Ο ανατρεπτικός Ισπανός σκηνοθέτης ασχολείται πάλι με το γυναικείο μελόδραμα, είδος που στο παρελθόν ανύψωσε στα ουράνια, ο Φρανσουά Οζόν ξετυλίγει ένα ρομάντζο μυστηρίου στη Γερμανία και τη Γαλλία του 1919, ενώ ο Ζανγκ Γιμού αναπαριστά την Κίνα του ’70.
Julieta ★★★☆☆
(Ισπανία, 2016, 99’)
- σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
- ηθοποιοί: Αντριάνα Ουγκάρτε, Ρόσι ντε Πάλμα, Μισέλ Τζένερ, Ινμα Κουέστα, Δαρίο Γκραντινέτι, Εμα Σουάρεζ
Οταν αγαπάς έναν σκηνοθέτη, όταν τον θεωρείς σπουδαίο, όταν υποψιάζεσαι ότι η νέα του ταινία μπορεί να σε συναρπάσει, να σου μιλήσει, να σηματοδοτήσει τις μέρες ή τη χρονιά σου, αν αυτή η νέα ταινία αποδειχτεί κατώτερη των προσδοκιών σου, ναι, τότε τη θεωρείς απογοητευτική. Δεν φταίει μόνο η ταινία, φταίνε κι οι προσδοκίες σου. Αυτή ήταν η περίπτωση με την «Julieta» του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Η ηρωίδα του τίτλου της ταινίας (βασισμένη σε τρία διηγήματα της Αλις Μανρό), είναι μια γυναίκα μ’ ένα μυστικό. Είναι όμορφη, ερωτική, παθιασμένη, ντύνεται εκκεντρικά όταν είναι νέα, κομψά όταν είναι μεγαλύτερη. Είναι μητέρα κι ερωμένη, βιώνει την απώλεια, αναζητά μια εξομολόγηση για να λυτρωθεί.
Είναι, με άλλα λόγια, μια αρχετυπική ηρωίδα του Αλμοδόβαρ. Η ταινία συναντά τη Χουλιέτα, 45άρα, στη Μαδρίτη και, ξανά, είκοσι χρόνια νωρίτερα, σ’ ένα ατμοσφαιρικό ψαροχώρι. Εκεί είχε ερωτευτεί και γεννήσει την κόρη της – εδώ είναι μόνη κι αναζητά εκείνο που έσπρωξε μακριά, την αγάπη.
Η ταινία είναι ένα πανέμορφο, κατά στιγμές γραμμένο και σκηνοθετημένο απλώς αντανακλαστικά, γυναικείο μελόδραμα, μόνο που ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ έχει ανυψώσει άλλες φορές αυτό ακριβώς το είδος στα ουράνια. Η «Julieta» είναι «μια ταινία του Αλμοδόβαρ», σαν να την έχει κάνει ένας πιστός μαθητής του, με στιλ και αφάνταστη εικαστική έμπνευση, αλλά χωρίς δυνατή, αυτόνομη ψυχή.
Ο λογιστής ★★½☆☆☆
(The Αccountant, ΗΠΑ, 2016, 128’)
- σκηνοθεσία: Γκάβιν Ο’ Κόνορ
- ηθοποιοί: Μπεν Αφλεκ, Ανα Κέντρικ, Τζέι Κέι Σίμονς
Ο εν λόγω «Λογιστής» είναι ο Κρίστιαν Γουλφ: έχει αυτισμό, είναι διάνοια στα μαθηματικά, έχει το φιζίκ του Μπεν Αφλεκ, έχει διασυνδέσεις με την παγκόσμια Μαφία, αλλά και με παντοδύναμες πολυεθνικές εταιρείες κι είναι και άσος στις πολεμικές τέχνες.
Είναι ένας ήρωας–γρίφος, τυλιγμένος με τόσα πολλά χαρακτηριστικά όσα και συστατικά η πολύπλοκη ταινία.
Οταν ο Κρίστιαν νιώσει την ανάσα της Δίωξης στον σβέρκο του, θα προσπαθήσει, με τη βοήθεια μιας νεαρής λογίστριας και της μυστηριώδους γυναικείας φωνής που τον καθοδηγεί, ν’ αποδείξει τι είναι σωστό, τι λάθος και τι μένει στο υπόλοιπο.
Μπορεί το «The Accountant» να μην ξέρει πού να τραβήξει τη γραμμή στην άθροιση στοιχείων, ηρώων, χρονικών γραμμών ή κινηματογραφικών ειδών, όμως ο Ο’ Κόνορ, σκηνοθέτης παλιότερα των «Tumbleweeds» και «Warrior», καταφέρνει σ’ αυτήν την ανοικονόμητη ταινία να προσφέρει έναν ήρωα που δεν μπορεί παρά να είναι συναρπαστικός και, μαζί, ένα αυξανόμενο σασπένς που κρατά απερίσπαστη (έστω λίγο μπερδεμένη), την προσοχή στην οθόνη.
Belgica ★★½☆☆☆
(Βέλγιο, Γαλλία, 2016, 127’)
- σκηνοθεσία: Φέλιξ φαν Γκρένινγκεν
- ηθοποιοί: Στεφ Ερτς, Τομ Βερμάγιερ, Ελεν Ντε Βος, Στέφαν Ντε Γουίντερ, Ντομινίκ Βαν Μάλντερ, Μπεν Μπεναουί, Μπόρις Βαν Σεβέρεν, Σάρα Ντε Μποσέρε, Σαρλότ Βαντεμέρς
Το Belgica ξεκινά ως ένα μπαρ για ελαφρώς τελειωμένους: το διαχειρίζεται ο Τζο που παλιά ήθελε να γίνει μουσικός. Οταν ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Φρανκ, μπει στην επιχείρηση ως συνέταιρος, με το κέφι, τις ιδέες του και την ικανότητά του ν’ αντιμετωπίζει τα απρόοπτα, το Belgica θα μετατραπεί στο πιο hot κλαμπ της πόλης.
Μόνο που όσο τα έσοδα αυξάνονται τόσο η αίσθηση της δημιουργικής κολεκτίβας προδίδεται από την πραγματικότητα και τόσο τα δυο αδέλφια αφήνουν την οργή και τον ανταγωνισμό να ξεσπάει ανάμεσά τους.
Ο σκηνοθέτης του «Ραγισμένα όνειρα» επαναλαμβάνει στο «Belgica» την πετυχημένη συνταγή του. Γεμίζοντας τα κάδρα του με υπέροχα πρόσωπα «τραυματισμένα» από τη ζωή, μ’ αυτό το ζεστό φως, το δυνατό συναίσθημα και την απίθανα συλλεγμένη μουσική, στήνει ένα στερεοτυπικό μελόδραμα που, αν δεν ήταν ντυμένο ροκ ’ν’ ρολ, θα έμοιαζε με άλλα αναρίθμητα που έχουμε δει στο αμερικανικό σινεμά.
Frantz ★★★☆☆
(Γαλλία, Γερμανία, 2016, 113’)
- σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν ηθοποιοί: Πιερ Νινέ, Πάουλα Μπιρ
Ο Φρανσουά Οζόν δεν παύει να πειραματίζεται με την κινηματογραφική φόρμα, πηδώντας εύκολα από το μιούζικαλ («8 Γυναίκες»), στη σάτιρα («Η καινούρια φιλενάδα»), από το απολαυστικό ψυχογράφημα («5 Φορές το 2») στο αισθησιακό μυστήριο («Η Πισίνα»). Αυτή τη φορά επιλέγει ένα ασπρόμαυρο κοινωνικό δράμα εποχής και μοιάζει να κάνει την πιο μοντέρνα ταινία του.
Οπλισμένος με δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς, τον Πιερ Νινέ του «Yves Saint Laurent» και την πρωτοεμφανιζόμενη Γερμανίδα Πάουλα Μπιρ που διακρίθηκε με το Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας, γυρίζει τον χρόνο πίσω στο 1919, όταν ολόκληρη η Ευρώπη προσπαθούσε να γιατρευτεί από τον πόλεμο που μόλις είχε τελειώσει.
Σ’ ένα γερμανικό χωριό, του οποίου η νεολαία έχει αποδεκατιστεί, φτάνει ο Γάλλος Αντριάν που θέλει ν’ αφήσει ένα λουλούδι στον τάφο του στενού του φίλου, του Φραντς, που σκοτώθηκε από γαλλικό χέρι στον πόλεμο και να γνωρίσει την οικογένειά του – τους γονείς του και την πενθούσα αρραβωνιαστικιά του. Ή μήπως δεν θέλει μόνο αυτό;
Επιλέγοντας ένα επίπεδο, αχνό ασπρόμαυρο για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, το βουτηγμένο στην απώλεια και τη λύπη, ο Οζόν το φωτίζει με χρώμα μόνο στις λίγες στιγμές του ρομαντισμού, της συναισθηματικής εγγύτητας, της κάθαρσης. Με μια ιστορία που ξετυλίγεται σε δυο μέρη –ένα στη Γερμανία κι ένα στη Γαλλία– σαν ρομάντζο μυστηρίου, καταφέρνει να μιλά, με λόγια, βλέμματα, μουσική, εικόνες της φύσης ή της τέχνης, για την πίστη, τη συγχώρεση, την εξωτερική και, κυρίως, την εσωτερική ειρήνη.
Αποκαλύπτοντας ένα εκπληκτικά λεπτοδουλεμένο σενάριο, βασισμένο στο «Broken Lullaby» του Ερνστ Λιούμπιτς του 1932 (με τη σειρά του μεταφορά του θεατρικού του Μορίς Ροστάντ), καταφέρνει ν’ αξιοποιήσει τις αισθητικές επιλογές του και το γοητευτικό ανθρώπινο γαϊτανάκι που κατοικεί μέσα τους, για ν’ αποκαλύψει μια υπέροχη ηρωίδα, έρμαιο και κατακτήτρια συγκρούσεων που διατρέχουν κάθε εποχή.
Ο Πιτ και ο δράκος του ★★½☆☆☆
(Pete’s Dragon, ΗΠΑ, 2016, 103’)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λόουερι
- ηθοποιοί: Οουκς Φέγκλεϊ, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Γουες Μπέντλεϊ
Αν αυτή η παιδική, ή οικογενειακή, ταινία θυμίζει τόσο, σε νοσταλγική παιδικότητα, τις παλιές ταινίες της Disney, είναι γιατί διασκευάζει μια τέτοια, την ομότιτλη ταινία του 1977, γραμμένη από τον Σίτον Μίλερ. Μια τρυφερή νέα σύζυγος και μαμά ανακαλύπτει τον 8χρονο Πιτ στο δάσος όπου μεγαλώνει σαν αγρίμι κι αρνείται να τον παραδώσει στην κοινωνική λειτουργό.
Αντίθετα, τολμά να ταξιδέψει μαζί του για να βρουν τον «κολλητό φίλο του», τον δράκο Ελιοτ, που μοιάζει παράξενα με το παραμύθι που της διηγούνταν ο δικός της μπαμπάς όταν ήταν μικρή. Η αγάπη υπέρ όλων και η παιδική αθωότητα σαν πυξίδα, σε μια αξιαγάπητη περιπέτεια στο φωτεινό πράσινο χρώμα του τριχωτού CGI Ελιοτ.
Ouija 2: η πηγή του κακού ★★☆☆☆
(Ouija: Origin of Evil, ΗΠΑ, 2016, 99’)
- σκηνοθεσία: Μάικ Φλάναγκαν
- ηθοποιοί: Ελίζαμπεθ Ρίζερ, Χένρι Τόμας, Κέιτ Σίγκελ, Λιν Σέι, Νταγκ Τζόουνς, Αναλίζ Μπασό, Σαμ Aντερσον, Πάρκερ Μακ
Στο Λος Αντζελες του 1967, η Αλις, πρόσφατα χήρα και μητέρα δυο κοριτσιών, προσπαθεί να βγάζει τα προς το ζην από ψεύτικες «συνεδρίες», όπου προσποιείται ότι μιλά με πνεύματα. Οταν στη «δουλειά» της εντάξει και τον νεόφερτο, εξαιρετικά της μόδας, πίνακα ouija, η μικρή της κόρη, η αθώα Ντόρις, θα καταληφθεί από ένα σκοτεινό πνεύμα που διψά για νέο αίμα. Κι εκεί ξεκινούν όλα, σ’ αυτό το «origin story» των σχετικών ταινιών τρόμου.
Ταξιδεύοντας στην απαρχή του κακού, το σενάριο χωλαίνει έντονα σε πρωτοτυπία, αλλά κερδίζει πόντους από την πολύχρωμη απεικόνιση της εποχής, τον χαριτωμένο ρετρό ενθουσιασμό με τον αποκρυφισμό – κι από αρκετές γερές αντανακλαστικές τρομάρες.
Η μεγάλη επιστροφή ★★☆☆☆
(Gui lai, Κίνα, 2014, 109’)
- σκηνοθεσία: Ζανγκ Γιμού
- ηθοποιοί: Γκονγκ Λι, Τσεν Νταομίνγκ, Ζανγκ Χοουιγουέν
Ο Κινέζος μαέστρος της εικόνας, ο σκηνοθέτης του «Ηρωα» και των «Ιπτάμενων στιλέτων», αποφασίζει αυτή τη φορά ν’ αναπαραστήσει την Κίνα του ‘70. Ηρωίδα του είναι η τραγική Λου που είδε τον αγαπημένο της σύζυγο, τον Γιου, να συλλαμβάνεται και να εξορίζεται στη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης.
Οταν το καθεστώς αλλάζει κι ο Γιου επιστρέφει, η Λου έχει πάθει αμνησία: τον βλέπει, δεν τον αναγνωρίζει και συνεχίζει να τον περιμένει. Ετσι, ο Γιου πρέπει να της «ξανασυστηθεί» και να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της. Χάρη στην ομορφιά και το ευαίσθητο πρόσωπο της Γκονγκ Λι και την ικανότητα του Γιμού να στήνει δραματικές και πανέμορφες σκηνές πλήθους, το φιλμ τσίμα-τσίμα γλιτώνει από τη σύγκριση με τα καλύτερα μελοδράματα του Νίκου Ξανθόπουλου.
Σχολικά γυμνάσια ★½☆☆☆☆
(Middle School: The worst years of my life, ΗΠΑ, 2016, 92’)
- σκηνοθεσία: Στιβ Καρ ηθοποιοί: Γκρίφιν Γκλακ, Λόρεν Γκρέιαμ, Αλέξα Νάιζενσον, Τόμας Μπαρμπούσκα
Ο έφηβος Ρέιφ αλλάζει σχολείο – αυτό είναι το μόνο που απομένει, μια και όλα τα άλλα της περιοχής τον έχουν αποβάλει. Ο Ρέιφ είναι ανήσυχος γιατί έχασε τον μικρότερο αδελφό του από καρκίνο. Κι η μαμά του δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα (αλλά δεν πολυφαίνεται).
Επειδή είναι ταγμένος ατίθασος, ο Ρέιφ αποφασίζει ν’ αντισταθεί στους αυστηρούς κανόνες που διέπουν τη σχολική καθημερινότητα. Συγκεκριμένα, να τους ανατρέψει έναν-έναν, προσελκύοντας τον θαυμασμό των συμμαθητών του. Στον στόχο του συνδράμουν ο φίλος του, Λίο, το κοριτσάκι που του αρέσει κι ένα πλήθος σκίτσων που ζωντανεύουν μέσα από το τετράδιό του – γιατί ο Ρέιφ είναι και κομίστας.
Στο μόνο που ο Ρέιφ δεν είναι ικανός είναι να τραβήξει το ενδιαφέρον και τη στοργή μας, σ’ ένα φιλμ πολύ μακριά από κάθε πρωτοτυπία, συνοχή, συγκρότηση, ή έστω στοιχείο πραγματικότητας στο οποίο ν’ ακουμπήσεις για να δεχτείς το υπόλοιπο. Μια «νεανική» κωμωδία βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα των Τζέιμς Πάτερσον και Κρις Τέμπετς που κυκλοφόρησε το 2011, χωρίς αστεία, με οδηγό το «γιατί έτσι».
Λόγος Καθρέφτης
- σκηνοθεσία: Διαμαντής Παπαδόπουλος
Ελληνικό ντοκιμαντέρ, με συμμετοχή στο Φεστιβάλ Χαλκίδας 2015, επιχειρεί, μέσα από την καταγραφή της πορείας των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, ν’ αναδείξει τον διεκδικητικό λόγο ως θεμελιώδες στοιχείο αφύπνισης. Διεκδίκηση και Αλληλεγγύη γίνονται ο αληθινός «καθρέφτης» των αγωνιζόμενων γυναικών, αλλά και κάθε ανθρώπου που καλείται, στον δρόμο της αυτογνωσίας και των συλλογικών αγώνων, να συμπορευτεί μαζί τους.
Η ταινία θα προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Αλκυονίς New Star Art Cinema, στις 24, 25 και 26 Οκτωβρίου, στις 18.00.
