Στη χειρότερη στιγμή για το ελληνικό σινεμά, άρα στην καλύτερη συγκυρία με καθαρά επικοινωνιακά κριτήρια, θα συζητηθεί την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου η αγωγή που είχε καταθέσει το 2009 ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Παραγωγών Οπτικοακουστικών Εργων (ΣΑΠΟΕ) για τη μη τήρηση από τα ιδιωτικά κανάλια, αλλά και την κρατική τηλεόραση, του νόμου για το 1,5%.
Είναι ένας νόμος-φάντασμα τον οποίο ο κινηματογραφικός κόσμος διεκδικεί με πείσμα εδώ και πολλά χρόνια. Και κάθε κυβέρνηση ορκίζεται ότι θα βρει τρόπο να τον εφαρμόσει, αλλά πού… Ισχύει από το 1989, αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε από τα ιδιωτικά κανάλια. Σύμφωνα με αυτόν, όλες οι εταιρείες τηλεοπτικών σταθμών υποχρεούνται κάθε χρόνο να διαθέτουν στην παραγωγή ταινιών, που θα βγαίνουν απαραίτητα στις αίθουσες, το 1,5% των ακαθάριστων εσόδων τους -μετά την αφαίρεση των σχετικών φόρων και επιβαρύνσεων.
Οπως όμως υποστηρίζουν οι παραγωγοί, που ξέρουν καλύτερα, εκτός από τα ιδιωτικά κανάλια, παρανομεί ακόμα και η δημόσια τηλεόραση η οποία «όφειλε να δείξει τον δρόμο». Δηλαδή «διέθετε πολύ μικρότερα ποσά από το 1,5%, ενώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν διέθετε καθόλου ποσά».
Ο ΣΑΠΟΕ χαρακτηρίζει το μέτρο του 1,5% «πυλώνα ανάπτυξης και απασχόλησης στον κινηματογράφο» και τη μη εφαρμογή του «πλήγμα στην αξιοπιστία της διοίκησης» αλλά και «μη τήρηση της συνταγματικής επιταγής περί ανάπτυξης και προαγωγής της τέχνης, η οποία αποτελεί υποχρέωση του κράτους». Συνδέει δε, την απόφαση της Δικαιοσύνης και με μια άλλη, πρόσφατη πληγή στο ελληνικό σινεμά: την κατάργηση με το νέο Μνημόνιο και «των ελάχιστων χρημάτων που λάμβανε η Πολιτεία από κάθε κινηματογραφικό εισιτήριο (0,71 ευρώ) και διέθετε για τον ειδικό σκοπό της ενίσχυσης και ανάπτυξης του κινηματογράφου».
