Η Γιασεμί Κηλαηδόνη συναντά ξανά στη σκηνή τη μητέρα της Αννα Βαγενά μετά από δεκατρία χρόνια, στο έργο του Καταλανού Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ «Δυο γυναίκες χορεύουν» στο Θέατρο Μεταξουργείο. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Σέρβος Νεμπόισα Μπράντιτς με τον οποίο η Αννα Βαγενά συνδέεται εδώ και χρόνια με βαθιά φιλία, από το 1997, όταν ήταν διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας και εκείνη παρουσίασε εκεί τον «Γάμο» της Βάσας Σολωμού–Ξανθάκη.
Δύο γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, ενώνουν τις ζωές τους για να μπορέσουν μετά να τις κλείσουν μ’ ένα θεαματικό φινάλε. Το έργο είναι γραμμένο από τον Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ το 2013 στη Βαρκελώνη, συγγραφέα που σήμερα θεωρείται απ’ τους κορυφαίους της σύγχρονης θεατρικής ισπανικής γραφής. Εχει γράψει πάνω από 60 θεατρικά κείμενα που έχουν βραβευτεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Η έμπνευση για το θέμα στις «Δυο γυναίκες», όπως έχει δηλώσει, προκλήθηκε τυχαία όταν το βλέμμα του συνέλαβε μια ηλικιωμένη γυναίκα ν’ αγοράζει με τρόπο παθιασμένο παιδικά κόμικς σ’ ένα παλαιοπωλείο. Το αποτέλεσμα ήταν μια δραματική κομεντί, όπου το χιούμορ και η συγκίνηση εναλλάσσονται γοργά. Η δράση εξελίσσεται σε πέντε εικόνες στο εγκαταλελειμμένο σπίτι μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Μια νεότερη έρχεται δύο φορές τη βδομάδα για να καθαρίζει το σπίτι και να τη φροντίζει.
Διαφορετικές ηλικίες, βιώματα, μνήμες, διαφορετική προσέγγιση της ζωής– με το παράλογο στοιχείο η ηλικιωμένη να είναι πιο προοδευτική, πιο ανοιχτή στην αντίληψή της σε σχέση με τη νεότερη» λέει η Γιασεμί Κηλαηδόνη. «Κοινό τους στοιχείο είναι η μοναξιά. Η καθεμιά τους χωρίς να το έχει επιλέξει ή επιδιώξει, για διαφορετικούς λόγους που στην πορεία αποκαλύπτονται, ζουν μόνες. Αρχικά δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν και να αποδεχθούν η μία την άλλη. Οπως εξελίσσεται η γνωριμία τους, δίνουν μια σιωπηλή μάχη καταφέρνοντας μέσα απ’ αυτή τη σύντομη “συμβίωσή” τους να βρουν τρόπους για να γιατρέψουν τους φόβους, την απόγνωσή τους και να φτάσουν μαζί στη λύτρωση χορεύοντας.
Η Γιασεμί Κηλαηδόνη είχε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν με τον Μπράντιτς στο ανέβασμα του «Γυάλινου κόσμου» του Τενεσί Ουίλιαμς στο θέατρο Μεταξουργείο.
Εξαιτίας αυτής της συνεργασίας είχαμε ήδη αναπτύξει έναν κοινό κώδικα, μια σχέση εμπιστοσύνης απαραίτητη κατά τη γνώμη μου για ένα γόνιμο διάστημα θεατρικών δοκιμών. Αλλωστε ιδιαίτερα με τους Σέρβους μοιραζόμαστε ως βαλκανικοί λαοί πολλά κοινά χαρακτηριστικά που εξασφαλίζουν μια πετυχημένη βάση συνεργασίας: κουλτούρα, θρησκεία, ιστορικούς απελευθερωτικούς αγώνες. Ο Μπράντιτς είναι ένας σπουδαίος θεατράνθρωπος της Σερβίας και έχει διατελέσει υπουργός Πολιτισμού. Εκτός αυτού είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και έξυπνος, προσαρμόζεται στις συνθήκες της θεατρικής πραγματικότητας άλλων χωρών, άλλωστε σκηνοθετεί πολύ συχνά παραστάσεις εκτός Σερβίας
Με τη μητέρα της ξανά στη σκηνή μετά από 12 χρόνια, διάστημα στο οποίο η Αννα Βαγενά έγινε βουλευτής, η ίδια έγινε μητέρα και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης έφυγε από τη ζωή.
Πράγματι στα χρόνια που μεσολάβησαν συνέβησαν πάρα πολλά και έντονα γεγονότα στις ζωές μας. Τα πιο κυρίαρχα για μένα είναι η γέννηση της κόρης μου και ο θάνατος του μπαμπά μου, του Λουκιανού. Νομίζω λοιπόν ότι με την Αννα Βαγενά έχουμε γίνει πιο διαλλακτικές και πιο ουσιαστικές στη σχέση μας. Δεν αναλωνόμαστε τόσο στις διαφορές μας, συγχωρούμε και αποδεχόμαστε πιο εύκολα τους εαυτούς μας και τους άλλους και, όπως συμβαίνει με τις ηρωίδες, βρίσκουμε τρόπους να συνυπάρχουμε ουσιαστικότερα απ’ ό,τι στο παρελθόν στη σκηνή, αλλά κυρίως -κι αυτό είναι το βασικό για μένα- στη ζωή
Η συναισθηματική εγγύτητα που υπαγορεύει η σχέση μάνας-κόρης διευκολύνει ή μπορεί να μπλοκάρει τη διαθεσιμότητα στη διάρκεια των προβών αλλά και στην παράσταση;
Τις πρώτες φόρες που είχαμε συνεργαστεί (στη “Φθινοπωρινή Σονάτα”’ του Μπέργκμαν ιδιαίτερα) υπήρχαν πολλές στιγμές που λόγω της εγγύτητας που υπαγορεύει η σχέση –συνθήκη που βιώνω κι εγώ τώρα που έγινα μητέρα– ήταν αδύνατο να διαχωριστούν οι ρόλοι μάνας – κόρης και δυο ηθοποιών που κάνουν πρόβα. Υπήρξαν πολλές συγκρούσεις, κυρίως εξαιτίας της αγωνίας που είχε η μητέρα μου απέναντι στο παιδί της που έκανε τα πρώτα του θεατρικά βήματα. Τώρα πια που συμπληρώνω σχεδόν 20 χρόνια στον χώρο κι έχω κάνει την προσωπική μου πορεία ως ηθοποιός είναι πολύ πιο σίγουρη και με αντιμετωπίζει ισότιμα.
Ωστόσο, κάνοντας έναν προσωπικό απολογισμό μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια νομίζω πως το γεγονός ότι είμαι κόρη της Αννας Βαγενά μάλλον υπήρξε επιζήμιο και αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τον επαγγελματικό θεατρικό μας χώρο, το σινάφι που λέμε εμείς οι ηθοποιοί. Ηταν δηλαδή κατά την νομική ορολογία ένα δυσμενές προνόμιο…
INFO: Θέατρο Μεταξουργείο (Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο, τηλ.: 210-5234382. «Δυο γυναίκες χορεύουν» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ. Μετάφραση: Μεταφραστική ομάδα «Els De Paros» (Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτριος Ψαρράς, Ιωάννης Μαντάς, Αλέξανδρος Μπαβέας). Σκηνοθεσία: Νεμπόισα Μπράντιτς. Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Παίζουν: Αννα Βαγενά, Γιασεμί Κηλαηδόνη. Παραστάσεις: Κυριακή (19.00), Δευτέρα (20.00), Τρίτη (21.00).
