«Απευθύνομαι σε έναν κόσμο που δεν έχει ιδέα για την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, την ιστορία της, τη σεφαραδίτικη κουλτούρα, τις καλές και τις κακές στιγμές της συνύπαρξης των κοινοτήτων. Το θέατρο είναι εξαιρετική μέθοδος για να απευθυνθείς στο μεγάλο κοινό, γι’ αυτό παρακινημένος έγραψα το έργο χαιρετίζοντας ταυτοχρόνως τον πατέρα μου και το έργο του».
Ο Λέων Ναρ αφήνει τον χώρο των ιστορικών μελετών και γράφει θέατρο, το έργο «Δε σε ξέχασα ποτέ», που ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την ερχόμενη Παρασκευή στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης») για να θυμίσει πως κάποτε στην πόλη ζούσαν μαζί Ελληνες ορθόδοξοι, Εβραίοι και Οθωμανοί, τη μεταναστευτική προϊστορία όλων μας, τους Σεφαραδίτες προγόνους του, τα κλειδιά των σπιτιών στην Ισπανία που κρέμονταν πίσω από τις πόρτες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης μέχρι τον αφανισμό από τους ναζί.
Στόχος
«Η κοινότητά μας υπάρχει, είναι ζωντανή ακόμη, αλλά αυτό που προέχει είναι να μιλήσουμε στο ευρύ κοινό και όχι μόνο μέσα από μελέτες στους υποψιασμένους», λέει στην «Εφ.Συν.».
Γι’ αυτό εξάλλου η παράσταση είναι μουσικοθεατρική, ενώ πατάει πάνω σε ένα από τα πιο διαδεδομένα θέματα, έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που ζητά δικαίωση, και η ηρωίδα, διάσημη τραγουδίστρια, τραγουδάει επί σκηνής 10 σεφαραδίτικα και ρεμπέτικα τραγούδια, μερικά από τα οποία γνωρίζουμε κυρίως από την ελληνική εκδοχή τους («Μικρός αρραβωνιάστηκα», «Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», «Μισιρλού» κ.ά.).
«Τα τραγούδια στη σεφαραδίτικη εκτέλεση ο παππούς μου τα έζησε, ο πατέρας μου Αλμπέρτο τα ανέσυρε από τη λήθη -αν και παρακαλούσε για την έκδοσή τους παρότι είχε και πρόλογο του Γιώργου Ιωάννου-, τώρα σε εμένα, στη γενιά μας, εναποτίθεται η διαχείριση της μνήμης, η ευαισθητοποίηση και η κινητοποίηση των άλλων», λέει ο κ. Ναρ.
O ίδιος, μέσα από τους ήρωες της παράστασης, τη Ζάνα, τον Γκάμπι, τον Ιντό, τη Γράσια, αλλά και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, επαναφέρει «την ιστορική μνήμη ενός κόσμου που εξοντώθηκε βίαια και λησμονήθηκε άδικα. Θέτουν διάφορα ζητήματα: την αδιαφορία που επέδειξαν πολλοί συμπολίτες για την τύχη των γειτόνων τους, αλλά και την έμπρακτη στήριξη που επέδειξαν άλλοι την ίδια χρονική στιγμή. Δεν θα μπορούσα να μη μιλήσω για τον εμπρησμό του Κάμπελ ή τα τρομακτικά πειράματα που έγιναν στο μπλοκ 10 του Αουσβιτς».
Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα, ο οποίος σημειώνει για το έργο πως σ’ αυτό, «το παρόν και το παρελθόν συνυπάρχουν∙ ένα ταξίδι με όχημα την -όχι και τόσο πρόθυμη πολλές φορές- μνήμη. Στην περίπτωση της Ζάνα, μέσα από αναμνήσεις, στην περίπτωση του Ιντό, μέσα από λέξεις και εικόνες. Ούτως ή άλλως, ό,τι κάνουμε και λέμε στο παρόν εξαρτάται από το πώς έχουμε αντιληφθεί το παρελθόν».
Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιάννη Κατρανίτσα, οι φωτισμοί του Χάρη Πάλλα, το video mapping του Κλεάνθη Καραπιπέρη, βοηθός σκηνοθέτη είναι η Λίλα Βλαχοπούλου και την οργάνωση παραγωγής έκανε η Ναταλία Λαμπροπούλου.
Μουσικοί επί σκηνής: Στέλλα Καμπουρίδου (καβάλ), Γιώργος Μιναχείλης (κανονάκι), Ηλίας Σαρηγιαννίδης (πολίτικο λαούτο).
Διανομή: Σοφία Καλεμκερίδου, Γιάννης Χαρίσης.
Info:
Παραστάσεις: Παρασκευή 31/3 στις 21.00. Σάββατο 1/4 στις 18.00 και 21.00. Κυριακή 2/4 στις 21.00.
