Το «εγκλωβισμένο» θέατρο

Εγκλωβισμένος είναι ολόκληρος ο Πολιτισμός βέβαια, και όχι μόνο το θέατρο. Εμείς θα πούμε λίγα λόγια μόνο για το θέατρο. Εναν χώρο που τον ξέρουμε πολύ καλά.

Τα θέατρα είναι 10 μήνες κλειστά, απομονωμένα, ετοιμοθάνατα. Κάποιες υποσχέσεις κρατικής ενίσχυσης παραμένουν υποσχέσεις. Κάποια κανάλια με τα σίριαλ, αφορούν λίγους ηθοποιούς και αυτοί αν, πόσο και πότε πληρώνονται, δεν ξέρουμε.

Ο μοναδικός εισπρακτικός φορέας τους, ο Διόνυσος, είναι η μόνη πηγή κάποιων μικροποσών από μεταδόσεις παλαιών έργων τους. Κι αυτό με χρόνιες ταλαιπωρίες ακόμη και δικαστικές περιπέτειες της διοίκησης, για να πεισθούν κάποια πλούσια κανάλια να δώσουν τα νόμιμα δικαιώματα.

Εχουμε προτείνει πολλές λύσεις, αφού το κράτος έχει ξεχάσει, εδώ και πολύ καιρό, τον Πολιτισμό. Μπορεί όμως να τον «θυμηθεί» η κρατική Ραδιοτηλεόραση. Και να ξαναστήσει το ραδιοφωνικό θέατρο, Δευτέρα, Τετάρτη και Κυριακή, όπως γινόταν στα δύσκολα χρόνια 1947-1957. Και πρόσφερε Πολιτισμό, σε μια ολόκληρη, βασανισμένη γενιά. Μαζί με ένα τηλεοπτικό θέατρο, κάθε εβδομάδα, μπορεί σήμερα όχι μόνο να δώσει μια ανάσα ζωής στους ανθρώπους του θεάτρου αλλά να πλουτίσει και το πρόγραμμά του. Μειώνοντας κάποιες εκπομπές που δεν έχουν καμιά σχέση με τον Πολιτισμό…

Είναι μια κάποια λύση. Πριν οι άνθρωποι πεθάνουν από τον κορονοϊό ή την πείνα…