«Η χώρα πέθανε. Να πάει στον αγύριστο. Μας έβγαλε τα συκώτια. Θεός σχωρέσ’ τη. Πάει, πέθανε. Ζήτω η νέα χώρα! Ζήτω».
Σαν ν’ ακούς σύνθημα διαδήλωσης («Η χώρα πέθανε») το θεατρικό κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη κινείται σε ασυνήθιστες δραματουργικές φόρμες.
Το «Θέλω μια χώρα» παρουσιάζεται σημερα και αύριο στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, με πρωταγωνιστή ένα ολόκληρο πλήθος…
Το πλήθος της νέας γενιάς Ελλήνων εκπροσωπείται από τους σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης.
Μια σκηνική πολυφωνία που, με φόντο την εποχή της κρίσης, εκφράζει άλλοτε τον φόβο και την αγωνία κι άλλοτε την ελπίδα και την αναγκαιότητα της αλλαγής. Κοινός άξονας το επιτακτικό αίτημα «Θέλω μια χώρα», που φωνάζουν από τις ξαπλώστρες της χαοτικής ελληνικής «παραλίας».
Για τη σκηνοθέτιδα ο μόνος που δικαιούται να πάρει τον λόγο αυτή τη στιγμή είναι η νέα γενιά. «Αυτή είναι το μέλλον της χώρας», λέει η Μαριάννα Κάλμπαρη.
«Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς από σκηνής για μια κατάσταση που βιώνει, τη στιγμή ακριβώς που τη βιώνει. Πόσο μάλλον όταν η κατάσταση αυτή είναι τόσο κρίσιμη και τόσο ρευστή: τα πάντα γύρω μας δοκιμάζονται, καταρρέουν, μεταβάλλονται μέρα με τη μέρα.
Το Θέατρο Τέχνης φέρνει στη σκηνή του Φεστιβάλ ένα ορμητικό πλήθος που με απάθεια, απελπισία, χιούμορ, αφέλεια, κυνισμό αναζητά μια διέξοδο. Αναζητά απεγνωσμένα μια χώρα».
Μέσα σε αυτή την πολύβουη σκηνική σύνθεση, ξεχωριστή θέση έχει ο ρόλος-αντιφώνηση της Ρένης Πιττακή. «Το έργο, όπως λέει ο συγγραφέας, βασίζεται σε μια συνθήκη αβεβαιότητας, πρόκλησης και ανεδαφικότητας. Ενα πλήθος νέων μπουκάρει στη σκηνή αναζητώντας “μια χώρα”. Μέσα σ’ ένα συλλογικό και ταυτόχρονα αντιφατικό φαντασιακό, οι νέοι ονειρεύονται συγχυτικά, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι ενός αποσπασματικού λόγου που πάει να γίνει “διάλογος”.
Τα αδιέξοδά τους ορατά, αλλά κυριαρχεί η επιθυμία αλλαγής του χώρου τους, μια και δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τον εαυτό τους. Εμείς της παλιάς γενιάς, κολλημένοι σε αλλοτινά οράματα, μετράμε τις ευθύνες μας, αντικρίζουμε με δέος τις τρύπιες ιδεολογίες και τα πολιτικά παίγνια, μένουμε σιωπηλοί και αμήχανοι», λέει η μεγάλη πρωταγωνίστρια.
«Ο ρόλος μου στη σκηνή είναι η διέξοδος μέσω των ποιητών, εκείνων που είχαν προφητικά διαβλέψει το κακό, το άρθρωσαν, μα κανείς δεν τους πρόσεξε – ποιος ακούει τις Κασσάνδρες; Από την πλούσια δεξαμενή της ελληνικής ποίησης επιλέχτηκαν τρία ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη, πικρού ποιητή, ούτε άκριτα στρατευμένου αλλά ούτε μηδενιστή, καθώς κι ένα από τον “Μικρό Ναυτίλο” του Ελύτη, που αναφέρεται σε εκείνο τον πραγματικό, το δεύτερο ήλιο που καταφρονέσαμε».
Η παρουσία της Ρένης Πιττακή ανάμεσα στα παιδιά δημιουργεί ένα είδος ποιητικού αντίλογου στη δική τους θρυμματισμένη φωνή, που επιθυμεί αόριστα, χωρίς στόχο, που διεκδικεί χωρίς να ξέρει τι και πώς. Η ποίηση φαίνεται ανήμπορη να αφυπνίσει τους νέους. «Αυτό δεν μπορεί να συμβεί έτσι, ξαφνικά», λέει η Ρένη Πιττακή. «Οταν έχει μεσολαβήσει τόσο σκοτάδι, τόσο άδειασμα, απαιτείται χρόνος για να δουλέψει η οικογενειακή αγωγή, η Παιδεία, ώστε η φωνή του ποιητή να φτάσει στ’ αυτιά τους. Το χάσμα που έχει δημιουργηθεί είναι μεγάλο.
Οι σπουδαστές του Θεάτρου Τέχνης δούλεψαν τόσο καιρό με συγκινητική αφοσίωση, επιμονή, πειθαρχία στις πρόβες. Γοητεύτηκα μαζί τους, άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες, που ξύπνησαν μέσα μου το “Κουνέικο”… Μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό της ζωής μας, ένιωσα μετά από χρόνια την ανάγκη να επιστρέψω στην τάξη. Θα δούμε».
Το «Θέλω μια χώρα» είναι έργο που ξεκίνησε από την κριτική της δικής μας χώρας, τον οραματισμό της χώρας που θέλουμε. «Είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος ενός λαού να αναζητά επαναπροσδιορισμό του ίδιου του του τόπου;» λέει ο συγγραφέας. «Γιατί και πώς γίνεται αυτό; Πώς διαμορφώνεται στις μέρες μας ένας τόπος που μπορεί να γίνει αποδεκτός ως χώρα; Μήπως έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία διαμόρφωσης χωρών και συνεπώς μια νέα χώρα δεν μπορεί παρά να ανήκει σε ένα συλλογικό φαντασιακό;»
INFO:
Πειραιώς 260, κτίριο Δ . Δραματολόγος παράστασης: Ελενα Τριανταφυλλοπούλου. Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Μουσική: Χαράλαμπος Γωγιός. Χορογραφία: Μαρίζα Τσίγκα. Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου. Μαζί με τη Ρένη Πιττακή απόφοιτοι και μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θέατρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Επίσης συμμετέχουν άνθρωποι από χώρες της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας, που βρέθηκαν ή επέλεξαν να ζουν και να εργάζονται στην Ελλάδα. Ανθρωποι που καλούνται να καταθέσουν την προσωπική εμπειρία τους σε σχέση με τη χώρα. 21.00.
