Οι παλιοί είναι «κακοί» και οι νέοι «καλομαθημένοι»;

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση δημόσιας γης απειλεί το αυθαίρετο εξοχικό του Αντώνη Τάδε και μαζί ολόκληρη την προσωπική του μυθολογία. Κυρίως όμως απειλεί το μέλλον των παιδιών του, τουλάχιστον όπως ο ίδιος το έχει φανταστεί.

Αποφασισμένος να παλέψει μέχρις εσχάτων για να σώσει την «επένδυση ζωής» του, ο Αντώνης θα συγκρουστεί όχι μόνο με τους κρατικούς μηχανισμούς αλλά και με τα ίδια του τα παιδιά.

Ανίσχυρος απέναντι στο κράτος και το ξένο κεφάλαιο, ο Αντώνης Τάδε θα κηρύξει ανεξάρτητο κράτος τη γη που ο ίδιος έχει καταπατήσει και θα στεφθεί λαϊκός ήρωας για μία ημέρα.

Το ζήτημα όμως ήταν πάντα η επόμενη. Αυτή που κάποτε ανήκε στα παιδιά του.

Το έργο της νέας συγγραφέως Αλεξάνδρας Κ*, η οποία επιλέγει να κρύβει το επίθετό της, παρουσιάζεται στην Πειραματική Σκηνή –Ι. Η παλιά, αθάνατη, «κακή» ελληνική γενιά παίρνει τα όπλα της και συγκρούεται με την «καλομαθημένη» καινούργια.

Το θυμικό δίκαιο απέναντι στο αστικό και η τυπική ελληνική οικογένεια απέναντι στην ίδια της την επιβίωση.

Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Σαράντος–Γεώργιος Ζερβουλάκος, σκηνοθέτης με πορεία στο εξωτερικό, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στην Αθήνα.

Οι «Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας» εστιάζουν στο σουρεαλιστικό γεγονός του πώς ο μπαμπάς μας κηρύσσει ανεξάρτητο κράτος το αυθαίρετο εξοχικό μας…

Το έργο γράφτηκε με αφορμή δύο πραγματικά γεγονότα. Το πρώτο αφορά το ανεξάρτητο κράτος του γιατρού Τσιρώνη στο Φάληρο, ιστορία που ολοκληρώθηκε με τη δολοφονία/αυτοκτονία του αγωνιστή.

Το δεύτερο αφορά την πρώτη αποκρατικοποίηση της χώρας στο πλαίσιο των απαιτήσεων του 1ου Μνημονίου.

Πρόκειται για την πώληση της περιοχής του Ερημίτη στη Β. Κέρκυρα, ενός μέχρι πρότινος προστατευόμενου οικοσυστήματος που σύντομα θα φιλοξενεί 40.000 τ.μ. ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων.

«Ιστορίες άσχετες μεταξύ τους, που εγείρουν όμως αμφότερες τα ίδια ερωτήματα» λέει η Αλεξάνδρα Κ* : «Πού σταματάει το κράτος και πού αρχίζει ο άνθρωπος; Πού η ιδεολογία και πού η επιβίωση; Τι σημαίνει νόμιμος πολίτης σε μια χώρα που καταπατά τους νόμους εις βάρος της; Γίνεται ένας επαναστάτης να μην είναι εξίσου φαύλος με το σύστημα που τον ανέθρεψε; Σε πόσα ψέματα γίνεται κανείς λαϊκός ήρωας και πόσοι πολίτες χρειάζονται για να φτιαχτεί ένα κράτος; Αυτά είναι ερωτήματα που στη ρίζα τους έχουν να κάνουν με την πρόσληψη του καθενός μας για τον ρόλο του, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του μέσα σε κάθε σύστημα».

Ερωτήματα που για να απαντηθούν οφείλει ο καθένας μας ξεχωριστά να ανατρέξει στο πρώτο κοινωνικό σύστημα που γνώρισε, την οικογένειά του.

«Ακριβώς. Και έτσι αυτά τα δύο γεγονότα γίνονται ο καμβάς μιας τρίτης ιστορίας, οικείας σε όλους μας: αυτής της ανοριακής ελληνικής οικογένειας. Με τις παθογένειες και τα συμπλέγματα που είχε ανέκαθεν αλλά και με τα καινούργια αγκάθια που ξεφυτρώνουν συνεχώς λόγω της τρέχουσας οικονομικής συγκυρίας, η οικονομική εξάρτηση των παιδιών απ’ τους γονείς, ο απογαλακτισμός που δεν έρχεται, οι γονείς της παλιάς Ελλάδας και οι αντιλήψεις τους, τα παιδιά της Ενωμένης Ευρώπης και οι ψευδαισθήσεις τους. Η παλιά “κακή” γενιά και η καλομαθημένη καινούργια. Πόση κριτική μπορεί κανείς να ασκήσει σ’ αυτόν που τον θρέφει; Πόσο να κοστολογήσεις τις θυσίες που έχεις κάνει για τα παιδιά σου; Πόση εξουσία έχεις πάνω σε κάποιον που εξαρτάται από εσένα οικονομικά και πόση πάνω σε κάποιον που έχει εναποθέσει στις πλάτες σου όλο το βάρος της ύπαρξής του;».

Η Αλεξάνδρα Κ*, η οποία έχει σπουδάσει θέατρο, ενώ το τελευταίο της μυθιστόρημα είναι το «Πώς φιλιούνται οι αχινοί», νιώθει τυχερή για τον τρόπο που ανεβαίνει το έργο της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου:

«Ως συγγραφέας, είχα τη σπάνια τύχη το έργο μου να βρεθεί σε χέρια σεβαστικά, μεθοδικά, πεπαιδευμένα. Ο Σαράντος Ζερβουλάκος, ως γερμανοτραφής, είχε την αναγκαία απόσταση από το ελληνικό παράλογο ώστε να το παρατηρήσει και να το αποτυπώσει ψύχραιμα, με το απαιτούμενο χιούμορ και -κυρίως- χωρίς τις αγκυλώσεις του ανθρώπου που το έχει βιώσει και λαχταρά να πάρει από σκηνής το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς. Γιατί τελικά το έργο λέει ακριβώς αυτό: σ’ αυτήν την ιστορία όλοι έχουν δίκιο κι όλοι είναι για σκότωμα».

 Info:

Εθνικό Θέατρο – Πειραματική Σκηνή -1 (Σκηνή «Κατίνα Παξινού»/ Κτίριο Rex Πανεπιστημίου 48, τηλ.: 210-3305074).

Σκηνικά-Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη, Σαράντος-Γεώργιος Ζερβουλάκος.

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής. Σύμβουλος δραματουργίας: Στέλλα Ράπτη.

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος. Video: Νίκος Πάστρας.

Παίζουν: Μανώλης Μαυροματάκης, Δημήτρης Πασσάς, Ρόζα Προδρόμου (Κόρη Τάδε), Eva Maria Sommersberg.

Παραστάσεις: Τετάρτη έως Κυριακή στις 21.00. Με αγγλικούς υπέρτιτλους.