Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ενας λεπτός τοίχος δημιουργεί μια ηχητική και τυφλή συγκατοίκηση που θα γεννήσει έναν έρωτα, σε μια γαλλική κομεντί κατάλληλη για θερινό σινεμά. Στις αίθουσες και το ισπανικό συγκινητικό δράμα για την ιστορία μιας μεγαλόπρεπης ελιάς, σε σενάριο Πολ Λάβερτι, μόνιμου συνεργάτη του Κεν Λόουτς.

Ερωτας στα τυφλά   ★★½✰✰✰

Ρομάντζο στη μεσοτοιχία

(Un peu, beaucoup, aveuglément!, Γαλλία, 2015, 90΄)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κλοβίς Κορνιγιάκ
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μελανί Μπερνιέ, Κλοβίς Κορνιγιάκ, Λιλού Φολί, Φιλίπ Ντικέν

Αν ήταν γλυκό θα ήταν μακαρόν: πολύ ελαφρύ, πολύ χρωματιστό, νοστιμούλι κι εύπεπτο. Χωρίς την παραμικρή σχέση με τον ρεαλισμό, η ταινία παρακολουθεί ένα απρόσμενο «δίδυμο». Εκείνος είναι ένας δημιουργός εγκεφαλικών παιχνιδιών, απρόσιτος, ερημίτης, μένει κλεισμένος στο διαμέρισμά του και επιδιώκει να ζει και να δουλεύει με απόλυτη ησυχία.

Δίπλα του, μεσοτοιχία, εγκαθίσταται μια νεαρή πιανίστα που επιδιώκει να κάνει όσο περισσότερη εξάσκηση μπορεί. Ξεκινώντας με επίθεση και συνεχίζοντας με άμυνα, οι δυο τους θα καταλήξουν σ’ ένα είδος «συγκατοίκησης» και ρομαντικής σχέσης, παρότι δεν έχουν ποτέ δει ο ένας τον άλλον.

Ο γνωστός Γάλλος ηθοποιός Κλοβίς Κορνιγιάκ («Οι ατελείωτοι αρραβώνες», «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες») σκηνοθετεί για πρώτη φορά, βασισμένος σε μια ιδέα της γυναίκας του, Λιλού Φολί, και καταλήγει με μια σεναριακά προβλέψιμη κομεντί, με τόνους παραλόγου, αλλά χαριτωμένη και πρόσφορη για θερινό σινεμά και ρομαντζάδα.

Η ελιά   ★★½✰✰✰

Ρομάντζο στη μεσοτοιχία

(El olivo, Ισπανία, 2016, 100΄)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ισιάρ Μπολαΐν
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ανα Καστίγιο, Χαβιέρ Γκουτιέρες, Πεπ Αμπρός

Η πολυβραβευμένη Ισπανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτις τού «Ακόμα και η βροχή» συνεργάζεται με τον Πολ Λάβερτι, σταθερό συνεργάτη του Κεν Λόουτς, και στήνει μια σχηματική αλλά και συγκινητική ταινία για τη σημασία που έχουν στη ζωή οι ρίζες, οι πραγματικές, οι οικογενειακές και εκείνες του καλού κ’ αγαθού.

Η νεαρή αγρότισσα Αλμα βλέπει τον αγαπημένο της παππού ν’ αργοπεθαίνει, πενθώντας ακόμα μια γηραιά ελιά που είχε στο κτήμα του και που τα παραδόπιστα παιδιά του πούλησαν και ξερίζωσαν.

Η Αλμα, με τη βοήθεια του θείου της και του συντρόφου της στα χωράφια, αποφασίζει ν’ ανακαλύψει πού βρίσκεται τώρα η ελιά (φυσικά σε μια γερμανική εταιρεία ενέργειας με σκοτεινό μητρώο) και να τη φέρει πίσω στην ισπανική οικογενειακή γη.

Μια όμορφη και πρωτότυπη κεντρική ιδέα παίρνει μορφή όλο ζεστασιά ανάμεσα στα ηλιόλουστα χωράφια και το συναισθηματικά φορτισμένο road trip των ηρώων.

Η απεικόνιση του καλού και του κακού είναι παραπάνω από στερεοτυπική, με τον χαρακτηριστικό σοσιαλιστικό ιδεαλισμό του Πολ Λάβερτι σε μια από τις πιο απλοϊκές διατυπώσεις του, όμως η ιστορία της ταλαιπωρημένης, μεγαλόπρεπης ελιάς και του πώς επηρεάζει τους ανθρώπους γύρω της παραμένει τρυφερή, σ’ ένα φιλμ με αγνή ψυχή και… γεμάτη γεύση.

Χελωνονιντζάκια ΙΙ    ★✰✰✰✰

Ρομάντζο στη μεσοτοιχία

(Teenage Mutant Ninja Turtles 2, ΗΠΑ, 2016, 112΄)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβ Γκριν
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μέγκαν Φοξ, Στίβεν Αμελ, Γουίλ Αρνετ, Λόρα Λίνεϊ

Μια νέα απειλή τρομοκρατεί την ανθρωπότητα: ο Σρέντερ, ένας τρελός επιστήμονας, ένα μεταλλαγμένο αγριογούρουνο, ένας μεταλλαγμένος ιπποπόταμος κι ένα εκδικητικό πλάσμα ανάμεσα σε χταπόδι κι έντερο, όλοι μαζί θέλουν, ξανά, να καταστρέψουν τον κόσμο. Απέναντί τους θα σταθούν η δαιμόνια ρεπόρτερ Μέγκαν Φοξ και τα τέσσερα Χελωνονιντζάκια που, αυτή τη φορά, θα τολμήσουν να βγουν στους δρόμους, εγκαταλείποντας την κρυψώνα τους.

Τα Χελωνονιντζάκια και οι περιπέτειές τους έχουν ήδη άφθονους φανατικούς θαυμαστές, οι οποίοι πιστά παρακολούθησαν και την προηγούμενοι, πρώτη επίσκεψή τους στην κινηματογραφική οθόνη. Ισως γι’ αυτό η ομάδα της ταινίας δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να είναι το σίκουελ ενδιαφέρον, πρωτότυπο ή, έστω, θεαματικό κι αστείο.

Η μοδίστρα   ★★½✰✰✰

Ρομάντζο στη μεσοτοιχία

(The dressmaker, Αυστραλία, 2015, 118΄)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζόσελιν Μούρχαους
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Κέιτ Γουίνσλετ, Λίαμ Χέμσγουερθ, Χιούγκο Γουίβινγκ, Τζούντι Ντέιβις

Η Τζόσελιν Μούρχαους, που αποτέλεσε σημαντικό μέλος της άνθησης του σινεμά της Αυστραλίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με το «Proof», γράφει (μαζί με τον σύζυγό της, τον Π. Τζ. Χόγκαν τού «Muriel’s Wedding») και σκηνοθετεί μια γυναικεία μαύρη κωμωδία που, όσο διασκεδάζει, άλλο τόσο μοιάζει… ασιδέρωτη.

Ηρωίδα είναι η Μερτλ Ντάνατζ που, έχοντας γυρίσει τον κόσμο ως μοδίστρα για οίκους στο Μιλάνο και το Παρίσι, επιστρέφει στο χωριό της, στην Αυστραλία του ’50, για να εκδικηθεί όσους την εξοστράκισαν, άγνωστο γιατί (αλλά το μαθαίνουμε σταδιακά σε flash-back), όταν ήταν παιδί: το όπλο της είναι η ραπτομηχανή της.

Η Κέιτ Γουίνσλετ είναι απολαυστική και πανέμορφη σ’ αυτό το one woman show, ο Χιούγκο Γουίβινγκ χαριτωμένος ως τοπικός αστυνομικός με έφεση στην υψηλή μόδα, ο Λίαμ Χέμσγουερθ κάνει τη χάρη στο κοινό να κυκλοφορεί ημίγυμνος στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.

Μόνο που όλοι οι κάτοικοι της μικρής πόλης είναι καρικατούρες, ο τόνος είναι αυτός του κωμικοτραγικού, μ’ ένα μαύρο χιούμορ που αγαπά το παράδοξο και το εκκεντρικό, αλλά το σενάριο και η αισθητική είναι τόσο φορτωμένα με «έξυπνες» και «πρωτότυπες» ιδέες που το κατασκεύασμα βλέπει τις ραφές του να σπάνε χωρίς σωτηρία.

Η αποικία    ★★½✰✰✰

Ρομάντζο στη μεσοτοιχία

(Colonia, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Γαλλία, 2015, 110΄)

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Εμα Γουότσον, Ντάνιελ Μπρουλ

Ο Γερμανός Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ, βραβευμένος το 2001 με το Οσκαρ Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας, σκηνοθετεί ένα κοινότοπο πολιτικό μελόδραμα, πιο ενδιαφέρον για την πραγματική ιστορία στην οποία βασίζεται.

Η ταινία καταπιάνεται με την «Colonia Dignidad», μια ήδη ανατριχιαστική θρησκευτική σέκτα που λειτούργησε ως οικοτροφείο τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, καλύπτοντας επιπλέον τις μυστικές φυλακές βασανιστηρίων που βρίσκονταν κυριολεκτικά στα θεμέλια της εστίας της σέκτας.

Για ν’ αφηγηθεί την ιστορία –και την εμπλοκή σ’ αυτήν όχι μόνο των χιλιανών αρχών, αλλά και της τότε γερμανικής κυβέρνησης– επιλέγει την ερωτική ιστορία ενός αντιστασιακού φωτογράφου και μιας αεροσυνοδού που συνέβαλαν στην αποκάλυψη του τρόμου.

Αδιάκοπη μουσική υπογραμμίζει τη δράση, η χημεία μεταξύ Γουότσον και Μπρουλ είναι ανύπαρκτη, η σκηνοθεσία θυμίζει περιποιημένη τηλεταινία και το σενάριο ξεπερνά το κοινότοπο, παρά τις αληθινές του βάσεις.