Καλοφτιαγμένη χολιγουντιανή ταινία δράσης με εξαιρετικό καστ το «Κλέφτης από σπόντα» του Ντάρεν Αρονόφσκι, δεν κομίζει όμως τίποτα καινούργιο κι ενδιαφέρον στην εργογραφία του δημιουργού της | «Riviera» του Ορφέας Περετζής, ελληνική αλληγορία εγκλωβισμένη σε στερεοτυπίες, μια ταινία που απλώς καταγράφει γεγονότα, χωρίς να εμβαθύνει ούτε να αναπτύσσει ουσιαστικά τους χαρακτήρες, οι οποίοι στηρίζονται σε ένα ισχνό backstory | «Το κάλεσμα 4: Τελευταία τελετουργία» σε σκηνοθεσία Μάικλ Τσάβες | «Η ζωή του Τσακ» του Μάικ Φλάναγκαν | «Τρεις φίλες» του Εμάνουελ Μουρέ | «Δεσμώτες» ψυχολογικό θρίλερ σε σκηνοθεσία Γκούσταβ Μέλερ | «Τα Κακά Παιδιά 2» των Πιερ Πέριφελ & Τζέι Πι Σανς. Στους κινηματογράφους και οι επανεκδόσεις: «Ραν» η επική μεταφορά του Βασιλιά Ληρ στον φεουδαρχικό Ιαπωνικό Μεσαίωνα του Ακίρα Κουροσάβα| «Το Άγγιγμα του Κακού» του Ορσον Γουέλς, μια από τις σημαντικότερες ταινίες νουάρ όλων των εποχών | «Ταξίδι στην Ιταλία» του Ρομπέρτο Ροσελίνι
Κλέφτης από σπόντα
(Caught Stealing, ΗΠΑ, 2025, 107’)
★★½☆☆☆
● Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
● Ηθοποιοί: Οστιν Μπάτλερ, Ζόι Κράβιτς, Ματ Σμιθ, Ρετζίνα Κινγκ, Λιβ Σράιμπερ
Ο Ντάρεν Αρονόφσκι είναι ένας δημιουργός που στη μέχρι τώρα πορεία του έχει μεταπηδήσει συχνά από το ένα κινηματογραφικό είδος στο άλλο. Από το ντεμπούτο του με το «Pi» (1998, 84’), το αλληγορικό και αμφιλεγόμενο «Μητέρα!» (Mother!, 2017, 121’), μέχρι και το οσκαρικό «Η φάλαινα» (The Whale, 2022, 117’), σκηνοθετούσε πάντα προσωπικές ταινίες, που αποζητούσαν μια βαθύτερη σύνδεση με τον κόσμο γύρω τους. Η νέα του ταινία, σε σενάριο του Τσάρλι Χιούστον -βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημά του-, είναι μια πρόσμιξη Ταραντίνο και Γκάι Ρίτσι, γεμάτη βία, χιούμορ, εκκεντρικούς χαρακτήρες, η οποία άλλοτε καταφέρνει να σε διασκεδάσει με την ενέργεια και τον ρυθμό της και άλλοτε εγκλωβίζεται στην ίδια της την προσπάθεια να μιμηθεί γνώριμες συνταγές.
Ο Χανκ Τόμπσον (Οστιν Μπάτλερ), πρώην ταλέντο του μπέιζμπολ και νυν μπάρμαν στη Νέα Υόρκη, ζει ήσυχα με τη σύντροφό του (Ζόι Κράβιτς) ώσπου ο πανκ γείτονάς του (Ματ Σμιθ) του αφήνει για λίγο τη γάτα του. Ξαφνικά, ο Χανκ βρίσκεται κυνηγημένος από συμμορίες γκάνγκστερ χωρίς να ξέρει τον λόγο. Για να επιβιώσει, πρέπει να ξεφύγει και ταυτόχρονα να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από αυτή την παράλογη καταδίωξη.
Σκηνοθετικά, ο Αρονόφσκι φαίνεται να διεκπεραιώνει ένα συμβατικό σενάριο, με χαρακτήρες που δεν εξελίσσονται αλλά παραμένουν μονοδιάστατοι και σχηματικοί, σαν κλισέ βγαλμένα από την αισθητική των ταινιών του ’90, όπου ο καθένας είχε μια συγκεκριμένη, προβλέψιμη θέση στην αφήγηση. Ιδιαίτερα ο ρόλος της Ζόι Κράβιτς περιορίζεται σε μια γυναικεία παρουσία που λειτουργεί κυρίως ως μοχλός για να προχωρήσει η πλοκή. Παρά την αξιόλογη προσπάθεια να αποδοθεί μια Νέα Υόρκη του 1998, βρόμικη, εξαθλιωμένη και γεμάτη περιθωριακούς χαρακτήρες, η ταινία δεν καταφέρνει να σε πείσει και μοιάζει με μια καλοφτιαγμένη χολιγουντιανή ταινία δράσης που προορίζεται για μια streaming πλατφόρμα.
Η στροφή του Αρονόφσκι σε μια πιο εύπεπτη ταινία δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Αν σκεφτεί κανείς την τελευταία του δουλειά, «Η φάλαινα», μια άκρως προβληματική ταινία ως προς τον τρόπο που αφηγείται τη ζωή ενός υπέρβαρου ανθρώπου, γεμάτη μελοδραματισμό, τότε το «Κλέφτης από σπόντα» μοιάζει σαν μια ευκαιρία να καταπιαστεί με κάτι πιο στρωτό και λιγότερο αμφιλεγόμενο. Ωστόσο, είναι φανερό πως ο σκηνοθέτης αναδεικνύει το ταλέντο του κυρίως όταν τολμά να σκηνοθετεί ακραία και αντιφατικά projects – εδώ δείχνει το σκηνοθετικό του ταλέντο, αλλά μοιάζει ταυτόχρονα να βρίσκεται έξω από τα νερά του. Ακόμα κι έτσι, αν ο θεατής παραμερίσει την απλοϊκή προσέγγιση και αφεθεί στην ξέφρενη κούρσα που στήνει ο Αρονόφσκι, θα περάσει καλά παρακολουθώντας μια γνώριμη ταινία με εξαιρετικό καστ και ικανοποιητική δόση χιούμορ και δράσης.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Riviera
(Ελλάδα, Γαλλία, 2024, 84’)
★½☆☆☆☆
● Σκηνοθεσία: Ορφέας Περετζής
● Ηθοποιοί: Εύα Σαμιώτη, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρία Αποστολακέα
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ορφέα Περετζή, που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διαγωνιστικό Τμήμα New Filmmakers του 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάο Πάολο και απέσπασε τέσσερα βραβεία στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου – FIPRESCI, της ΕΡΤ, του Best Location, καθώς και το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού, που απονεμήθηκε εξ ημισείας στις Εύα Σαμιώτη και Μυρτώ Μεϊτάνη Καστρινάκη), είναι μια coming-of-age ιστορία που επιχειρεί, μέσα από συμβολισμούς, να αποτυπώσει τη διάλυση μιας οικογένειας που κάποτε γνώρισε περίοδο οικονομικής ευρωστίας και την αλλαγή που φέρνει αυτή η παρακμή. Παράλληλα, επιχειρεί να επεκταθεί σε μια ευρύτερη αλληγορία για την κατάρρευση και τη ραγδαία μεταμόρφωση της ίδιας της χώρας και των πρωταγωνιστών της.
Στον τοίχο της οικογενειακής πανσιόν στην Αθηναϊκή Ριβιέρα ένας μυστηριώδης λεκές εμφανίζεται. Οι παλιοί ένοικοι ένας ένας την εγκαταλείπουν και οι εργολάβοι καιροφυλακτούν, η ανάπλαση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Καθώς τα πάντα γύρω τους «εξευγενίζονται» δυο γυναίκες, η Αλκηστη και η Αννα, μητέρα και κόρη, θα προσπαθήσουν να ξαναχτίσουν τη σχέση τους και να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που αλλάζει με αμείλικτη ταχύτητα. Η «Riviera» φιλοδοξεί να πει πολλά, αλλά τελικά δεν λέει τίποτα. Οσα επιχειρεί να εκφράσει μέσα από την άτονη σκηνοθεσία και τους συμβολισμούς της δεν αποκτούν ποτέ πραγματικό βάθος, μένοντας σε μια επιφανειακή και συχνά επιτηδευμένη προσέγγιση. Η ταινία μοιάζει με μια άψυχη συρραφή κλισέ του νέου ελληνικού κινηματογράφου και «δανείων» από ανεξάρτητες ξένες παραγωγές που πραγματεύονται το θέμα της ενηλικίωσης. Από το εύρημα της μούχλας που κατατρώει το σπίτι –όπως και οι ζωές των πρωταγωνιστών «κατατρώγονται» από τη δική τους εσωτερική φθορά–, μια αλληγορία χιλιοειπωμένη και καθόλου πρωτότυπη, μέχρι την αδυναμία του σκηνοθέτη να αποφασίσει ποιο ύφος θέλει να ακολουθήσει. Από τη μία πλευρά ταλαντεύεται σε μια στρωτή αφήγηση, ενώ από την άλλη προσπαθεί να μιμηθεί το ύφος του Greek weird wave. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που απλώς καταγράφει γεγονότα, χωρίς να εμβαθύνει ούτε να αναπτύσσει ουσιαστικά τους χαρακτήρες, οι οποίοι στηρίζονται σε ένα ισχνό backstory.
Οσο η ταινία προχωρά και επικεντρώνεται στην Αλκηστη, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η φίλη της Αφροδίτη (Μυρτώ Καστρινάκη Μεϊτάνη), που εισάγεται ήδη από το πρώτο πλάνο, απλώς εξαφανίζονται. Παράλληλα, η αφήγηση επιχειρεί ένα άλμα, όπως στη σκηνή προς το τέλος όπου η πρωταγωνίστρια προβαίνει σε μια πράξη που δεν δικαιολογείται δραματουργικά και αλλάζει αιφνίδια την τονικότητα της ταινίας. Πρόκειται για μια σκηνή που μοιάζει να έχει τοποθετηθεί αποκλειστικά για να προκαλέσει, δίχως σαφή λόγο ή ουσία. Η αποτύπωση των εφήβων παραμένει ελλιπής και μακριά από την πραγματικότητα, ενώ για ακόμη μια φορά η αφήγηση της ενηλικίωσης μιας έφηβης κοπέλας γίνεται μέσα από το «αντρικό» βλέμμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται δραματουργικά.
ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ
Το κάλεσμα 4: Τελευταία τελετουργία
(The Conjuring: Last Rites, ΗΠΑ, 2025, 135’)
● Σκηνοθεσία: Μάικλ Τσάβες
● Ηθοποιοί: Πάτρικ Γουίλσον, Βέρα Φαρμίγκα, Μία Τόμλινσον, Μπεν Χάρντι
Οι ερευνητές του παραφυσικού, Εντ και Λορέιν Γουόρεν, αναλαμβάνουν μια τελευταία τρομακτική υπόθεση που αφορά μυστηριώδεις οντότητες τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίσουν.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Η ζωή του Τσακ
(The Life of Chuck, ΗΠΑ, 2024, 111’)
● Σκηνοθεσία: Μάικ Φλάναγκαν
● Ηθοποιοί: Τομ Χίντλστον, Τζέικομπ Τρεμπλέι, Μπέντζαμιν Πάτζακ
Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Στίβεν Κινγκ, η ζωή του Τσαρλς «Τσακ» Κραντζ παρουσιάζεται μέσα από τρία κεφάλαια που τονίζουν το θαύμα της αγάπης, τον πόνο της απώλειας και το ατομικό σύμπαν που πλάθει ο καθένας μας κατά την παρουσία του στη Γη.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Τρεις φίλες
(Three Friends, Γαλλία, 2024, 117’)
● Σκηνοθεσία: Εμάνουελ Μουρέ
● Ηθοποιοί: Καμίγ Κοτέν, Σαρά Φορεστιέ, Ιντιά Χερ
Ο έρωτας της Τζόαν ξεθωριάζει για τον Βίκτορ ενώ η Αλις την καθησυχάζει για τη δική της ανεκπλήρωτη σχέση με τον Ερικ. Εν αγνοία της Αλις, ο Ερικ εμπλέκεται με τη Ρεμπέκα. Οι ζωές τους περιπλέκονται όταν η Τζόαν αφήνει τον Βίκτορ, ο οποίος χάνεται.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Δεσμώτες
(Sons, Δανία, 2024, 100’)
● Σκηνοθεσία: Γκούσταβ Μέλερ
● Ηθοποιοί: Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν, Σεμπάστιαν Μπουλ, Νταρ Σαλίμ
Ψυχολογικό θρίλερ με ηρωίδα μία γυναίκα δεσμοφύλακα, η οποία θα αντιμετωπίσει δίλημμα ζωής όταν ένας άντρας από το παρελθόν της μεταφέρεται στη φυλακή όπου εργάζεται.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Τα Κακά Παιδιά 2
(The Bad Guys 2, ΗΠΑ, 2025, 104’)
● Σκηνοθεσία: Πιερ Πέριφελ & Τζέι Πι Σανς
● Με τις φωνές των: Ντένη Μακρή, Χάρη Γρηγορόπουλου, Κατερίνας Τσάβαλου, Αγγελου Λιάγκου
Μια αχτύπητη συμμορία ζώων, τα μεταμελημένα πλέον Κακά Παιδιά, προσπαθούν –πολύ σκληρά– να γίνουν «καλά». Ωστόσο, καταλήγουν να εμπλακούν σε μια επικίνδυνη ληστεία παγκόσμιας εμβέλειας, σχεδιασμένη από μια νέα ομάδα εγκληματιών που δεν είχαν προβλέψει: τα Κακά Κορίτσια. Σίκουελ της ομώνυμης ταινίας του 2022.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Ραν
★★★★★
(Ran, Ιαπωνία, 1985, 162’)
● Σκηνοθεσία: Ακίρα Κουροσάβα
● Ηθοποιοί: Τατσούγια Νακατάι, Ακίρα Τεράο, Τζινπάτσι Νεζού, Νταϊσούκε Ριού
Επική μεταφορά του Βασιλιά Ληρ στον φεουδαρχικό Ιαπωνικό Μεσαίωνα, που μέσα από τη διάλυση μιας οικογένειας και την αχαλίνωτη βία των διαδόχων αποτυπώνει την καταστροφική φύση της εξουσίας, τη ματαιοδοξία και την αναπόφευκτη παρακμή. Ο Κουροσάβα παραδίδει ένα αριστούργημα, μια ταινία με ανυπέρβλητη εικαστική δύναμη και βαθιά φιλοσοφική ματιά.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το Άγγιγμα του Κακού
★★★★★
(Touch of Evil, Η.Π.Α., 1958, 111’)
● Σκηνοθεσία: Ορσον Γουέλς
● Ηθοποιοί: Τσάρλτον Ιστον, Τζάνετ Λι, Ορσον Γουέλς, Ακίμ Ταμίροφ
Στα σύνορα ΗΠΑ–Μεξικού, η έκρηξη ενός αυτοκινήτου φέρνει αντιμέτωπους έναν Μεξικανό αστυνομικό και τον διεφθαρμένο Αμερικανό αρχιφύλακα Χανκ Κουίνλαν. Καθώς η έρευνα για το έγκλημα προχωρά, ξετυλίγεται ένα σκοτεινό πλέγμα διαφθοράς, ρατσισμού και εξουσίας, σε μια από τις σημαντικότερες ταινίες νουάρ όλων των εποχών.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Ταξίδι στην Ιταλία
★★★★★
(Viaggio in Italia, Ιταλία, 1954, 97’)
● Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Ροσελίνι
● Ηθοποιοί: Ινγκριντ Μπέργκμαν, Τζορτζ Σάντερς
Στη Νάπολη, ο Βρετανός δικηγόρος Αλεξάντερ και η σύζυγός του Κάθριν ταξιδεύουν για να τακτοποιήσουν την κληρονομιά ενός θείου, αναζητώντας ταυτόχρονα μια τελευταία ευκαιρία για τον κλονισμένο γάμο τους. Το αριστούργημα του Ροσελίνι που αποτυπώνει μοναδικά την ένταση και τα βλέμματα του ζευγαριού, δημιουργώντας μία από τις σπουδαιότερες ερωτικές ιστορίες του κινηματογράφου.
