Νεκρός στο σπίτι του στο Λος Αντζελες βρέθηκε προχθές ο Αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Τσιμίνο, δημιουργός της περίφημης ταινίας «Ο ελαφοκυνηγός» (1978). Ηταν 77 ετών και τα αίτια του θανάτου του δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμα.
Ο Ερικ Βάισμαν, φίλος και πρώην δικηγόρος του σκηνοθέτη, δήλωσε πως η σορός του Τσιμίνο ανακαλύφθηκε το Σάββατο βράδυ στην κατοικία του και αφού πρώτα οι φίλοι του δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν μαζί του.
Πάντως, σύμφωνα με τον διευθυντή του Φεστιβάλ των Κανών Τιερί Φρεμό, «ο Μάικλ Τσιμίνο πέθανε ήσυχα, περιτριγυρισμένος από τους κοντινούς του ανθρώπους και τις δύο γυναίκες που τον αγάπησαν. Τον αγαπάμε και εμείς», όπως έγραψε στο Twitter.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Τσιμίνο ήταν φυσικά ο «Ελαφοκυνηγός», ένα τρίωρο επικό φιλμ που αναφέρεται στον πόλεμο του Βιετνάμ, για πολλούς το σπουδαιότερο που γυρίστηκε για το θέμα αυτό.
Τιμήθηκε με το Οσκαρ Σκηνοθεσίας, ενώ η ταινία κέρδισε άλλα τέσσερα Οσκαρ, μεταξύ των οποίων εκείνο της καλύτερης ταινίας.
Ο Μάικλ Τσιμίνο γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1939 στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του ήταν μουσικός εκδότης και η μητέρα του στιλίστρια.
Ο ίδιος σπούδασε ζωγραφική, στη συνέχεια σκηνοθέτησε διαφημίσεις και από το 1971 που εγκαταστάθηκε στο Λος Αντζελες ξεκίνησε να γράφει σενάρια για ταινίες.
Η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα ήταν με τη «Μεγάλη ληστεία της Μοντάνα» (1974) με τον Τζεφ Μπρίτζες και τον Κλιντ Ιστγουντ.
Μετά τον «Ελαφοκυνηγό» όμως, που τον ανέβασε στα ύψη τοποθετώντας τον ανάμεσα στους αστέρες-σκηνοθέτες της εποχής, όπως οι Φράνσις Φορντ Κόπολα και Μάρτιν Σκορσέζε, ακολούθησε μία παταγώδης αποτυχία.
Η «Πύλη της Δύσεως» (1980), ένα επικό γουέστερν, παρά τις μεγάλες προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, απέτυχε πλήρως με αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή της εταιρείας United Artists, που είχε επενδύσει πολλά χρήματα σ’ αυτή την ταινία των 3 ωρών και 40 λεπτών.
Ο Μάικλ Τσιμίνο εξαφανίστηκε έπειτα για πολλά χρόνια με το όνομά του να έρχεται στο προσκήνιο μόνο για λόγους που είχαν σχέση με την εκκεντρική, προσωπική του ζωή και τις πλαστικές επεμβάσεις που τον έκαναν σχεδόν αγνώριστο.
Γύρισε άλλες τέσσερις ταινίες στη συνέχεια, αλλά μόνο η «Χρονιά του Δράκου» (1985) με θέμα την κινεζική μαφία γνώρισε επιτυχία, καμία άλλη.
Ενα από τα σχέδια που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει ήταν η κινηματογραφική μεταφορά της «Ανθρώπινης μοίρας» του Αντρέ Μαλρό.
Το 2001 εκδόθηκε και το μοναδικό μυθιστόρημά του με τίτλο «Big Jane», μια ιστορία με φόντο τη δεκαετία του ‘50 και τον Πόλεμο της Κορέας.
Μιλώντας τότε στην Guardian είχε δηλώσει: «Το Χόλιγουντ ήταν πάντα τρελό. Είναι ελεγχόμενη αναρχία. Αλλά πώς μπορείς να απεχθάνεσαι κάτι που σου έχει δώσει τόσα πολλά; Εγώ δεν θα μπορούσα να έχω τη ζωή που έχω δίχως τις ταινίες μου. Οποιος λέει ότι αυτές οι ταινίες είναι πικρές, είναι άρρωστος στην ψυχή του».
