Πορτρέτα μοναξιάς από Βενεζουέλα και Γαλλία

Το βραβευμένο με Χρυσό Λιοντάρι «Από μακριά» του Λορέντζο Βίγας, συναισθηματικό και σκληρό μαζί, συναντά την πικρή κωμωδία «Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ» του Μισέλ Λεκλέρκ. Οι μεσήλικοι ήρωές τους ψάχνουν διέξοδο στις μοναχικές ζωές τους.

Από μακριά (Desde Allá, Βενεζουέλα, Μεξικό, 2015, 93’) ★★½☆☆

σκηνοθεσία: Λορέντζο Βίγας 

ηθοποιοί: Αλφρέδο Κάστρο, Λουίς Σίλβα 

Ο Αρμάντο ζει στο Καράκας, είναι ένας πλούσιος μεσήλικας που πληρώνει αγόρια για να τα κοιτάζει – έτσι, από μακριά. Η συνάντησή του με τον 17χρονο Ελντερ θα ξεκινήσει βίαια, αλλά θα οδηγήσει σε μια στιγμή ύψιστης και απρόσμενης τρυφερότητας και για τους δυο. Η ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας –πρώτη φορά για τη Βενεζουέλα– είναι ένα δυνατό, χαρακτηριστικό δείγμα του σύγχρονου λατινοαμερικανικού σινεμά, λυρικό στον συναισθηματισμό του, αλλά αιχμηρό και σκληρό στην εικόνα του. Αφαιρετικά, κυρίως μέσα σ’ ένα διαμέρισμα, χωρίς περιγραφές και χωρίς ψυχογράφημα των ηρώων του, ο Βίγας αποτυπώνει ένα μελαγχολικό και γοητευτικό πορτρέτο της μοναξιάς και της πολυπρισματικής αγάπης. Πόσο καλύτερα θα λειτουργούσε το φιλμ αν απέφευγε και το έντονα και αδικαιολόγητα διδακτικό φινάλε του, που αυτόματα θυμίζει το «Μετά τη Λουτσία» και το «Chronic» του Μισέλ Φράνκο ο οποίος, όχι τυχαία, κρατά εδώ τον ρόλο του παραγωγού. 

Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ (La Vie Très Privée de Monsieur Sim, Γαλλία, 2015, 102’) ★★½☆☆

σκηνοθεσία: Μισέλ Λεκλέρκ 

ηθοποιοί: Ζαν Πιέρ Μπακρί, Ιζαμπέλ Γκελίνας, Βιμάλα Πονς, Ματιέ Αμαλρίκ, Βαλέρια Γκολίνο 

Ο κύριος Σιμ είναι απελπισμένος. Ο πατέρας του τον έχει αποκληρώσει, η γυναίκα του τον έχει χωρίσει, η έφηβη κόρη του τον έχει απορρίψει κι εκείνος δεν έχει ούτε έναν αληθινό φίλο να μιλήσει, ούτε καν στο facebook! Ετσι, όταν μια εταιρεία θα προτείνει στον κύριο Σιμ δουλειά, να γυρίσει τη Γαλλία πουλώντας μια πρωτοποριακή οδοντόβουρτσα σε απρόθυμους οδοντογιατρούς, εκείνος θα δεχτεί, ελπίζοντας σε μια ευτυχή περιπέτεια. Πικρή γαλλική κωμωδία, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου (εκδόσεις Πόλις), μια ταινία που ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και την κατάθλιψη, το αληθινό και την καρικατούρα και που, με τον χαρακτηριστικά γαλλικό τρόπο, μεταμορφώνει τη μοναξιά του 21ου αιώνα σε εύπεπτο ανέκδοτο. 

Μια αγελάδα στο Παρίσι (La Vache, Γαλλία, 2016, 95’) ★★☆☆☆

σκηνοθεσία: Μοχάμεντ Χαμιντί 

ηθοποιοί: Φατσά Μπουγιαμέντ, Λαμπέρ Γουιλσόν, Τζαμέλ Ντεμπούζ 

Ο Φατάχ, αγρότης που ζει με την οικογένειά του στην Αλγερία, αγαπά περισσότερο απ’ οποιονδήποτε στον κόσμο την αγελάδα του, Ζακλίν. Οταν, λοιπόν, προσκληθεί σε αγροτικό διαγωνισμό στη Γαλλία, ο Φατάχ θα διασχίσει τη Μεσόγειο και τις νότιες γαλλικές πόλεις, παρέα με τη Ζακλίν, συναντώντας στον δρόμο του τις πιο αλλόκοτες, διασκεδαστικές φιγούρες. Χαριτωμένη, τρυφερή κωμωδία, αγαπησιάρικη κυρίως χάρη στην πανέμορφη, γλυκύτατη καφέ αγελάδα που πρωταγωνιστεί, παρά την απλοϊκότητα της ιστορίας της και της πεποίθησης ότι ο καλός κι αγαθός άνθρωπος της φύσης είναι η λύση σε όποιο σύγχρονο πρόβλημα. 

Χωρίς παιδιά (Sin Hijos, Αργεντινή, 2015, 90’) ★★☆☆☆

σκηνοθεσία: Αριέλ Βίνογκραντ 

ηθοποιοί: Ντιέγκο Περέτι, Μαριμπέλ Βερντού, Γουαδαλούπε Μανέντ 

Χωρισμένος πατέρας ερωτεύεται γυναίκα (η Μαριμπέλ Βερντού του «Λαβύρινθου του Πάνα») η οποία μισεί τα παιδιά. Το πρόβλημα είναι πως έχει μια 9χρονη κόρη την οποία και προσπαθεί να κρύψει από τη γυναίκα. Με concept κατευθείαν βγαλμένο από συνάντηση των σεναριογράφων τυχαίου αμερικανικού σίτκομ, το αργεντίνικο μεγα-σουξέ (με πολλές βδομάδες στην κορυφή του τοπικού box office) αποδεικνύει πως μπορούν κι άλλες χώρες να βγάλουν το είδος της άκακης, ανάλαφρης, προβλέψιμης ρομαντικής κομεντί στην οποία ειδικεύεται το Χόλιγουντ. Η χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές είναι αρκετή ώστε να ξεπεραστούν ορισμένες άγαρμπες μεταβάσεις στον τόνο (η μεταφορά από τη φάρσα στο συναισθηματικό δράμα δεν συμβαίνει πάντα πειστικά ή επιτυχημένα), αλλά την παράσταση κλέβει αβίαστα η πιτσιρίκα Γουαδαλούπε Μανέντ στον ρόλο της κόρης-μυστικό, αξιαγάπητη, χωρίς ποτέ να γίνεται μαγικά σοφό παιδάκι. Οι πινελιές εξανθρωπισμού των δύο μέτριων χαρακτήρων των ενήλικων πρωταγωνιστών δεν είναι αρκετές, αλλά περνάει η ώρα. 

Θοδωρής Δημητρακόπουλος 

Ραντεβού στην Ελλάδα (Highway to Hellas, Γερμανία, 2016, 89’) ★½☆☆☆

σκηνοθεσία: Αρον Λέχμαν 

ηθοποιοί: Κριστόφ Μαρία Χερμπστ, Αδάμ Μπουσδούκος, Ακύλλας Καραζήσης, Χρήστος Βαλαβανίδης, Γιώργος Κοτανίδης, Ερρίκος Λίτσης, Γεωργία Τσαγκαράκη, Κλεοπάτρα Μάρκου 

Συναγερμός πέφτει στο ελληνικό νησάκι Παλλαδίκι, τα «δικά μας Γκαλαπάγκος», όταν καταφτάνει εκπρόσωπος της γερμανικής τράπεζας για να ελέγξει αν το δάνειο που έχει δοθεί στον τόπο έχει αξιοποιηθεί σωστά. Οι παμπόνηροι κάτοικοι με τη χρυσή (φυσικά) καρδιά θα φροντίσουν ώστε ο Γιοργκ να μη μάθει ποτέ ακριβώς την επικίνδυνη αλήθεια, αλλά να γνωρίσει τον παράδεισο της ελληνικής καλοκαιρινής ομορφιάς και φιλοξενίας. Καλοπροαίρετη γερμανική κωμωδία για την ελληνική οικονομική κρίση, αλλά και ιδιοσυγκρασία, γεμάτη ωστόσο σε κάθε πλάνο της με όλα τα στερεότυπα και τα κλισέ που χωράει η γαλανή θέα. 

Ερωτας α λα καταλανικά (Ocho Apellidos Catalanes, Ισπανία, 2015, 99’) ★★½☆☆

σκηνοθεσία: Εμίλιο Μαρτίνεθ-Λάθαρο 

ηθοποιοί: Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελεχάλντε, Κλάρα Λάγο, Ρόσα Μαρία Σαρδά, Κάρμεν Μάτσι 

Ο Βάσκος Κόλντο τρελαίνεται όταν διαπιστώνει ότι η όμορφη κόρη του, η Αμάγια, έχει σχέση μ’ έναν Καταλανό και για την αντιμετώπιση της κρίσης ζητά τη βοήθεια του Ανδαλουσιανού Ράφα. Μετά τη μεγάλη εμπορική επιτυχία του «Ερωτας α λα ισπανικά» στη χώρα του, ακολουθεί το επίσης εισπρακτικά επιτυχημένο σίκουελ, που ξανασατιρίζει την εθνική διάσπαση της Ισπανίας, σε μια κωμωδία εξίσου χοντροκομμένη και συντηρητική με την πρώτη. 

The Man Who Lies (L’ homme qui ment, Γαλλία, Ιταλία, Τσεχοσλοβακία, 1968, 95’) 

σκηνοθεσία: Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ 

ηθοποιοί: Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Σιλβί Μπρεάλ, Σουζάνα Κοτσουρίκοβα 

Ενας άντρας επιστρέφει στο γαλλικό χωριό όπου, στη διάρκεια του πολέμου, πήρε μέρος στην αντίσταση – μόνο που δεν τον θυμάται και δεν τον αναγνωρίζει κανείς. Ακούει την ιστορία του Ζαν, θαυμαστού αντάρτη της περιοχής, και εγκαθίσταται στο σπίτι του, μαζί με την αδελφή, τη μητέρα και την υπηρέτρια εκείνου. Ο ήρωας δανείζεται ταυτότητες και ιστορίες που μπορεί να υπήρξαν πραγματικά ή μόνο στη φαντασία του, στήνοντας ένα σκοτεινό παιχνίδι ανάμεσα στην αλήθεια, το ψέμα και τον θάνατο. Ο Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ στήνει ένα υπαρξιστικό δράμα με τη δαιδαλώδη πλοκή του «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ», του οποίου άλλωστε είχε υπογράψει το σενάριο. Ωστόσο, οι λογοτεχνικές αναφορές, η αινιγματική δομή, η αφαιρετική αφήγηση και το βάρος του σεναριακού ιστού, χωρίς τη μαεστρία ενός σκηνοθέτη σαν τον Αλέν Ρενέ, προσεγγίζονται καλύτερα ως φιλοσοφικό δοκίμιο ή συγγραφικό παιχνίδι παρά ως ταινία. Το φιλμ προβάλλεται για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη στην Ελλάδα. 

Το Θαύμα του Μαρσελίνο (Marcelino Pan y Vino, Ισπανία, Ιταλία, 1955, 90’) 

σκηνοθεσία: Λαντισλάο Βάιντα 

ηθοποιοί: Παμπλίτο Κάλβο, Ραφαέλ Ριβέλες, Αντόνιο Βίκο 

Ο ορφανός Μαρσελίνο μεγαλώνει σ’ ένα μοναστήρι, περικυκλωμένος από αγάπη, αλλά χωρίς οικογένεια. Οταν ο μικρός Μαρσελίνο έρθει σ’ επαφή με τον Μανουέλ και τη δική του μαμά, αρχίζει να τον αποκαλεί «αδελφό» και δανείζεται τη μητρική αγάπη, έστω στη σκέψη του, αν όχι στην πραγματικότητα. Θρησκευτικό μελόδραμα, τόσο κομψό, λιτό και αγνό που συγκινεί τον σινεφίλ θεατή για τις κινηματογραφικές αρετές του, πολύ περισσότερο, σήμερα, απ’ ό,τι για τον… ενάρετο χαρακτήρα του.