Με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, η θεατρική ομάδα του χώρου 2510 ανεβάζει στο θέατρο Παραμυθίας τη θεατρική παράσταση «15 για πάντα» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Ζαφείρη. Πολιτικό θρίλερ, δράμα και μαύρη κωμωδία ή απλώς το τίμημα για όταν παύεις να ονειρεύεσαι; Γιατί όπως λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, όποιος χάνεται στα 15 του θα ζει για πάντα μέσα απ' αυτή την ηλικία.
6 Δεκεμβρίου 2008. Η δολοφονία του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου συγκλονίζει τη χώρα. Μια γενιά που κανείς δεν λογάριαζε. Η ενηλικίωση, η εξέγερση. Δέκα χρόνια μετά, η επέτειος. Μια παρέα συναντιέται πάλι. Αλήθειες και ψέματα. Επιλογές και δρόμοι που αποκλίνουν. Ματωμένα γενέθλια και ένα μυστικό. Ενα παιχνίδι στο σκάκι που δεν τελείωσε ποτέ. Η πολιτική εφηβεία και ο ωμός ρεαλισμός.
Η θεατρική ομάδα του χώρου 2510 ανεβάζει στο θέατρο Παραμυθίας τη θεατρική παράσταση «15 για πάντα» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Ζαφείρη. Πολιτικό θρίλερ, δράμα και μαύρη κωμωδία ή απλώς το τίμημα για όταν παύεις να ονειρεύεσαι; Γιατί όπως λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, όποιος χάνεται στα 15 του θα ζει για πάντα μέσα απ’ αυτή την ηλικία:
Θα ζει για πάντα στην ηλικία της αμφισβήτησης, της διερώτησης. Το “15 για πάντα” θυμίζει διαρκώς το άδικο του χαμού. Αλλά και το τίμημα για όταν παύεις να ονειρεύεσαι. Ομως το έργο δεν είναι ένα έργο “για τον Αλέξη και τη δολοφονία του”. Δεν είναι ένα “ιστορικό έργο”. Αλλωστε είναι μεγάλη συζήτηση τι σημαίνει “ιστορικότητα” στην τέχνη και ποια η θέση της σε αυτή. Είναι ένα έργο για τον “Αλέξη” σε πληθυντικό αριθμό. Για την ουτοπία και το όνειρο που δολοφονείται διαχρονικά, είτε με μια σφαίρα, είτε με τη θέσπιση ενός ηθικοπολιτιστικού μοντέλου, όπου ο “μικρόκοσμος” και οι παθογένειές του μετατρέπονται σε σύγχρονες, καθημερινές καρμανιόλες
Για τον Ανδρέα Ζαφείρη, σήμερα, το έγκλημα συντελείται μαζικά. Το θύμα είναι η νιότη, το όνειρο, η ελπίδα:
Το 2008 δολοφονήθηκε ένας 15χρονος έφηβος. Σήμερα “δολοφονείται” η ελπίδα μαζικά. Και η ελπίδα είναι η αιώνια έφηβη. Θα τη δούμε να στέκεται στις ουρές του ΟΑΕΔ, σε μια βάρκα στη θάλασσα ή να κλείνει την τελευταία βαλίτσα για να πάει “στο εξωτερικό”. Εχει χιλιάδες πρόσωπα. Χιλιάδες ονόματα. Και θα ζήσει. Ο “Αλέξης” δολοφονείται κάθε μέρα. Καμιά φορά και με το ίδιο μας το χέρι. Από τον συμβιβασμό, την παραίτηση, τον πεσιμισμό
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί 10 χρόνια πριν πώς θα ήταν η μνημονιακή Ελλάδα του 2018; Ποιος μπορούσε να φανταστεί πώς θα ήταν το μέλλον των νέων;
Μάλλον σαν σενάριο δυστοπικής ταινίας θα ακουγόταν. Αυτό το δυστοπικό τοπίο διατρέχει τα πάντα και κυρίως επηρεάζει καταλυτικά το ηθικό της κοινωνίας. Τη διάθεση να αρνηθεί το γκρίζο παρόν, να αντιπροτείνει στο επίπεδο της θεωρίας και της πράξης. Ομως, χωρίς ουτοπία, ούτε ο άνθρωπος ούτε η τέχνη μπορούν να ζήσουν, μπορούν μόνο να επιβιώνουν. Το έργο γράφτηκε για την ομάδα 2510. Ψάχναμε ένα έργο πρωτότυπο που να συνδιαλέγεται με το παρόν. Το παρόν σαν διαλεκτική σχέση, σαν συνέχεια και όχι ασυνέχεια του χρόνου. Που να είναι αληθινό και καταγγελτικό, αποφεύγοντας την ευκολία της στράτευσης. Οπως έχουν πει πολλοί άλλωστε, και ο Δεκέμβρης ερώτημα ήταν. Για το πού μπορούμε να φτάσουμε συλλογικά, με το δίκαιο της οργής, κι αν αυτό μπορεί, εκτός από στάχτες, να παράγει έναν κόσμο πιο δίκαιο
Info:
Θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθιάς 27, Κεραμεικός, Τηλ.: 2103457904). «15 για πάντα» από την ομάδα 2510.
