Ρομάντζο της χαμένης αθωότητας

Το «Café Society», η 47η ταινία του Γούντι Αλεν αλλά και η πρώτη του γυρισμένη ψηφιακά, είναι μια γλυκόπικρη κομεντί με φόντο το Χόλιγουντ του Μεσοπολέμου, ένα έργο αγάπης για το όνειρο και το σινεμά

Café Society   ★★★½☆☆

(ΗΠΑ, 2016, 96’)

• Σκηνοθεσία: Γούντι Αλεν
• Ηθοποιοί: Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Μπλέικ Λάιβλι, Κρίστεν Στιούαρτ, Στιβ Καρέλ, Κέλι Ρόρμπακ

«Να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία μέρα της ζωής σου – μια μέρα θα το πετύχεις!» Αυτή η αξεπέραστη ατάκα ακούγεται στη νέα ταινία του Γούντι Αλεν, που άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ Κανών, κι είναι η πιο συγκινητική, επειδή είναι, μάλλον, κι η πιο αυτοαναφορική, ενός σκηνοθέτη που συνεχίζει, αδιάκοπα, να κάνει ταινίες, κυνηγώντας τις λαμπερές στιγμές του σαν πυροτεχνήματα. Κι έτσι, το «Café Society», χωρίς να είναι ένα από τα φιλμ που φορούν κόκκινο σημαιάκι στη φιλμογραφία του, είναι ωστόσο ένα έργο αγάπης για το όνειρο και το σινεμά (ταυτόσημα αυτά τα δύο, άλλωστε), μια γλυκόπικρη κομεντί με μαγευτικές στιγμές.

Στην ιστορία, που εκτυλίσσεται στον Μεσοπόλεμο, ο νεαρός Μπόμπι μετακομίζει από το Μπρονξ της Νέας Υόρκης στο Λος Αντζελες, θέλοντας να μπει στη βιομηχανία του Χόλιγουντ, με τη βοήθεια του θείου του που είναι ατζέντης. Εκεί θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τη γραμματέα Βόνι κι αυτή η μη-σχέση θα καθορίσει τη ζωή του. «Οταν σουρουπώνει στα Χόλιγουντ Χιλς, όλα παίρνουν μια πατίνα σαν του τεκνικολόρ», σχολιάζει στην πρώτη σκηνή της ταινίας ο αφηγητής, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Γούντι Αλεν. Κι αυτή είναι η φράση που δίνει κατεύθυνση σ’ ολόκληρη την ταινία.

Η φαντασμαγορία μιας άλλης εποχής, ένα ρομάντζο της χαμένης αθωότητας, ένα σενάριο από εκείνα που ο Γούντι Αλεν σκιτσάρει με χαρακτηριστική ευκολία, ωστόσο με στιγμές αληθινά χαριτωμένες κι έξυπνες. Δυνατή εβραϊκή σάτιρα (δικαιωματικά) και, κυρίως, η γλυκιά μελαγχολία της γνώσης ότι κάποια όνειρα ξετυλίγονται σε μια παράλληλη πορεία, σ’ ένα άλλο σύμπαν που δεν είναι το πραγματικό. Οπως στο σινεμά.

Εκείνο, ωστόσο, που είναι αληθινά μεγαλειώδες στην ταινία, την 47η του Γούντι Αλεν αλλά την πρώτη γυρισμένη ψηφιακά, με μια Sony CineAlta F65, είναι η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο (βραβευμένου τρεις φορές με Οσκαρ για τα «Αποκάλυψη Τώρα», «Οι Κόκκινοι» και «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας»), που στα 76 του χρόνια καταφέρνει νεωτερισμούς που δεν μπορεί να διανοηθεί ο πιο ευφάνταστος νέος συνάδελφός του.

Ειδικά η σκηνή όπου οι δύο εραστές, καθώς μιλούν, συνειδητοποιούν ότι το ρεύμα στο δωμάτιο έχει πέσει, μένουν στο σκοτάδι και μετακινούνται στο τραπέζι της γωνίας που φωτίζεται από δύο κεριά, θα μείνει στην ανθολογία μονόλεπτων αριστουργημάτων.

Ομάδα Αυτοκτονίας ★★☆☆☆

(Suicide Squad, ΗΠΑ, 2016, 123’)

• Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Αγερ
• Ηθοποιοί: Γουίλ Σμιθ, Μάργκο Ρόμπι, Τζάρεντ Λέτο, Κάρα Ντελεβίν, Σκοτ Iστγουντ, Μπεν Aφλεκ, Βαϊόλα Ντέιβις

Οι σατανικότεροι κακοί από το οπλοστάσιο της DC Comics έρχονται στο σινεμά, σε ένα κομιξικό νουάρ που δεν ανταποκρίνεται στα πρώτης τάξης υλικά της συνταγής του.

Η Αμάντα Γουόλερ, σκληρή κι αμείλικτη πράκτορας των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, έχει μια τρομερή ιδέα: να πολεμήσει ένα τεράστιο επερχόμενο Κακό με ένα ακόμα μεγαλύτερο Κακό: μια ομάδα κρούσης, αποτελούμενη από τους πιο φρικτούς, σεσημασμένους, θανατηφόρους εγκληματίες που βρίσκονται στα κελιά της φυλακής.

Αυτή η Ομάδα Αυτοκτονίας πρέπει να αποφασίσει αν είναι έτοιμη να πεθάνει ή αν θα διεκδικήσει την εξιλέωση, όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Πιο συναρπαστικά αποδείχτηκαν τα απίθανα προωθητικά υλικά του «Suicide Squad», οι αφίσες, τα teasers, παρά η ίδια η ταινία, κυρίως επειδή ο Ντέιβιντ Αγερ, της υπέροχα εγκεφαλικής πολεμικής ταινίας «Fury», δεν μοιάζει αποφασισμένος προς ποια κατεύθυνση θέλει να δηγήσει το φιλμ του.

Οχι αρκετά νουάρ όσο ένα «Sin City», όχι αρκετά τολμηρό και ανατρεπτικό όσο ένα «Deadpool», με έμφαση στην αισθητική (αληθινά δημιουργικές οι μεταμορφώσεις των πρωταγωνιστών, περισσότερο από το ζοφερό ντεκόρ της ταινίας), αλλά χωρίς το χιούμορ και την υπόσχεση (χάρτινης) βίας, επιμένει στην εικόνα και ξεχνά τις ακραίες προσωπικότητες των ηρώων του και τις μεταξύ τους σχέσεις που θα έδιναν αληθινή ενέργεια στο σενάριο.

Σε ένα φιλμ με αναρίθμητους ήρωες να κατακλύζουν κάθε πλάνο του, η Μάργκο Ρόμπι ξεχειλίζει παράνοια και σεξ απίλ (και κερδίζει τη δική της spin-off ταινία μελλοντικά), η Κάρα Ντελεβίν παλεύει να προσδώσει ατμόσφαιρα μυστικισμού και ο Τζάρεντ Λέτο, ανεβάζοντας τις προσδοκίες ως Τζόκερ, αναμετριέται μ’ έναν Τζακ Νίκολσον ή έναν Χιθ Λέτζερ, με ενίοτε ανατριχιαστικά ευρήματα αλλά, τελικά, χωρίς έναν καλογραμμένο ρόλο για να βασιστεί, ως μια πληθωρική καρικατούρα.

Συνήγορος υπεράσπισης   ★½☆☆☆☆

(The Whole Truth, ΗΠΑ, 2016, 93’)

• Σκηνοθεσία: Κόρτνεϊ Χαντ
• Ηθοποιοί: Κιάνου Ριβς, Ρενέ Ζελβέγκερ, Γκούκγου Μπάτα-Ρο, Τζέιμς Μπελούσι

Ενας πετυχημένος δικηγόρος, με τη συνδρομή μιας νεαρής συναδέλφου του, αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός 17χρονου αγοριού που κατηγορείται ότι δολοφόνησε τον πάμπλουτο πατέρα του. Αδικο να πούμε ότι αυτό το δικαστικό θρίλερ είναι «τηλεοπτικής λογικής», μια και οι αντίστοιχες τηλεοπτικές δικαστικές σειρές έχουν κάνει άλματα μπροστά.

Πάντα ευχάριστο να βλέπουμε τον Κιάνου Ριβς στην οθόνη, ωστόσο η ταινία, που εκτυλίσσεται κυρίως μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, με λίγα διαλείμματα σε flash backs για την ποικιλία, κάνει κύκλους μ’ ένα δαιδαλώδες σενάριο που, τελικά και κουραστικά, οδηγείται σε μια προβλέψιμη κατάληξη.

Το Μούτρο: η επιστροφή   ★½☆☆☆☆

(Mechanic: Resurrection, ΗΠΑ, Γαλλία, 99’)

• Σκηνοθεσία: Ντένις Γκάνσελ
• Ηθοποιοί: Τζέισον Στέιθαμ, Τζέσικα Αλμπα, Τόμι Λι Τζόουνς

Πέντε χρόνια μετά το «Mechanic», ο αήττητος εκτελεστής Αρθουρ Μπίσοπ ζει. Κι είναι ερωτευμένος. Ωστόσο θα αναγκαστεί να εκτελέσει ακόμα έναν γύρο δολοφονιών (κάνοντάς τες να μοιάζουν με ατυχήματα, όπως εκείνος γνωρίζει καλύτερα), με κίνητρο, αυτή τη φορά, πολύ προσωπικό.

Κοσμοπολίτικη διάθεση, γερό ξύλο θεαματικά χορογραφημένο, σ’ ένα υποτυπώδες σενάριο. Για το οποίο κανείς δεν χρειάζεται να νοιάζεται όταν μπορεί επί μιάμιση ώρα να χαζεύει στην οθόνη τον Τζέισον Στέιθαμ, αυτή τη φορά (πολύ) κοντά με την Τζέσικα Αλμπα.

Επανεκδόσεις και Αφιερώμα

«Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας»

του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Η ιστορία του τελευταίου αυτοκράτορα της Κίνας στο έπος που σκηνοθέτησε ο Ιταλός δημιουργός το 1987 και που τιμήθηκε με 9 Οσκαρ. Ποτέ χαμένη ευκαιρία να το δει κανείς στη μεγάλη οθόνη και να θαυμάσει τη φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο και τις μουσικές του Ρουίτσι Σακαμότο και του Ντέιβιντ Μπερν.

«Γνήσιο αντίγραφο» (2010) & «Ο άνεμος θα μας πάρει» (1999),

δύο ταινίες (ωστόσο από τις πιο αδύναμες) από τη φιλμογραφία του Αμπάς Κιαροστάμι στην Ταινιοθήκη, μικρό αφιέρωμα λίγο μετά τον θάνατό του.

«Εγκλημα στον Νείλο»

του Τζον Γκίλερμιν. Επανέκδοση της κινηματογραφικής μεταφοράς του best-seller της Αγκαθα Κρίστι από το 1978, με τον Πίτερ Ουστίνοφ να φορά το μουστάκι του Ηρακλή Πουαρό κι ένα all star cast να δανείζει λάμψη σ’ ένα από τα πιο χαριτωμένα, κοσμοπολίτικα κι απολαυστικά κινηματογραφικά θρίλερ μυστηρίου.