Τα τελευταία εννέα χρόνια έχει καθιερωθεί στη Νίσυρο η «Ηφαιστειάδα», μία εβδομάδα προβολών κινηματογραφικών ταινιών που πραγματοποιείται στην αυλή του Παρατηρητηρίου του Ηφαιστείου στον Εμπορειό και διοργανώνεται αφιλοκερδώς από τη σκηνοθέτρια Ελένη Αλεξανδράκη με τη στήριξη του Δήμου Νισυρίων. Κάτοικοι και επισκέπτες του νησιού έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σημαντικά έργα, σε μια μοναδική εμπειρία κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό.
Εναν καλοκαιρινό ουρανό που δεν αντίκρισε ο λαός της πολύπαθης Παλαιστίνης, στην οποία αφιερώνεται η φετινή εβδομάδα προβολών, με τη διοργανώτρια Ελένη Αλεξανδράκη να δηλώνει στην «Εφ.Συν.»: «Νιώθοντας αποτροπιασμό για τα εγκλήματα πολέμου που γίνονται στην Παλαιστίνη και για την αποσιώπησή ή διαστρέβλωσή τους από τη Δύση, ήθελα με τη δική μου μικρή δυνατότητα να εκφραστώ υπέρ του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού στη ζωή, στη δικαιοσύνη και στην ελευθερία».
Το φετινό αφιέρωμα «Ανθρώπινα Δικαιώματα – Παλαιστίνη» (ξεκίνησε την Κυριακή και ολοκληρώνεται το Σάββατο 24/8/24) οργανώθηκε με την πολύτιμη βοήθεια της Carol Sansour (Athens Palestine Film Festival), της Σοφίας Πουλουπάτη και της Τζίνας Πετροπούλου από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, της Ολιας Βερροιοπούλου από τον Δήμο Νισυρίων καθώς και των Γιάννη Τριανταφύλλου και Δημήτρη Μίχαλου.
Οι παλαιστινιακές ταινίες που θα προβληθούν είναι οι εξής:
Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Κυνήγι φαντασμάτων» του Raed Andoni («Ghost hunting», 2017), βραβευμένο στο Φεστιβάλ Βερολίνου (προβλήθηκε την Κυριακή). Ο σκηνοθέτης συγκεντρώνει μέσω αγγελίας Παλαιστίνιους πρώην πολιτικούς κρατούμενους σε ανακριτικό κέντρο στην Ιερουσαλήμ και τους βάζει να ξαναχτίσουν την πρώην φυλακή τους, ξαναζώντας τις εμπειρίες τους από τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια.
Oι «Τροφοσυλλέκτες» της εικαστικού και σκηνοθέτριας Jumana Manna («Foragers», 2022) που αφηγείται τη σύγκρουση μεταξύ των ισραηλινών αρχών για την προστασία της φύσης και των Παλαιστίνιων κτηνοτρόφων (προβλήθηκε χθες).
«H Αΐντα επιστρέφει» της σκηνοθέτριας και ποιήτριας Carol Mansour («Aida returns», 2023), ντοκιμαντέρ που ακολουθεί τη γεννημένη στη Γιάφα τον Μάρτιο του 1927 εξόριστη μητέρα της δημιουργού (προβάλλεται απόψε).
Και το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Οι 18 καταζητούμενες» των Paul Cowan & Amer Shomali («The wanted 18», 2014), που καταγράφει με χιούμορ το πνεύμα της πρώτης παλαιστινιακής εξέγερσης το 1987 στη Δυτική Οχθη.
Από την Ελλάδα συμμετέχουν οι «Ξεριζωμένοι» της Ελένης Αλεξανδράκη και τα «Αδέσποτα κορμιά» της Ελίνας Ψύκου, οι οποίες σχετίζονται πολλαπλά με τη Νίσυρο καθώς η Ελένη Αλεξανδράκη έχει γίνει Νισυριά από επιλογή με ολόκληρη την καρδιά της και η Ελίνα Ψύκου είναι εξ αίματος κατά το ήμισυ Νισυριά.
Στα «Αδέσποτα κορμιά» αιωρείται η έννοια της ελευθερίας μέσα από όλα εκείνα που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να την προσεγγίσουν και να την αισθανθούν μέσα τους. Σε συνέντευξη που είχε δώσει μετά την πρεμιέρα της ταινίας της στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η Ελίνα Ψύκου ανέφερε στην «Εφ.Συν.»: «Ελευθερία δεν είναι όταν ο άλλος θέλει να μας ελέγξει. Οποιοσδήποτε. Ο πατέρας, ο φίλος, ο γκόμενος, το κράτος. Είναι τόσες πολλές οι αόρατες μορφές ελέγχου, δεν είναι μόνο το πού θα πας το βράδυ, που είναι ένας ορατός έλεγχος. Είναι τόσοι αόρατοι έλεγχοι που μας περιτριγυρίζουν. Αυτό είναι και το ερώτημα της ταινίας. Πόσο ελεύθερο είναι το σώμα μας; Δεν είναι ελεύθερο όταν τόσοι ορατοί και αόρατοι μηχανισμοί το ελέγχουν». Στο ντοκιμαντέρ «Ξεριζωμένοι» η Ελένη Αλεξανδράκη πραγματεύεται επτά ιστορίες ανθρώπων από διαφορετικές χώρες και εποχές. Ο καθένας αφηγείται τη δική του ιστορία για το πώς ξεριζώθηκε μικρό παιδί από τον τόπο του, αποσπάστηκε από τους γονείς του και ταξίδεψε από την πατρίδα του χωρίς επιστροφή.
Η πρώτη μέρα της εβδομάδας προβολών (Κυριακή) είχε μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο του νησιού, γεγονός που χαροποίησε ιδιαίτερα την Ελένη Αλεξανδράκη βλέποντας την ιδέα της να έχει διάδραση με το κοινό, καθώς πραγματοποιείται πολύ χειροποίητα και αγνά με σκοπό να δώσει τροφή για σκέψη στους επισκέπτες και να τους ευαισθητοποιήσει. «Είδα Νισύριους που δεν έχουν ξανάρθει οι οποίοι θεωρούν ότι έχει ένα νόημα να έρθεις να ενημερωθείς για όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη. Προσπαθώ να φτιάξω κάτι που να έχει νόημα, δεν έχω κάποια ιδιαίτερη φιλοδοξία, δεν ονειρεύομαι χρήματα, χορηγίες και κάποιο μεγάλο φεστιβάλ. Με ενδιαφέρει αυτό που γίνεται να είναι απλό και όμορφο, να αγαπιέται από τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που το αγαπάω εγώ».
