Κλειστοφοβικά μονοπλάνα και οικογενειακά μυστικά στη «Σονάτα σε κλειστό δωμάτιο» του Ρουμάνου Αντριαν Σιτάρου, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Από την Αμερική έρχεται το «Πάρτι με… λουκάνικα», ένα (σ)έξαλλο animation, ενώ επιστρέφει και ο γοητευτικός παραμυθάς Τιμ Μπέρτον.
Σονάτα σε κλειστό δωμάτιο ★★½☆☆☆
(Ilegitim, Ρουμανία, Πολωνία, Γαλλία, 2016, 89’)
- σκηνοθεσία: Αντριαν Σιτάρου
- ηθοποιοί: Αντριαν Τιτιένι, Αλίνα Γκριγκόρε, Ρόμπι Ουρς, Μπογκντάν Αλμπουλέσκου, Κριστίνα Ολτεάνου
Η οικογένεια Αγκουλέσκου μοιάζει χαρούμενη και σφιχτοδεμένη, όπως κάθονται γύρω από το τραπέζι για φαγητό ο χήρος πατέρας Βίκτορ και τα τέσσερα ενήλικα παιδιά του.
Μόνο που η κουβέντα θα οδηγηθεί σ’ έναν βίαιο τσακωμό. Ο Βίκτορ, ως γιατρός στη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, εμπόδιζε τις εκτρώσεις.
Μάλιστα, μ’ αυτόν τον τρόπο ήρθαν στη ζωή και τα δίδυμά του, η Σάσα κι ο Ρομέο. Η ηθική διαφωνία κι η οργή των παιδιών θα συνδεθεί με μια καλά κρυμμένη ιστορία αιμομιξίας και μια, επακόλουθη, εγκυμοσύνη που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην έκτρωση.
Ο συναρπαστικός Ρουμάνος σκηνοθέτης των «Κυριακάτικο κάλεσμα» και «Με τις καλύτερες προθέσεις», βραβευμένος για τη νέα του ταινία στο Φεστιβάλ Βερολίνου, καθοδηγεί δύο κάμερες στο χέρι ώστε να αποτυπώνουν, σε μεγάλα, γεμάτα ταραγμένη κίνηση μονοπλάνα, τη διάσπαση και την επανένωση μιας οικογένειας, σε ύφος τόσο ρεαλιστικό όσο ένα ωμό ντοκιμαντέρ.
Με σχεδόν μόνο εσωτερικά γυρίσματα, έχει το πλεονέκτημα ενός συνόλου δυνατών, επισταμένα δουλεμένων ερμηνειών. Παρότι η άποψή του στο ηθικό δίλημμα που πραγματεύεται η ταινία είναι σαφής, δεν γίνεται στιγμή διδακτικός.
Είναι όμως η δική του, φορτισμένη και ενοχική, στάση απέναντι στην άμβλωση που τον ωθεί να βαρύνει την ταινία του με δραματουργική και σεναριακή υπερβολή, η οποία μοιάζει να της στερεί την απλότητα και την αλήθεια της, όπως κανείς βροντοφωνάζει όταν έχει τρακ. Είναι, από την άλλη πλευρά, θαυμαστό ότι αυτές τις κοσμογονικές εντάσεις τις χειρίζεται σκηνοθετικά με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.
Πάρτι με… λουκάνικα ★★★☆☆
(Sausage Party, ΗΠΑ, 2016, 89’)
- σκηνοθεσία: Γκρεγκ Τίρναν, Κόνραντ Βέρνον
- με τις φωνές των: Κρίστεν Γουίιγκ, Τζέιμς Φράνκο, Τζόνα Χιλ, Πολ Ραντ, Σάλμα Χάγιεκ, Εντουαρντ Νόρτον, Σεθ Ρόγκεν, Μάικλ Σέρα, Μπιλ Χέιντερ, Ντέιβιντ Κράμχολτς, Ντάνι Μακμπράιντ
Αυτή εδώ είναι η ταινία κινουμένων σχεδίων που θέλετε να μη δει το παιδί σας. Θέλετε όμως να τη δείτε οι ίδιοι. Με αφετηρία μια ιδέα των Σεθ Ρόγκεν, Αϊβαν Γκόλντμπεργκ και Τζόνα Χιλ (αφότου, μάλλον, είχαν καπνίσει όλο το χόρτο της περιφέρειας), το (σ)έξαλλο animation λαμβάνει χώρα κυρίως μέσα σ’ ένα σούπερ μάρκετ, όπου τα τρόφιμα ανακαλύπτουν πως, αντίθετα με ό,τι πίστευαν, όταν «επιλεγούν» από τους «θεούς» (καταναλωτές) για να βγουν από τις πόρτες στον έξω κόσμο, δεν συναντούν τον παράδεισο, αλλά την κόλαση, όπου τα τεμαχίζουν, γδέρνουν, τρίβουν, βράζουν, ψήνουν, τρώνε. Κι έτσι αποφασίζουν να οργανώσουν την επανάσταση.
«Sausage Party» στην Αμερική αποκαλούν την παρτούζα, οπότε ναι, όλος ο προσανατολισμός της ταινίας είναι προς τα εκεί, προς το μεγάλο όργιο που θα φέρει το φινάλε.
Αλλά στο ενδιάμεσο, με μορφή αγωνιώδους περιπέτειας, με απλό, μονοδιάστατο σκίτσο και εκπληκτικούς ερμηνευτές στις φωνές των ηρώων, παρακολουθεί κανείς την πιο ρηξικέλευθη, έξω από τα όρια -τόσο ξεκαρδιστική που ντρέπεσαι για τον εαυτό σου-, σάτιρα, που καταπιάνεται με όλα, από τον αμερικανικό καταναλωτισμό και τη θρησκευτική πλάνη, ώς τον Στίβεν Χόκινγκ με τη μορφή… μασημένης τσίχλας. Αναζωογονητικό στην παντελή απουσία φραγμών του.
Αναμνήσεις ★★½☆☆☆
(Les souvenirs, Γαλλία, 2014, 92’)
- σκηνοθεσία: Ζαν-Πολ Ρουβ
- ηθοποιοί: Μισέλ Μπλαν, Ανί Κορντί, Ματιέ Σπινοζί
Βασισμένη σε μυθιστόρημα του Νταβίντ Φενκινός, η ταινία παρακολουθεί την ιστορία της 82χρονης καλοστεκούμενης Μαντλέν, την οποία οι γιοι της αποφασίζουν να βάλουν σε οίκο ευγηρίας.
Η Μαντλέν θα το σκάσει και, με τη βοήθεια του αγαπημένου εγγονού της, Ρομέν, θα εξερευνήσει ξανά την πόλη όπου μεγάλωσε. Οσο η Μαντλέν συναντά το παρελθόν της τόσο ο Ρομέν συνειδητοποιεί το γοητευτικό μέλλον του. Μια τρυφερή και, κυρίως, καλοπαιγμένη πραγματεία για το πέρασμα του χρόνου και τα όρια που αυτός δημιουργεί, τις χαμένες ευκαιρίες και τη συνεχή όρεξη για ζωή.
Μις Πέρεγκριν – Στέγη για Ασυνήθιστα Παιδιά ★★½☆☆☆
(Miss Peregrin’s Home for Peculiar Children, Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ, Βέλγιο, 2016, 127’)
- σκηνοθεσία: Τιμ Μπέρτον
- ηθοποιοί: Εβα Γκριν, Εϊζα Μπάτερφιλντ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Τζούντι Ντεντς, Ρούπερτ Εβερετ, Τέρενς Σταμπ, Ελα Περνέλ
Στα χέρια του γοητευτικότερου κινηματογραφικού παραμυθά των ημερών μας, του Τιμ Μπέρτον, το εικονογραφημένο μυθιστόρημα του Ράνσομ Ριγκς θα μπορούσε να βρει την ιδανική μεταφορά του – δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει.
Η ιστορία παρακολουθεί τον έφηβο Τζέικ που, ακολουθώντας τις οδηγίες που του άφησε ο παππούς του πριν πεθάνει μυστηριωδώς, ανακαλύπτει ένα μαγικό μέρος που δεν ανήκει στον τόπο και τον χρόνο.
Μια γεμάτη φαντασία παραβολή για τον φασισμό, μια τρυφερή νεανική ερωτική ιστορία, ήρωες –μικροί και μεγάλοι– που αποκτούν μόνιμη θέση στα μοντέρνα παραμύθια, ένα καστ που κρατά τα μάτια κολλημένα στην οθόνη συνθέτουν την ταινία.
Τα θέματα που απασχολούν τον Τιμ Μπέρτον στη φιλμογραφία του βρίσκονται όλα συμπυκνωμένα εδώ: η ατμόσφαιρα του γοτθικού παραμυθιού που προσφέρεται για σκηνογραφικά όργια, «διαφορετικά» πλάσματα τοποθετημένα στο περιθώριο, ένας σκοτεινά ρομαντικός έρωτας, η μάχη του μικρού καλού ενάντια στο μεγάλο κακό.
Αλλά, παρασυρμένος από το σύμπαν του, ο Τιμ Μπέρτον μοιάζει να ξεχνά το σενάριό του, που κυλά αργά, περισσότερο σαν αφορμή για όμορφες βινιέτες. Οι ήρωές του δεν αξιοποιούνται έτσι ώστε να ξυπνήσουν το ενδιαφέρον ή τη συμπάθεια, ενώ η μεγάλη σκηνή του φινάλε, η μάχη με τα ημιδιάφανα υπερμεγέθη αόμματα τέρατα, δεν πετυχαίνει να εντυπωσιάσει με την ομορφιά της, μοιάζοντας περισσότερο με ημιτελές video-game.
Πιο αδύναμη, τελικά, από την «Αλίκη» του, η Μις Πέρεγκριν θα μείνει στη μνήμη περισσότερο για την ομορφιά της Εβα Γκριν και περίσσευμα καλών προθέσεων.
Ma ma ★★½☆☆☆
(Ισπανία, Γαλλία, 2015, 111’)
- σκηνοθεσία: Χούλιο Μέντεμ
- ηθοποιοί: Πενέλοπε Κρουζ, Λουίς Τοσάρ
Ο ρομαντικός Βάσκος σκηνοθέτης των «Εραστών του Αρκτικού Κύκλου» δεν υπάρχει πια – τη θέση του έχει πάρει ένας δημιουργός που τραβά το μελόδραμα και την επιτήδευση οριακά ώς τη γελοιότητα.
Αυτό κάνει και στο «Ma ma», την ιστορία μιας ανύπαντρης μητέρας που διαπιστώνει ότι πάσχει από καρκίνο ενώ, ταυτόχρονα, μένει έγκυος. Εκείνο που διασώζει την ταινία είναι η Πενέλοπε Κρουζ στον πρωταγωνιστικό ρόλο που όσο μεγαλώνει τόσο αναδεικνύει τη δύναμη του ταλέντου της, εκτός από την αισθησιακή ομορφιά της.
Ηρωικοί πιονέροι ★★☆☆☆
(Pionery-geroi, Ρωσία, 2015, 116’)
- σκηνοθεσία: Νατάλια Κουντριάσοβα
- ηθοποιοί: Νατάλια Κουντριάσοβα, Ντάρια Μορόζ, Αλεξέι Μίτιν, Βάρια Σαμπλάκοβα
Το 1987, στη Σοβιετική Ενωση, τρία μικρά παιδιά μπαίνουν στην οργάνωση των Νεαρών Πιονέρων που είχε ιδρύσει ο Λένιν. Ονειρεύονται ηρωισμούς, τρόπους να βοηθήσουν τη χώρα και την ανθρωπότητα. Τι ισοπέδωση σήμερα, στα 30 κάτι τους, όταν συνειδητοποιούν ότι τα παιδικά τους όνειρα θάφτηκαν κάτω από τον κυνισμό της σύγχρονης Ρωσίας.
Εντυπωσιακό ως σκηνοθετικό ντεμπούτο, το φιλμ της Κουντριάσοβα συστήνει μια δυναμική Ρωσίδα σκηνοθέτιδα που, στην πρώτη της ταινία, προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα, από την αισθητική του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και του κοινωνικού δράματος ώς το γκρέμισμα των ιδανικών και τη μετάλλαξη της ρωσικής κοινωνίας – πολλά για να βολευτούν, ακόμα, στις δυνατότητές της.
Μη σβήσεις τα φώτα ★★☆☆☆
(Lights Out, ΗΠΑ, 2016, 81’)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ
- ηθοποιοί: Τερέζα Πάλμερ, Γκέιμπριελ Μπέιτμαν
Δυο αδέλφια, η 20χρονη Ρεμπέκα και ο μικρούλης αδελφός της, προσπαθούν να γλιτώσουν από τη σκοτεινή ύπαρξη την οποία θεωρεί κολλητή φίλη της η μανιοκαταθλιπτική μητέρα τους. Λίγο πριν σκηνοθετήσει το «Annabelle 2» και με τον Τζέιμς Γουάν («Το κάλεσμα») στη θέση παραγωγού (και επόπτη), ο Σάντμπεργκ επιδεικνύει τις δυνατότητές του στον τρόμο. Αλλά ούτε οι πιο μαστόρικες σκηνοθετικές ιδέες δεν μπορούν να ζωντανέψουν ένα τόσο προβλέψιμο σενάριο.
Deepwater Horizon ★★☆☆☆
(ΗΠΑ, 2016, 107’)
- σκηνοθεσία: Πίτερ Μπεργκ
- ηθοποιοί: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Κερτ Ράσελ, Ντίλαν Ο’ Μπράιεν, Τζίνα Ροντρίγκες, Τζον Μάλκοβιτς
Σε μορφή περιπέτειας καταστροφής, η πραγματική ιστορία της καταστροφικής διαρροής στην πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon στον Κόλπο του Μεξικού το 2010, με υπεύθυνη την BP.
Οσο απολαυστικό κι αν είναι το καστ, ο σκηνοθέτης του «Battleship» δεν χάνει ευκαιρία για σχηματικοποίηση των ηρώων και υπεραπλούστευση του καλού και του κακού – και του πατριώτη επίσης. Ωστόσο, οι σκηνές της φωτιάς στην πλατφόρμα είναι σκηνοθετημένες με πρωτοτυπία και αληθινή κλειστοφοβική ένταση.
