Rabbithole (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο) κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00, έως 2/4. Εισιτήρια: 8-15, 18 € με ποτό. Κρατήσεις, πληροφορίες: 210 52 49 903 (ώρες ταμείου: 18.00 – 21.00).
