Μια αλαζονική, στα όρια του δαίμονα ηθοποιός, μια κλοσάρ που πιστεύει πως έχει τη δύναμη να ελέγχει τα πάντα… Τριγυρνά στην Αθήνα σε κατάσταση διαρκούς ταραχής, έντασης, εξάρτησης από καταστάσεις τοξικές και, το χειρότερο, ανύπαρκτες. Το «Limbo» της Φένιας Παπαδόδημα παρουσιάζεται απόψε στο θέατρο «Ακαδημία Πλάτωνος».
Με αφορμή την ανάγνωση ενός ρομαντικού βιβλίου των αρχών του 20ού αιώνα, «Ο Αναδρομάρης της Αττικής» του Δ. Καμπούρογλου, η ηρωίδα έχασε την επαφή με τον αληθινό εαυτό της. Η κατεστραμμένη της ζωή παραλληλίζεται με τη σύγχρονη Αθήνα, η αλλοτινή αίγλη και ωραιότητα της πόλης με το φως που λείπει σε εκείνη.
Για τη Φένια Παπαδόδημα η Αθήνα, τότε και τώρα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης.
«Τελευταία διαπιστώνω όλο και πιο έντονα ότι μοιάζουμε όλοι με συγκοινωνούντα δοχεία, είμαστε κοινωνοί ενός φρενήρους, αφύσικου ρυθμού. Ορίζει την καθημερινότητά μας, την ποιότητα σκέψεων, συναισθημάτων, συμπερασμάτων. Ο ρυθμός δηλαδή που διέπει τη ζωή μας αντιμετωπίζεται σαν σύμπτωμα, σαν επακόλουθο μιας γενικότερης νεύρωσης που βιώνουμε, αλλά αποτελεί και αιτία των συνθηκών που μας επιβάλλονται. Η νευρωτική αυτή κατάσταση μοιάζει με κλειστό κύκλωμα που αυτοτροφοδοτείται. Ενα σύστημα μετέωρο, στο πουθενά, χωρίς ρίζες και χωρίς ανάπτυξη, αυτή είναι η κατάσταση του “Limbo”».
• Πώς συνδέεται το «Limbo» με την προηγούμενη δουλειά σας, το «Πωλούνται δάκρυα ελιάς»;
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η ενσάρκωση του προηγούμενου έργου. Ολα όσα θίγονταν μέσα από μια συγγραφική, αποστασιοποιημένη ματιά, τώρα στο «Limbo» παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τη δημιουργία μιας ηρωίδας-ηθοποιού που έχει θυσιάσει στον βωμό της επιτυχίας και της κοινωνικής αποδοχής την επαφή με τον αληθινό της εαυτό. Ζώντας χρόνια μέσα σ’ ένα περιβάλλον τοξικό, καλλιεργώντας επιτηδευμένες, πλαστές σχέσεις, οδηγείται στα όρια της προσωπικής κατάρρευσης. Αποτραβιέται από το μέχρι τώρα γνώριμο κοινωνικό της περιβάλλον, ζει σχεδόν σαν homeless, συνειδητοποιώντας ουσιαστικά πόσο ξένη είναι η ζωή που μέχρι τώρα ζούσε.
• Και η συνομιλία της με τον θάνατο;
Ο θάνατος κάνει την εμφάνισή του αναπάντεχα, σχεδόν ασυναίσθητα. Προκαλεί την ηρωίδα να παίξει μαζί του, έως ότου της πάρει την τελευταία της πνοή. Συγχρόνως όμως της θυμίζει ότι οφείλει πριν αφήσει τη ζωή να συγκεντρωθεί και να καταγράψει ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, αφήνοντας πίσω της μια μαρτυρία αυθεντική…
• Πόσο μακριά έχετε φτάσει για να το συνειδητοποιήσετε αυτό, τόσο ως ηρωίδα όσο και ως καλλιτέχνις;
Ο φόβος να αντικρίσουμε την αλήθεια είναι το μόνο εμπόδιο στην προσωπική μας ανάπτυξη και βαθύτερη μεταμόρφωση. Οσο περισσότερο ανοιγόμαστε στην αλήθεια, τόσο ο επίπλαστος εαυτός μας καταρρέει. Μας είναι δύσκολο να τον αποχωριστούμε γιατί δεν ξέρουμε τι να βάλουμε στη θέση του. Αν όμως υπομείνουμε για λίγο τη γύμνια μας, μέσα σ’ αυτήν την αμηχανία, η μεταμόρφωση θα εκδηλωθεί. Το πόσο μακριά έχει φτάσει η ηρωίδα, κατά συνέπεια και η καλλιτέχνις, μπορεί να πει κανείς ότι μετριέται με κάποιες τέτοιες αμήχανες σιωπές, ενώπιος ενωπίω.
• Πώς αποτυπώνεται όλο αυτό στη σκηνή;
Η σκηνοθεσία είναι συρραφή εσωτερικών-ονειρικών δράσεων και καθημερινών επεισοδίων, όπου η καταγραφή του χρόνου λειτουργεί υπόγεια σαν μετρονόμος. Από το κακόγουστο φουαγέ του Hotel Cecile στην Ομόνοια, όπου κάθε απόγευμα της επιτρέπουν να παίζει πιάνο, τον Ελαιώνα, που δεν υπάρχει πια, και τα χυτήρια-κολαστήρια του Βοτανικού μέχρι τις υπερουράνιες πλανητικές σφαίρες που διασχίζει στα όνειρά της, η ηρωίδα βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση. Καθώς ο χρόνος τρέχει αντίστροφα γι’ αυτήν, αναζητά γύρω και μέσα της την «ομορφιά που έχει χαθεί, που δεν μας επισκέπτεται πια, γιατί δεν έχουμε σχήμα και δεν ξέρει πώς να σταθεί πάνω μας»…
• Παίζετε και με τη μουσική με ιδιαίτερο τρόπο.
Η μουσική είναι η μητρική γλώσσα της ηρωίδας. Με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιεί τον λόγο, μεταχειρίζεται και τις νότες «μιλώντας» στον θεατή μέσα από διαφορετικά μουσικά επεισόδια, χρησιμοποιώντας λούπες, παίζοντας πιάνο και ηλεκτρικό σάζι. Η ρυθμική-μουσική απαγγελία κάποιων κομματιών στα όρια του ραπ, εμπλουτίζεται διαρκώς από αυτοσχεδιαστικά στοιχεία.
Θέατρο «Ακαδημία Πλάτωνος» (Μαραθωνομάχων 8, τηλ.: 6947723290). Σάββατο 21.00 & Κυριακή 20.30.
