Και μόνο η ατάκα «Δεν έχουμε χάπια, δεν έχουμε πάγο… τελείως παρακμή» τα λέει όλα για το «Mojo» του Τζεζ Μπάτεργουερθ, που μεταφράζει και σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο θέατρο «Πόρτα». Αυτοί που έμειναν ρέστοι από καύσιμα είναι τα «παιδιά» ενός κλαμπ που τελεί υπό πολιορκία… Πρόκειται για παλικάρια δύσπιστα με το αφεντικό, αλλά και μεταξύ τους. Δεν φημίζονται για το μυαλό ή την κουλτούρα τους, είναι όμως ανά πάσα στιγμή έτοιμα ν’ αλλάξουν συμμαχίες, να ανασυνταχθούν, να «ρίξουν» ή να τη «φέρουν» σε κάποιους δι’ ασήμαντον αφορμήν ή χωρίς καμία.
Ταμπουρωμένοι μέσα στο κλαμπ ασχολούνται εμμονικά, αυτιστικά με εαυτούς και αλλήλους ανταλλάσσοντας σπαρταριστούς διαλόγους διανθισμένους από μπινελίκια-πατέντες. Τις περισσότερες φορές αρκούν οι πιέτες σ’ ένα παντελόνι, το μπούλινγκ πάνω στον πιο τρωτό, η υποψία ότι κάπου, κάτι παίζεται ερήμην τους. Κι αυτό που παίζεται είναι δυσδιάκριτο ποιον αφορά και γιατί, όμως αυτό δεν έχει καμιά σημασία…
Μια ξέφρενη μαύρη κωμωδία είναι το «Mojo», ταραντινικού τύπου, με βία και σαρκασμό που ακροβατεί στο όριο του θρίλερ, του γέλιου και του φόβου έχοντας σήμα-κατατεθέν τον ιλιγγιώδη ρυθμό στον λόγο, την κίνηση, την ανατροπή. Γκάνγκστερ για κλάματα, τζουκ μποξ, κυνήγι εύκολου κέρδους, γυαλιστερά μυτερά παπούτσια, μαύρο χιούμορ, ανελέητα σκληρή αργκό, τραμπουκισμός, απίθανα χτενίσματα, γυμνό, λαχτάρα για μια αγκαλίτσα, ψέματα, ναρκωτικά και ροκ εντ ρολ…
Μήλον της έριδος στη σουρεαλιστική υπόθεση είναι ο Σίλβερ Τζόνι, ανερχόμενος σταρ της ροκ εντ ρολ σκηνής του λονδρέζικου Σόχο. Είναι το «κεφάλαιο», στο οποίο επενδύει ο μάνατζερ και ιδιοκτήτης του «Ατλάντικ Κλαμπ», Εζρα. Τον διεκδικεί επίσης με πάθος, επαγγελματικό και όχι μόνο, και ο αδίστακτος νονός της νύχτας Σαμ Ρος… Ενας φόνος απομονώνει τα πρωτοπαλίκαρα του Εζρα στο κλαμπ με μοναδική τροφή μια τούρτα, χωρίς stuff -ούτε για μια γραμμή… Μόνο ένα πτώμα μοιρασμένο σε δυο κάδους σκουπιδιών.
Το «Mojo» του Τζεζ Μπάτεργουερθ (Βραβείο Καλύτερου Εργου Λόρενς Ολιβιέ, Ιβνινγκ Στάνταρντ, Τζορτζ Ντιβάιν) κλείνει στο «Πόρτα» τον κύκλο των φετινών βραδινών παραστάσεών του με υπότιτλο «Κακά αγόρια σε έργα με περίεργα ονόματα». «Mοjo» σημαίνει βρεμένος αλλά και σεξ απίλ, γοητεία και μάγια. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του: «Το αρχικό έναυσμα για το έργο ήταν μια συζήτηση που είχα με τον Μάλκολμ ΜακΛάρεν (μάνατζερ και μέντορα των Sex Pistols, ανάμεσα σε άλλα) για το Σόχο και τη σύγκρουση του πρώιμου ροκ με τo οργανωμένο έγκλημα».
Ο 45χρονος Τζεζ Μπάτεργουερθ θεωρείται από τους σπουδαίους ανερχόμενους Αγγλους συγγραφείς. Σπούδασε στο Κέμπριτζ και η φήμη του εκτοξεύτηκε όταν το «Mojo» ανέβηκε το 1995 στην κεντρική σκηνή του «Ρόγιαλ Κορτ». Ο Μπάτεργουερθ επιχείρησε και το κινηματογραφικό σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το «Mojo», δημιουργώντας και έναν μικρό ρόλο για τον Χάρολντ Πίντερ, του οποίου η επιρροή είναι εμφανής στα έργα του.
Το 2001 σκηνοθέτησε και συνέγραψε με τον αδερφό του την ταινία «Birthday girl» με τη Νικόλ Κίντμαν, το 2010 συνυπογράφει το σενάριο του «Fair game» με τους Σον Πεν και Ναόμι Γουότς. Τα θεατρικά του «Night heron» και «The winterling» ανέβηκαν στο «Ρόγιαλ Κορτ» (2002 και 2006). Ακολούθησαν το «Leavings» (2006), το «Parlour song» (2008), το «Jerusalem» (2009) και το «The naked eye» (2011). Τη σεζόν 2013-2014, ανέβηκε στο Λονδίνο για δεύτερη φορά το «Mojo», ενώ τον Οκτώβριο του 2014 ο Χιου Τζάκμαν πρωταγωνίστησε στο Μπρόντγουεϊ στο πιο πρόσφατο θεατρικό του, «The river».
• Η παράσταση περιέχει γυμνό και άφθονα βρομόλογα…
Info:
Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59 Τηλ.: 210-7711333). Παίζουν: Ηλίας Μουλάς, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλέξης Φουσέκης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου.
