Οι σπουδαίοι Βέλγοι σκηνοθέτες Λικ & Ζαν-Πιερ Νταρντέν επιστρέφουν με τη 13η ταινία τους «Νεαρές μητέρες», μια βαθιά συναισθηματική και γεμάτη κοινωνικούς προβληματισμούς ταινία, η οποία διακρίθηκε με Βραβείο Σεναρίου στο φετινό Φεστιβάλ Κανών | «Την ίδια ώρα», στη Γη σε σκηνοθεσία Ζερεμί Κλαπέν, μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που δεν βασίζεται στον εντυπωσιασμό, αλλά στην ψυχογράφηση της πρωταγωνίστριας. Σταδιακά το φιλμ προσπαθεί να ανοίξει φιλοσοφικές θεματικές που αδυνατεί να διαχειριστεί, καθώς τις προσεγγίζει επιφανειακά και με μια επιτήδευση | «Ρίτα» σε σκηνοθεσία Παθ Βέγκα | «Το πατρικό» του Αλεξ Μοντόγια | «Τρελές σφαίρες» του Ακίβα Σάφερ | «Μαζί» του Μάικλ Σανκς
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Νεαρές μητέρες
(Young Mothers, Βέλγιο, Γαλλία, 2025, 105’)
● Σκηνοθεσία: Λικ Νταρντέν & Ζαν-Πιερ Νταρντέν
● Ηθοποιοί: Λουσί Λαρέλ, Μπαμπέτ Βερμπέκ, Ελζά Ουμπέν, Ζαναΐνα Αλοΐ Φοκάν
Οι αδελφοί Νταρντέν, κάτοχοι δυο Palme d’Or (Χρυσός Φοίνικας) για τις ταινίες «Rosetta» (1999, 93’) και «Το παιδί» (L’Enfant, 2005, 91’), επιστρέφουν με τη δέκατη τρίτη μεγάλου μήκους ταινία τους, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου στο φετινό Φεστιβάλ Κανών. Παραμένοντας πιστοί στον κοινωνικό ρεαλισμό που χαρακτηρίζει το σύνολο του έργου τους και στη διακριτή, ανθρωποκεντρική τους ματιά, παραδίδουν μια ταινία βαθιά συναισθηματική και γεμάτη με έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς.
Πέντε έφηβες κοπέλες, η Τζέσικα, η Πέρλα, η Ζιλί, η Ναΐμα και η Αριάν, βρίσκουν προσωρινό καταφύγιο σε έναν ξενώνα για νεαρές μητέρες. Ολες έχουν μεγαλώσει κάτω από δύσκολες συνθήκες, κουβαλώντας οικογενειακά τραύματα και κοινωνική επισφάλεια, όμως καθεμία παλεύει, με τον δικό της τρόπο, να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον στον εαυτό της και στο παιδί της.
Χωρίς να πρωτοτυπούν, αλλά παραμένοντας πιστοί στην παράδοσή τους, στο docufiction, οι αδελφοί Νταρντέν ακολουθούν τη γνώριμη κινηματογραφική τους φόρμα: επενδύουν στον κοινωνικό ρεαλισμό, στο ντοκιμαντερίστικο ύφος και στην αυθεντικότητα των ερμηνειών των πρωταγωνιστριών τους. Το νέο τους έργο είναι βαθιά ανθρώπινο· συγκινεί, προβληματίζει και αφήνει μια νότα αισιοδοξίας, καταγράφοντας με ευαισθησία τη σκληρή πραγματικότητα πέντε νεαρών γυναικών που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, αντιμέτωπες με την καθημερινότητα και μια κοινωνία που συχνά τους υψώνει τείχη και καλούνται να ξεπεράσουν τα προσωπικά τους προβλήματα και να επιβιώσουν. Οι Νταρντέν χειρίζονται τα θέματά τους με λεπτότητα και σεβασμό, με την κάμερα να παρακολουθεί διακριτικά, να καταγράφει και να αποτυπώνει την αλήθεια μέσα από τις συγκινητικές ιστορίες των πρωταγωνιστριών τους. Το συναίσθημα αναδύεται μέσα από τη λιτή κινηματογράφηση και μοιάζει να προκύπτει φυσικά, ακόμη και σε σκηνές που εύκολα θα μπορούσαν να θεωρηθούν μελό. Σε αυτές τις σκηνές είναι που οι Νταρντέν επιβεβαιώνουν την εμπειρία και την ικανότητά τους να διαχειρίζονται σύνθετα και φορτισμένα θέματα, προσφέροντας μια κοινωνική πραγματικότητα που δεν φαίνεται κατασκευασμένη ή ψεύτικη, επενδύοντας σε ένα σινεμά ειλικρινές και δίνοντας μεγάλο βάρος στις αυθόρμητες ερμηνείες των ηθοποιών τους.
Η επιλογή των Νταρντέν να μοιράσουν την ιστορία τους σε πέντε διαφορετικά πρόσωπα προσθέτει από τη μία πλευρά έναν πλουραλισμό, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αναπτύξουν περισσότερο τις προβληματικές που αφορούν τα αγωνιώδη ερωτήματα που μπορεί να ταλανίζουν μια νεαρή μητέρα: την ανασφάλεια, τη μοναξιά, την ανάγκη για αποδοχή και στήριξη, την προσπάθεια να βρει απαντήσεις σε ζητήματα που συχνά ξεπερνούν το νεαρό της ηλικίας της. Ταυτόχρονα, όμως, αυτός ο πλουραλισμός αποδυναμώνει τη συνοχή της αφηγηματικής δομής. Οι πέντε ιστορίες συμπυκνώνονται σε περιορισμένο χρονικό πλαίσιο και, σε ορισμένα σημεία, μοιάζουν να ξετυλίγονται επιφανειακά, χωρίς το απαραίτητο βάθος ή εξέλιξη που θα επέτρεπε στο κοινό να συνδεθεί ουσιαστικά με κάθε χαρακτήρα.
Παρά τις όποιες αδυναμίες του νέου τους φιλμ, το σινεμά τους παραμένει επίκαιρο, ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο, ένα σινεμά που καταγράφει την καθημερινότητα, την πάλη για επιβίωση και την ανάγκη των ανθρώπων να ζουν με αξιοπρέπεια.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Την ίδια ώρα, στη Γη
(Meanwhile on Earth, Γαλλία, 2024, 88’)
● Σκηνοθεσία: Ζερεμί Κλαπέν
● Ηθοποιοί: Μέγκαν Νόρταμ, Κατρίν Σαλέ, Σαμ Λούικ, Ρομάν Γουίλιαμς, Σοφία Λεσάφρ
Ο Ζερεμί Κλαπέν, σκηνοθέτης του υπέροχου animation «I Lost My Body» (2019, 81’), υποψήφιο για Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, επιχειρεί το άλμα στην πρώτη του live-action μεγάλου μήκους ταινία με πρωταγωνίστρια τη Μέγκαν Νόρταμ, η οποία προσφέρει μια πολυεπίπεδη και δυνατή ερμηνεία. Ωστόσο, το παραφορτωμένο σενάριο καταλήγει, δυστυχώς, σε μια μπερδεμένη πλοκή χωρίς ουσία.
Η Ελσα και ο Φρανκ ήταν δυο δεμένα αδέλφια, αλλά όλα άλλαξαν όταν η διαστημική αποστολή του Φρανκ έπαψε να δίνει σημεία ζωής. Τρία χρόνια μετά τη μυστηριώδη εξαφάνισή του, και ενώ η 23χρονη Ελσα δυσκολεύεται να προχωρήσει, μια άγνωστη μορφή ζωής έρχεται σε επαφή μαζί της, προτείνοντάς της να φέρει τον αδελφό της πίσω στη Γη. Ομως υπάρχει ένα τίμημα που η κοπέλα πρέπει να πληρώσει…
Με υπέροχη φωτογραφία από τον Ρόμπρεχτ Χέιβαερτ και μια υποσχόμενη σκηνοθετική ματιά, ο Ζερεμί Κλαπέν δημιουργεί μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που δεν βασίζεται στον εντυπωσιασμό, αλλά στην ψυχογράφηση της πρωταγωνίστριας. Το φιλμ επιχειρεί να μιλήσει για την απώλεια, το πένθος και την ανάγκη να προχωρήσουμε όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, εξερευνώντας πώς η μη αντιμετώπιση της θλίψης μπορεί να οδηγήσει στο να πληγώσουμε εμάς ή και τους άλλους. Η Ελσα καλείται να αντιμετωπίσει ένα υπαρξιακό δίλημμα, το οποίο η ταινία δεν ξεκαθαρίζει αν είναι πραγματικό ή προϊόν ψυχολογικής κατάρρευσης. Αυτή η αμφισημία λειτουργεί αρχικά, όμως σταδιακά το φιλμ προσπαθεί να ανοίξει φιλοσοφικές θεματικές που αδυνατεί να διαχειριστεί, καθώς τις προσεγγίζει επιφανειακά και με μια επιτήδευση. Η πλοκή μπερδεύεται, ο ρυθμός χάνεται και ο Κλαπέν δείχνει αναποφάσιστος ως προς το τι τελικά θέλει να αφηγηθεί. Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται και μια τρίτη πράξη που δεν οδηγεί σε κάποιο σαφές συμπέρασμα, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη την ηθική διάσταση των πράξεων της Ελσας, την οποία το σενάριο μοιάζει να αποφεύγει συνειδητά. Ετσι, αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο μια ταινία με οπτικές αρετές, αλλά χωρίς αφηγηματική συνοχή.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Ρίτα
(Rita, Ισπανία, 2024, 94’)
● Σκηνοθεσία: Παθ Βέγκα
● Ηθοποιοί: Σοφία Αγιέπουθ, Αλεχάντρο Εσκαμίγια, Παθ Βέγα, Ρομπέρτο Αλαμο
Σεβίλη, καλοκαίρι 1984. Η Ρίτα και ο Λόλο, 7 και 5 ετών, μεγαλώνουν σε μια ταπεινή, εργατική οικογένεια. Η Ισπανία ζει στους ρυθμούς του Euro καθώς η εθνική ομάδα έχει προκριθεί στα προημιτελικά, και ο πατέρας τους δεν χάνει αγώνα. Η Ρίτα ονειρεύεται θάλασσα, αλλά στο σπίτι οι επιθυμίες του πατέρα είναι νόμος. Καθώς περνούν οι μέρες, αρχίζει να αναρωτιέται γιατί – και βλέπει πως το σπίτι της δεν είναι πια ασφαλές, ειδικά για τη μητέρα της.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το πατρικό
(La Casa, Ισπανία, 2024, 83’)
● Σκηνοθεσία: Αλεξ Μοντόγια
● Ηθοποιοί: Νταβίντ Βερνταγκέρ, Λουίς Καγέχο, Οσκαρ ντε λα Φουέντε, Ολίβια Μολίνα
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, τρία αδέλφια επιστρέφουν στο πατρικό με σκοπό να το πουλήσουν. Ομως, το παρελθόν αναδύεται και μαζί του μια ανάγκη να ξαναβρούν όσα τους ενώνουν. Σαν φόρο τιμής στον πατέρα, προσπαθούν να γεφυρώσουν τον χαμένο χρόνο. Βασισμένη στο βραβευμένο graphic novel του Πάκο Ρόκα, η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα, όπου απέσπασε τα Βραβεία Κοινού, Σεναρίου και Μουσικής.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Τρελές σφαίρες
(The Naked Gun, ΗΠΑ, 2025, 85’)
● Σκηνοθεσία: Ακίβα Σάφερ
● Ηθοποιοί: Λίαμ Νίσον, Πάμελα Αντερσον, Πολ Γουόλτερ Χάουζερ
Μόνο ένας άνθρωπος έχει τις απαραίτητες ικανότητες… για να ηγηθεί της αστυνομικής ομάδας και να σώσει τον κόσμο! Ο υπαστυνόμος Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ (Λίαμ Νίσον) ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του. Reboot του επιτυχημένου franchise, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο αξεπέραστος Λέσλι Νίλσεν.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Μαζί
(Together, Αυστραλία, 2025, 102’)
● Σκηνοθεσία: Μάικλ Σανκς
● Ηθοποιοί: Ντέιβ Φράνκο, Αλισον Μπρι, Ντέιμον Χέριμαν
Η μετακόμιση ενός ζευγαριού στην εξοχή προκαλεί ένα μεταφυσικό συμβάν που αλλάζει ριζικά τη σχέση, την ύπαρξη, αλλά και τη σωματική μορφή του ζευγαριού.
