Πολύ μακριά από μια συμβατική ταινία επιστημονικής φαντασίας το «Αrrival» του Ντενί Βιλνέβ κατευθύνεται προς τα Οσκαρ, ενώ η «Οδύσσεια» του Ζερόμ Σαλ καταδύεται στον βυθό και στην προσωπικότητα του θρυλικού Γάλλου εξερευνητή. Στις αίθουσες και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, ο οποίος διασκευάζει το εμβληματικό μυθιστόρημα του Τζόναθαν Φράνζεν.
Η άφιξη ★★★★☆
(Arrival, ΗΠΑ, 2016, 116’)
● σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ
● ηθοποιοί: Εϊμι Ανταμς, Τζέρεμι Ρένερ, Φόρεστ Γουιτάκερ
Ενας τέλειος κύκλος είναι ακριβώς αυτό, τέλειος, χωρίς αρχή, τέλος, διακυμάνσεις. Αυτή εδώ, η νέα ταινία του Ντενί Βιλνέβ («Prisoners», «Sicario», προσεχώς «Blade Runner 2049»), με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας και κατεύθυνση προς τα Οσκαρ, είναι ένας κύκλος διακεκομμένος, αλλά όχι λιγότερο τέλειος. Σε μια στιγμή της Ιστορίας, που μοιάζει με τη δική μας, στον κόσμο προσγειώνονται δώδεκα σκάφη εξωγήινων. Στην Αμερική μια γλωσσολόγος, η Λουίζ, κι ένας φυσικός, ο Ιαν, καλούνται από την κυβέρνηση στην ομάδα προσέγγισης. Η Λουίζ πρέπει να χτίσει έναν κώδικα επικοινωνίας με τους εξωγήινους, για να καταλάβει γιατί έχουν έρθει. Στη διαδικασία αναγκάζεται να ξαναθέσει στο μηδέν όλους τους κανόνες επικοινωνίας που ο άνθρωπος θεωρεί δεδομένους.
Πολύ μακριά από μια συμβατική ταινία επιστημονικής φαντασίας, το «Arrival», όπως οι καλύτερες του είδους, είναι ένα φιλμ βαθιά υπαρξιακό, σύνθετο στη μορφή και το ύφος του, συγκλονιστικά απλό στην ουσία του, συγκινητικό στην εξέλιξή του.
Καθώς η Εϊμι Ανταμς δημιουργεί με ασύλληπτη έμπνευση μια ηρωίδα σε συναισθηματικό limbo, καθώς η Λουίζ και ο Ιαν, μπροστά στο άγνωστο, ξεγυμνώνονται από κάθε ανθρώπινη σύμβαση ή νόρμα, καθώς ο Βιλνέβ στήνει ένα τοπίο τόσο όμορφο, λιτό, καθησυχαστικό όσο ένας Παράδεισος που δεν ξέρεις τι κρύβει στα σύννεφά του, καθώς το διαστημόπλοιο, στην καμπυλωτή μορφή του, κάνει όλες τις επιθυμητές αναγωγές στην «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Κιούμπρικ, μετά σχεδόν 50 χρόνια ανθρώπινης κατάβασης και απόγνωσης, η ταινία υπερβαίνει κάθε προσδοκία, ακόμα κι όταν αποφασίζει στο τρίτο μέρος της να εξηγήσει περισσότερα στοιχεία της πλοκής απ’ όσο χρειάζεται. Με κάθε της «κύκλο» επικοινωνίας μεταφράζεται σ’ ένα φιλμ για το ελάχιστο μέγεθος μιας ανθρώπινης ζωής μέσα στο συνεχές του χρόνου που δεν γνωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον, με έκφραση επιμελημένα κινηματογραφική και αφοπλιστικά φιλοσοφική.
VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ODEON STARCITY, STER ΙΛΙΟΝ, CINEPOLIS, NANA CINEMAX, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ Ν. ΣΜΥΡΝΗ, ΑΒΑΝΑ, ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΙΛΙΟΝ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Αμερικανικό ειδύλλιο ★★½☆☆
(American Pastoral, Η.Π.Α., Χονγκ Κονγκ, 2016, 108’)
● σκηνοθεσία: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ
● ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Τζένιφερ Κόνελι, Ντακότα Φάνινγκ
Στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ αναλαμβάνει κάτι που θα ήταν άθλος και για έναν έμπειρο δημιουργό, την κινηματογραφική διασκευή του εμβληματικού μυθιστορήματος του Τζόναθαν Φράνζεν για την καταρράκωση του αμερικανικού ονείρου. Κι ενώ η υπογραφή του φέρει προσοχή και φιλότιμο, το αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει. Η ιστορία παρακολουθεί τον Σίμορ Λιβόβ, τον τέως ωραίο και πετυχημένο αθλητή του σχολείου, που γίνεται πλούσιος και συνεπής εργοστασιάρχης, παντρεύεται το ομορφότερο και καλύτερο κορίτσι, ζει σε μια φάρμα, κάνει μια χρυσομαλλούσα κόρη και βλέπει εκείνη να ανατρέπει, ένα προς ένα, τα δεδομένα της ζωής του. Με τον ΜακΓκρέγκορ στον πρωταγωνιστικό ρόλο να μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων, με τη Φάνινγκ να υποδύεται την εμβληματική Μέρι με εύκολες μανιέρες, η ταινία μειώνει τις ιδέες της σε τσιτάτα και μια απλοϊκή δραματουργία, όσο κι αν είναι χάρμα οφθαλμών στην αναπαράσταση της εποχής και τους φωτογενείς ηθοποιούς της.
Οι εξομολογήσεις ★★½☆☆
(Le Confessioni, Ιταλία, Γαλλία, 2016, 103’)
● σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Αντό
● ηθοποιοί: Τόνι Σερβίλο, Ντανιέλ Οτέιγ, Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, Μόριτς Μπλάιμπτραου, Κόνι Νίλσεν, Μαρί-Ζοσέ Κροζ, Λαμπέρ Γουιλσόν
Η παγκόσμια εξουσία, οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να καθορίσουν το μέλλον του κόσμου με μια υπογραφή, έχουν ποτέ ενοχές για τις πράξεις τους; Μ’ αυτό το φιλοσοφικό ερώτημα καταπιάνεται ο Ρομπέρτο Αντό, δύο χρόνια μετά το «Ζήτω η ελευθερία». Σ’ ένα πολυτελές παραθαλάσσιο ξενοδοχείο διοργανώνεται συνάντηση του G8. Παντοδύναμοι οικονομολόγοι διασταυρώνονται με καλλιτέχνες και ποπ ινδάλματα. Ανάμεσά τους, ένας μοναχός. Βρίσκεται εκεί για να εξομολογήσει τον επικεφαλής της συνάντησης, πριν αυτός αυτοκτονήσει από τύψεις. Σ’ ένα φιλμ που ξετυλίγεται με τη δομή του αστυνομικού α λα Αγκάθα Κρίστι, με τεράστια επιμέλεια στην εικόνα και τον ήχο του, ο Αντό σχολιάζει κυνικά το σήμερα. Μια ταινία που ανοίγει συζητήσεις, έστω κι αν το στιλιζάρισμα και η επιτήδευσή της την παγιδεύει στο επίπεδο του θεωρητικού ή του ελαφρώς συγκαταβατικού.
Οδύσσεια ★★★☆☆
(L’Odyssée, Γαλλία, 2016, 122’)
● σκηνοθεσία: Ζερόμ Σαλ
● ηθοποιοί: Λαμπέρ Γουιλσόν, Οντρέ Τοτού, Πιέρ Νινέ, Μάικλ Μπάντρεντ, Κλόε Χίρσμαν
Αν ο Ζακ-Ιβ Κουστό ήταν ο άνθρωπος που αποκάλυψε τον κόσμο του βυθού αποτυπώνοντάς τον στην τηλεόραση και στη λαϊκή συνείδηση, ήταν ταυτόχρονα κι ένας φιλόδοξος, εμμονικός, δύσκολος άνθρωπος που άφησε στην οικογένειά του μια σφραγίδα πολύ διαφορετική απ’ ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ζερόμ Σαλ χτίζει την κινηματογραφική βιογραφία του, που, αν και καθόλου αγιογραφία, δεν παύει να είναι συναρπαστική.
Ξεκινώντας μετά τον πόλεμο, όταν ο Κουστό άρχισε να αποτυπώνει στην κάμερα τα υποβρύχια ταξίδια του, η ταινία ταξιδεύει με το «Καλυψώ» στη διάσπαση μιας οικογένειας αλλά και στην παρακαταθήκη ενός μοναδικού μυαλού. Με άφθονα, πανέμορφα κι απαιτητικά υποβρύχια γυρίσματα, με ακρίβεια και αυτοσυγκράτηση, με έξυπνη χαρτογράφηση των ηρώων που ζωντανεύουν ξανά στα πλάνα του, ο Σαλ πετυχαίνει αυτό που ξεκίνησε να κάνει: μια πληθωρική, μαγευτική για τα μάτια, ανθρώπινη περιπέτεια που καταφέρνει να διαπεράσει την «περσόνα» του Κουστό. Σύμμαχοί του ο Λαμπέρ Γουιλσόν σ’ έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι και ο Πιερ Νινέ, σαρωτικός στον ρόλο του ανταγωνιστικού γιου Φιλίπ Κουστό.
ΙΝΤΕΑΛ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ, ΟΣΚΑΡ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΝΟΙΞΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΣΙΝΕΑΚ
90 χρόνια ΠΑΟΚ – Νοσταλγώντας το μέλλον
● σκηνοθεσία: Νίκος Τριανταφυλλίδης
Η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, ο οποίος έφυγε φέτος αφήνοντας το ελληνικό σινεμά φτωχότερο και πολύ λιγότερο cool. Η ταινία, ανάθεση της ομάδας για τη γιορτή των 90 χρόνων της, ξεδιπλώνει την ιστορία του ΠΑΟΚ από το 1926, όταν ιδρύθηκε από πρόσφυγες Κωνσταντινουπολίτες, μέχρι σήμερα, κουβεντιάζοντας με πάνω από 65 πρόσωπα, καθοριστικά στην πορεία της ομάδας, από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Κώστα Ζουράρι ώς φυσικά τον Ιβάν Σαββίδη και βετεράνους ή σημερινούς ποδοσφαιριστές σαν τον Γιώργο Κούδα και τον Θοδωρή Ζαγοράκη. Κι αν το δεύτερο μέρος της ασχολείται περισσότερο με την οργάνωση και τη λειτουργία της ομάδας, το πρώτο, το πιο προσωπικό, το πιο ιστορικό, εκεί όπου τόσο έντονα φαίνεται η κατατρεγμένη και γεμάτη αγάπη ψυχή της ομάδας κι ο σύνδεσμός της με την ιδέα του πρόσφυγα τότε και τώρα, αρκεί για να κάνει οπαδούς και μη να βουρκώσουν. Η ταινία, παραδόξως, θα προβληθεί μόνο στη Θεσσαλονίκη και σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.
Creepy ★★★★☆
(Ιαπωνία, 2016, 130’)
● σκηνοθεσία: Κιγιόσι Κουροσάουα
● ηθοποιοί: Χιντετόσι Νισιτζίμα, Γιούκο Τακεούτσι, Τερουγιούκι Καγκάουα
Ο Τακακούρα, πρώην ιδιωτικός ντετέκτιβ, αναλαμβάνει να διερευνήσει την υπόθεση μιας αγνοούμενης οικογένειας. Παράλληλα μετακομίζει με τη γυναίκα του σε καινούργιο σπίτι και γνωρίζει τους γείτονές του, τον Νισίνο που φροντίζει την άρρωστη γυναίκα του, και τη νεαρή κόρη του Μίο. Μόνο που η Μίο θα εμπιστευτεί στον Τακακούρα ότι ο Νισίνο δεν είναι ο πατέρας της, αλλά ένας άγνωστος. Αυθεντικός ασιατικός τρόμος από τον Κιγιόσι Κουροσάουα σε μεγάλη φόρμα.
Office Christmas Party
(ΗΠΑ, 2016, 105’)
● σκηνοθεσία: Τζος Γκόρντον, Γουιλ Σπεκ
● ηθοποιοί: Τζέισον Μπέιτμαν, Ολίβια Μαν, Τζένιφερ Ανιστον
Ερχονται τα Χριστούγεννα κι αυτή εδώ η ταινία είναι η απόδειξη: είναι η εποχή που φέρνει στην οθόνη τις mainstream, feelgood αμερικανικές κωμωδίες με χαρωπό επώνυμο καστ, για να χτίσει ατμόσφαιρα. Η επικεφαλής μιας εταιρείας αποφασίζει να κλείσει το τμήμα του αδελφού της κι έτσι εκείνος πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με τους συναδέλφους του, για να εντυπωσιάσουν έναν υποψήφιο πελάτη και να κλείσουν μια μεγάλη συμφωνία που μπορεί να σώσει τις δουλειές τους. Η τέλεια λύση, ένα επικό πάρτι για τα Χριστούγεννα που φυσικά θα πάει πολύ στραβά.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη
(Ελλάδα, 2016, 102’)
● σκηνοθεσία: Κώστας Ζάπας
● ηθοποιοί: Αγγελική Παπαθεμελή, Αντώνης Παπαδόπουλος, Νικολίτσα Ντρίζη, Αγγελος Βαλέρας, Μάρα Δαρμουσλή
Η Στέλλα, μια σαραντάρα γυναίκα, μετά τον θάνατο του άντρα της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που τα αίτιά του έμειναν αδιευκρίνιστα από την αστυνομία, δίνει παραστάσεις sex show σε έναν παλιό κινηματογράφο τέχνης που έχει μετατραπεί σε στριπτιζάδικο, προκειμένου να επιβιώσει με τη νεαρή κόρη της, τη Φανή. Εκεί θα την γνωρίσει ένας γερασμένος πια playboy, ο Νίκος, που περιφέρεται μόνος, παρατημένος από τη γυναίκα του αλλά και τον γιο του, τον Εκτορα, ο οποίος μόλις έχει παντρευτεί. Ο Νίκος θα αγαπήσει τη Στέλλα ακαριαία, απόλυτα, απεγνωσμένα. Και θα τη διεκδικήσει. Μια πενταετία μετά την «Ανταρσία της κόκκινης Μαρίας», ο Κώστα Ζάπας περιηγείται ξανά στη σκοτεινή πλευρά της Αθήνας για ένα μελόδραμα κατεστραμμένων ζωών στο δικό του, ιδιοσυγκρασιακό στιλ.
