Η παράσταση στηρίζεται εξ ολοκλήρου στο ταλέντο των τριών αυτών νέων κοριτσιών. Θυμηθείτε τα ονόματά τους: Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Κατερίνα Ρουσιάκη, Δήμητρα Σπανούλη.
Τρεις νεαρές ηθοποιοί που εμπιστεύτηκαν τον σκηνοθέτη Αλκίνοο Δωρή και σήκωσαν, με το ταλέντο τους, στους ώμους τους την παράσταση «Το καθημερινό τραγούδι του απείρου» στο θέατρο «Μπάγκειον».
Οι συντελεστές πραγματικά κάνουν άθλο, μόνο και μόνο παίζοντας στο «Μπάγκειον»: ένα ιστορικό κτίριο, στο κέντρο της Αθήνας, πρώην ξενοδοχείο και νυν εγκαταλειμμένο στη μοίρα του, που χρησιμοποιείται ως πολιτιστικός χώρος.
Εναν απίστευτης ομορφιάς και ιστορικότητας χώρο, για τον οποίο κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τυχόν φθορές που θα γίνουν από τη χρήση του ή ακόμα και την ασφάλεια όσων κατά καιρούς εργάζονται εκεί. Ωστόσο, κάποιοι επωφελούνται από αυτή τη χρήση και εν τέλει η ευθύνη του χώρου πέφτει πάνω σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Ισως θα μπορούσε να ανέβει ένα θεατρικό με αυτό ως ιστορία. Προσώρας, πάντως, η θεατρική ομάδα της Loxodox επέλεξε ένα έργο για τη βία διαφόρων εξουσιαστικών δομών, το γυναικείο ζήτημα και τη δύναμη του γυναικείου λόγου!
Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από δύο ραδιοφωνικούς μονολόγους του Αλαν Μπένετ, ενός από τους δημοφιλέστερους Βρετανούς δημιουργούς και βραβευμένου συγγραφέα. Ο ίδιος ο Αλκίνοος Δώρης έκανε και τη δραματουργία, καθώς η παράσταση πλέκει τις ιστορίες δύο γυναικών: μιας ανερχόμενης ηθοποιού και μιας γυναίκας εθισμένης στο αλκοόλ, που ισορροπεί ανάμεσα σε άνισα εξουσιαστικά «καθεστώτα» (γάμος, εκκλησία).
Η Λέσλι, η ηθοποιός, «έχει αναπτύξει έναν αμυντικό μηχανισμό απέναντι σε όσους θέλουν να την εκμεταλλευτούν, παριστάνοντας πως δεν καταλαβαίνει.
Στόχος της, να είναι άψογη στη δουλειά της. Βρίσκεται μόνη της σε μια καπιταλιστική πόλη που σιγά σιγά την αποξενώνει από τον εαυτό της», μας λέει η Μ. Θεοφυλακτοπούλου, που με την υποκριτική της αρτιότητα μας κάνει να αγαπήσουμε πραγματικά τη Λέσλι (μα και την ίδια, ως μια υπέροχη ηθοποιό).
Η Δήμητρα Σπανούλη υποδύεται την αλκοολική Σούζαν, η οποία «αμφισβητεί “τον έναν και μοναδικό Θεό”, απεχθάνεται τον φαρισαϊκό τρόπο της εγκόσμιας λατρείας του Θεού και τους “επί της Γης” εκπροσώπους του και προσπαθεί να βρει τη δική της φωνή», όπως μας λέει η Δήμητρα Σπανούλη, εξαιρετική και η ίδια στον ρόλο της.
Οσο για την Κατερίνα Ρουσιάκη, υποδύεται πολλούς και διαφορετικούς ρόλους και ξεχωρίζει: «Τι έχει να πει μια θηλυκότητα τη στιγμή που αποκτάει την πολυπόθητη αρρενωπή ελευθερία;», αναρωτιέται. «Σας προτρέπω να φανταστείτε το πρόσωπο εκτός σκηνής να κρατάει συντροφιά σε μια σύζυγο που τηγανίζει κεφτεδάκια τη δεκαετία του ’60, να τρώει λουκούμια σ’ ένα καφενείο παίζοντας πρέφα ή να τραγουδάει δυνατά, ενοχλώντας το σύμπαν»… Challenge accepted!
? INFO: Στο «Μπάγκειον» (πλατεία Ομονοίας 18), κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Εως 29/3. Εισιτήρια: 5, 10, 12 ευρώ (μέσω viva.gr και στο τηλ.: 6948199103, Δευτ.-Παρ. 10.00-15.00 & 18.00-20.00)
