«Γιατί στις όπερες οι ηρωίδες πρέπει να πεθαίνουν;»

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο υδροθεραπευτήριο «Ασκληπιός» σε κάποια επαρχιακή λουτρόπολη. Την πόρτα του περνούν δύο γυναίκες. Εκεί ανάμεσα στις αναθυμιάσεις από το ιαματικό νερό που αναβλύζει, ανάμεσα σε όπερες που λατρεύει η ιδιοκτήτριά του, ανάμεσα σε σοβαρό και αστείο η Λύντια, η Κάτια και η Μαρία ακουμπούν τα βάρη τους, οραματίζονται αισιότερο τέλος από την τραγική κατάληξη των ηρωίδων στις όπερες, ψηλαφούν τη γυναικεία χειραφέτηση μιλώντας τελικά για την ελευθερία, ξορκίζουν την έμφυλη ανισότητα μέχρι να εξαγνιστούν.

«Οι Λουόμενες είναι τρεις ηρωίδες με βαθιά πάθη και αδυναμίες. Εχουν αμαρτήσει βαριά ή έτσι νομίζουν. Εχουν πιει ουκ ολίγες φορές αλκοόλ ώσπου να λιποθυμήσουν, έχουν κάνει σεξ με πολλούς συντρόφους, ήταν φιλόδοξες, θυσίασαν πολλά για να είναι ανεξάρτητες, ελεύθερες. Και το φέρουν βαρέως. Μέσα στο υδροθεραπευτήριο απαλλάσσονται σταδιακά από αυτό το φορεμένο φορτίο.

Μοιράζονται τις ιστορίες τους υπό ένα νέο πρίσμα», λέει η Κατερίνα Μαυρογεώργη για το έργο που έγραψε και σκηνοθετεί στο Tempus Verum. «Θέλω να μιλήσω για τη γυναίκα ευεργετικά κι όχι με λύπηση. Θέλω να προσφέρω μια συχνότητα δημιουργίας για τη γυναίκα στην οποία η ίδια είναι αντικείμενο στοχασμού, η ίδια γιορτάζεται, η ίδια εξυμνείται, δεν πρωταγωνιστεί πάλι η εικόνα ενός συστήματος που τη βασανίζει ασταμάτητα».

Μπορεί να είναι το δεύτερό της έργο και να γράφτηκε πριν από την πανδημία (πρωτοανέβηκε στο Skrow), αλλά ο ρέων λόγος και η τρυφερότητα για τις ηρωίδες και τις πληγές τους, οι δύσκολες εξομολογήσεις και η διακωμώδηση του τραύματος, η διαπλοκή των ιστοριών με την τραγική μοίρα των γυναικών στην όπερα παραδίδουν ένα έργο βαθιά ανθρώπινο και λυτρωτικό.

Ξεκίνησε να το γράφει στην Ικαρία, τον τόπο καταγωγής της όπου υπάρχουν τα ιαματικά λουτρά, δίνοντάς της το έναυσμα, ωστόσο το έργο «συμπληρώθηκε στις πρόβες και ολοκληρώθηκε λίγο πριν ανέβει», ενώ σε ταξιδεύει από την πατρίδα της όπερας, την Ιταλία, στην Ισλανδία, τόπο καταγωγής της ιδιοκτήτριας του υδροθεραπευτηρίου, στη Ρωσία αλλά και στην Ιαπωνία.

● Παρά τον ανάλαφρο τόνο του το έργο έχει δύσκολες εξομολογήσεις, πώς έγινε ο συνδυασμός;

Εχει να κάνει με τη συνθήκη του έργου, το ότι αυτές είναι άγνωστες και έτσι τους δίνεται μια ευκαιρία να μαλακώσουν και να τα πουν με την άγνωστη που έχουν απέναντί τους. Το μοίρασμα πάντα κάνει πιο ανάλαφρα τα πράγματα και αν είναι ένας ξένος αυτός που σε ακούει, σίγουρα θα σου βγουν πιο πολλά…

● Και η όπερα;

Κάπως γαλουχήθηκα σε αυτήν επειδή η μητέρα μου της είχε μεγάλη αγάπη. Από παιδί τις έβλεπα και μπορούσαμε να μιλήσουμε για τους φόνους, τα πάθη, τις ηρωίδες και την τραγική τους μοίρα. Πάντα τις συμπονούσα και με βασάνιζε το ερώτημα γιατί πρέπει να πεθαίνουν, δεν μπορεί έστω μία να σωθεί, έστω μία φορά; Κάπως με άφηναν με ένα λυρικό παράπονο οι ιστορίες τους και τώρα, επειδή κι εμείς δημιουργούμε, είπα μήπως τις πούμε κάπως αλλιώς αυτές τις ιστορίες, μήπως παρηγορήσουμε τις ηρωίδες κι εμάς μαζί τους.

● Για το Π.Δ. εξίσωσης, παρά τις σπουδές σας, με απόφοιτους Λυκείου τι έχετε να πείτε;

Δεν το χωράει ο νους μου. Πιστεύω ότι είναι μια μεγάλη υποτίμηση, χωρίς κανένα σεβασμό σε μια δουλειά που είναι πολύ απαιτητική και δύσκολη και χρειάζεται χρόνια σπουδές. Θυμάμαι ότι τα χρόνια της σχολής δούλευα πάρα πολύ, ήταν Πανεπιστήμιο αυτό που κάναμε. Θέλω να είμαι αισιόδοξη ότι θα το πάρουν πίσω αλλά τώρα είμαι θυμωμένη, απογοητευμένη και δεν μπορώ να το πιστέψω καλά καλά.

? Πληροφορίες: «Οι Λουόμενες»

Κείμενο-σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαυρογεώργη

Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας

Σχεδιασμός φωτισμών: Σεραφείμ Ράδης, Γιάννης Καραμπάτσος

Κοστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Αρτεμις Φλέσσα

Παίζουν: Κατερίνα Λάττα, Νικολίτσα Ντρίζη, Μαρία Πετεβή

Voice οver: Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

Παραγωγή: Θεατρική ομάδα Ιnkal. Θέατρο Tempus Verum (Ιάκχου 19, τηλ. 210342 5170, στάση Μετρό Κεραμεικός). Μέχρι τις 19 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.30. Εισιτήρια 12-16€. Προπώληση νiva.gr