Η πολυβραβευμένη ταινία των Τζον Γκαράνιο και Αϊτόρ Αρεγκί «Μάρκο: μια επινοημένη αλήθεια» αφηγείται την αληθινή ιστορία ενός Ισπανού που ξεγελούσε επί χρόνια τους συμπολίτες του, εκμεταλλευόμενος τη δραματική μνήμη του Ολοκαυτώματος προς ίδιον όφελος
Μάρκο: μια επινοημένη αλήθεια
(Marco, the invented truth, Ισπανία, 2024, 101´)
Σκηνοθεσία: Τζον Γκαράνιο & Αϊτόρ Αρεγκί
Ηθοποιοί: Εντουάρντ Φερνάντεθ, Ναταλί Πόθα
Η πολυβραβευμένη ταινία των Τζον Γκαράνιο & Αϊτόρ Αρεγκί αφηγείται την ιστορία του Ενρίκ Μάρκο, ενός άνδρα που επί δεκαετίες παρουσίαζε τον εαυτό του ως επιζώντα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης -στα οποία είχαν εκτοπιστεί περισσότεροι από 9.000 Ισπανοί- μέχρι του σημείου να οριστεί μάλιστα πρόεδρος της ισπανικής Ενωσης Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, για να αποκαλυφθεί τελικά ότι δεν είχε εκτοπιστεί ποτέ σε κανένα στρατόπεδο και ότι όλο το αφήγημά του ήταν ένα ψέμα.
Ξετυλίγοντας μια ιστορία παράλογη αλλά απολύτως αληθινή, το σκηνοθετικό δίδυμο παραδίδει μια ταινία που ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα σε ένα καλά δομημένο θρίλερ και μια κωμικοτραγική ιστορία. Το έργο πραγματεύεται ένα ζήτημα που, ιδίως σήμερα με την εξάπλωση της Τεχνητής Νοημοσύνης, μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ: την «κατασκευή της αλήθειας» και την εκμετάλλευση της ιστορικής μνήμης για προσωπικό όφελος.
Είναι λίγο αστείο και ταυτόχρονα εξοργιστικό να παρακολουθεί κανείς τον πρωταγωνιστή να συζητά και να επικρίνει τη συναισθηματική χειραγώγηση που συχνά συνοδεύει τη μνήμη του Ολοκαυτώματος, ενώ ο θεατής γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι και ποια ψεύδη έχει κατασκευάσει. Η δύναμη της ταινίας έγκειται ακριβώς σε αυτή τη λεπτομέρεια: ο Μάρκο παρουσιάζεται μέσα από τις προσωπικές του στιγμές και το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον, απ’ όπου αναδύεται μια αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς.
Αν ο θεατής αγνοούσε ότι πρόκειται για έναν δεινό απατεώνα, θα μπορούσε να τον συμπαθήσει ως έναν φιλικό και καλοκάγαθο γείτονα. Ωστόσο, η γνώση της αλήθειας μετατρέπει αυτή τη συμπάθεια σε αποστροφή, καθώς γίνεται σαφές ότι ο Μάρκο εκμεταλλεύεται ένα τόσο ευαίσθητο ιστορικό ζήτημα αποκλειστικά για προσωπικό όφελος. Ο ήρωας οικειοποιείται την Ιστορία για να κερδίσει αναγνώριση και κοινωνική αποδοχή: ένα βλέμμα συμπόνιας, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, τη δυνατότητα να μιλά σε σχολεία για τη φρίκη των στρατοπέδων.
Οι σκηνοθέτες επιλέγουν να αφηγηθούν αυτήν την ιστορία εστιάζοντας αποκλειστικά στον Μάρκο. Η ερμηνεία του Εντουάρντ Φερνάντεθ –γνωστού από την πρόσφατη ταινία «47» (El 47, 2024, 110’)– αποδίδει με υποδειγματική ακρίβεια την αλαζονεία, τον ναρκισσισμό αλλά και τη βαθιά υπαρξιακή κενότητα του χαρακτήρα. Η ερμηνεία αυτή, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Γκόγια, αποτελεί και ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας. Για τους δημιουργούς, το «γιατί» δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Προτιμούν να αναδείξουν την προσωπικότητα ενός ανθρώπου που δεν αποκόμισε υλικά κέρδη από το ψέμα του, αλλά «τάιζε» τον ναρκισσισμό του. Μέσα από αυτήν την οπτική, η ταινία φωτίζει τη μίζερη, εγωιστική εμμονή του ήρωα, αποκαλύπτοντας τα όρια της ανθρώπινης ανάγκης για αποδοχή και επιβεβαίωση.
Οσο καλά σκιαγραφείται ο Μάρκο, τόσο πιο αδύναμη παραμένει η ψυχογράφηση των δευτερευόντων χαρακτήρων, με αποτέλεσμα η αλληλεπίδρασή του μαζί τους να μοιάζει σε ορισμένες στιγμές κενή και άνευρη. Παράλληλα, αν και η ταινία διατηρεί την έντασή της, δεν εξερευνά επαρκώς τις επιπτώσεις του ψεύδους του Μάρκο και εγκλωβίζεται σε μια κυκλική αφήγηση που ανακυκλώνει την ελκυστική αλλά περιορισμένη ιστορία του.
Παρά τα αφηγηματικά κενά, η ταινία συνιστά μια εύστοχη μελέτη πάνω στην ανθρώπινη φύση, στη σημασία του ψεύδους και στις προεκτάσεις του και σε ωθεί να αναλογιστείς τα γεγονότα, ενώ παραμένει ταυτόχρονα συναρπαστική και καθηλωτική.
ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ
Ρόουζ εναντίον Ρόουζ
(The Roses, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, 2025, 106´)
Σκηνοθεσία: Τζέι Ρόουτ
Ηθοποιοί: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ολίβια Κόλμαν
Η ζωή φαίνεται ιδανική για το φαινομενικά τέλειο ζευγάρι Ivy και Theo: επιτυχημένες καριέρες, ένας αγαπημένος γάμος, υπέροχα παιδιά. Ομως πίσω από αυτή τη βιτρίνα μια καταιγίδα πλησιάζει. Καθώς η καριέρα του Theo καταρρέει ενώ οι φιλοδοξίες της Ivy απογειώνονται, ένα εκρηκτικό μίγμα ανταγωνισμού και κρυφής δυσαρέσκειας απειλεί να τους καταστρέψει. Η ταινία «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ» αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή της κλασικής ταινίας του 1989 «Ο πόλεμος των Ρόουζ», βασισμένης στο μυθιστόρημα του Warren Adler.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
The Toxic Avenger
(ΗΠΑ, 2023, 103´)
Σκηνοθεσία: Μέικον Μπλερ
Ηθοποιοί: Πίτερ Ντίνκλατζ, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Τέιλορ Πέιτζ
Ενας καταπιεσμένος επιστάτης, ο Γουίνστον Γκουζ, μετά από ένα τοξικό ατύχημα μεταμορφώνεται στον The Toxic Avenger. Τώρα πρέπει να αφήσει πίσω του το περιθώριο και να γίνει ήρωας, πολεμώντας διεφθαρμένες δυνάμεις και αδίστακτους εταιρικούς ηγέτες που απειλούν τον γιο του, τους φίλους του και την κοινότητά του. Ριμέικ της cult ταινίας του 1984, που πρωτοκυκλοφόρησε από τη μακροβιότερη ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής, την Troma Entertainment.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Afterburn: οι κυνηγοί στο τέλος του κόσμου
(Afterburn, ΗΠΑ, 2025, 106’)
Σκηνοθεσία: Τζέι Τζέι Πέρι
Ηθοποιοί: Ντέιβ Μπαουτίστα, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Oλγκα Κιριλένκο
Αφότου μια τεράστια ηλιακή έκλαμψη καταστρέφει το ανατολικό ημισφαίριο της Γης, ένας θαρραλέος κυνηγός θησαυρών ταξιδεύει στην Ευρώπη για να ανακαλύψει την πολυπόθητη «Μόνα Λίζα», μόνο και μόνο για να μάθει ότι ο κόσμος χρειάζεται έναν ήρωα, περισσότερο από έναν πίνακα.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Η γεύση του κερασιού
(Taste of cherry, Ιράν, 1997, 99´)
Σκηνοθεσία: Αμπάς Κιαροστάμι
Ηθοποιοί: Χομαγιούν Ερσάντι, Αμπντολραχμάν Μπαγκερί
Ενας άντρας περιπλανιέται στην Τεχεράνη αναζητώντας κάποιον που θα τον βοηθήσει να πραγματοποιήσει το σχέδιο της αυτοκτονίας του. Οσους συναντά είτε τον απορρίπτουν είτε προσπαθούν να τον μεταπείσουν, μέχρι που βρίσκει εκείνον που δέχεται. Το αριστούργημα του Αμπάς Κιαροστάμι είναι ένα φιλοσοφικό ταξίδι, ένας βαθύς στοχασμός πάνω στη ζωή και τον θάνατο, μια κινηματογραφική εμπειρία που υπνωτίζει και προσκαλεί τον θεατή να ανακαλύψει το δικό του νόημα ύπαρξης. Βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών το 1997.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Η Πέπη, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια
(Pepi, Luci, Bom and other girls on the Heap, Ισπανία, 1980, 81´)
Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ηθοποιοί: Κάρμεν Μάουρα, Εύα Σίβα, Αλάσκα
Η Πέπι, μια ανεξάρτητη γυναίκα, καλλιεργεί χασίς στο μπαλκόνι της. Οταν τη βιάζει ο αστυνομικός που την ανακαλύπτει, εκείνη σχεδιάζει εκδίκηση μέσω της συζύγου του, Λούσι – μιας υποταγμένης νοικοκυράς που, με τη βοήθεια της πανκ τραγουδίστριας Μπομ, βρίσκει τη φωνή της σε μια δυναμική γυναικεία κοινότητα. Το ντεμπούτο του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι μια τολμηρή, απολαυστική ταινία καθώς –όπως είχε επισημάνει η Ανιές Βαρντά– «ο Αλμοδόβαρ στο “Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ” δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα χιούμορ, σεξουαλικότητας και πολιτισμικής ανατροπής, διαλύοντας στερεότυπα και ανοίγοντας δρόμους στη φωνή της νεότητας».
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Laura
(ΗΠΑ, 1944, 88´)
Σκηνοθεσία: Οτο Πρέμινγκερ
Ηθοποιοί: Τζιν Τίρνεϊ, Ντάνα Αντριους, Κλίφτον Γουέμπ, Βίνσεντ Πράις
Ενας αστυνομικός ντετέκτιβ ερωτεύεται τη γυναίκα της οποίας τον φόνο ερευνά. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Βέρα Κάσπαρι, ο Οτο Πρέμινγκερ δημιουργεί μια ταινία-σταθμό, ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, με αξεπέραστες ερμηνείες, υπέροχη μουσική από τον Ντέιβιντ Ραξίν και τον διευθυντή φωτογραφίας Τζόσεφ Λασέλ να παραδίδει μία από τις καλύτερες ασπρόμαυρες φωτογραφίες στον κινηματογράφο.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Τα σαγόνια του καρχαρία
(Jaws, ΗΠΑ, 1975, 124´)
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ηθοποιοί: Ρόι Σάιντερ, Ρόμπερτ Σο, Ρίτσαρντ Ντρέιφους
Οταν ένας αιμοδιψής καρχαρίας σκορπίζει τον τρόμο σε μια παραλιακή κοινότητα, στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, το κυνήγι του αναλαμβάνουν ο τοπικός σερίφης, ένας υδροβιολόγος και ένας παλιός θαλασσοπόρος. Το, γεμάτο σασπένς, αριστουργηματικό φιλμ του Στίβεν Σπίλμπεργκ έμελλε να γίνει το πρώτο μπολκμπάστερ στην ιστορία του σινεμά.
-320x213.jpg)
