Υπάρχουν φορές που δυσκολευόμαστε να αποτυπώσουμε τις σκέψεις μας σε γραπτό λόγο και μένουμε να κοιτάμε ένα κενό word, που μοιάζει με άγονο έδαφος. Πόσες φορές ανθίζουμε όμως όταν ακούμε τη μουσική; Η τέχνη αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες πηγές έμπνευσης και δημιουργίας όταν βυθιζόμαστε στις αυτοδημιούργητες ερήμους του μυαλού. Οταν –συχνά– χάνομαι, βαφτίζω αντίδοτο το εμβληματικό soundtrack του Shigeru Umebayashi για το «In The Mood For Love» (Yumeji’s Theme) του Γουόνγκ Καρ Γουάι και οι λέξεις βρίσκουν τον δρόμο. Στα σχόλια του YouTube, κάτω από το κομμάτι, ένας χρήστης μού δίνει την τέλεια πάσα. «Δεν είναι όμορφο που άγνωστοι άνθρωποι απλώς συναντιούνται εδώ και μιλούν γενικά για τη ζωή χωρίς καμιά κριτική, χωρίς τίποτα! Στην πραγματικότητα, νιώθω σα να είναι μια από τις πιο αγνές μορφές επικοινωνίας».
Το άγγιγμα της τέχνης είναι μια αίσθηση και οι αισθήσεις δεν χρειάζονται πάντα εξηγήσεις. Μπορείς να περιγράψεις τι βλέπεις μέσα σε ένα καλειδοσκόπιο; Ισως αρκεί που μπορείς να δεις τα χρώματα. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η τέχνη μοιράζεται και επικοινωνείται μέσα από τις οθόνες. Μέσα από μια ανάρτηση, ίσως μπορείς να αντιληφθείς πολλά περισσότερα για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις. Μάλλον καταλαβαίνετε τι εννοώ. Στην ψηφιακή αυτή πραγματικότητα άγνωστοι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, μέσα από μια κοινή συνειδητοποίηση, όπως ότι τους αρέσει η ίδια ταινία ή ένα κομμάτι. Αυτό είχε και στο μυαλό του ο Luca, δημιουργός (2019) του πολύ επιδραστικού κινηματογραφικού λογαριασμού «Cinema Mon Amour», που ζει στη Ρώμη.
«Επιλέγουμε το τι ανεβάζουμε με διάφορους παράγοντες, με κύριο το mood μας. Ωστόσο, λαμβάνουμε υπόψη και άλλα ζητήματα, όπως το να υπάρχει πλουραλισμός στο περιεχόμενο. Προσέχουμε ιδιαίτερα τα θέματα που ενδέχεται να επηρεάσουν τις ευαισθησίες των ανθρώπων. Μια σημαντική πτυχή της επιλογής των δημοσιεύσεών μας είναι να διασφαλίσουμε ότι κάθε ανάρτηση προκαλεί μια ισχυρή συναισθηματική ανταπόκριση. Ανθρωποι που μας ακολουθούν συχνά περιγράφουν πώς η σελίδα μας τους επιτρέπει να επικοινωνούν με τους αγαπημένους τους μέσα από μια μοναδική και σχεδόν μυστική γλώσσα. Αυτά τα μηνύματα, πέρα από τεράστια χαρά, λειτουργούν για εμάς και ως κίνητρο, ειδικά σε στιγμές που μπορεί να αμφιβάλλουμε για τη σημασία που έχει όλο αυτό που κάνουμε. Είναι πάντα συναρπαστικό να βλέπεις ανθρώπους που συνδέονται μέσα από τις αναρτήσεις μας. Στις αρχές, η σελίδα μας έμοιαζε με προσωπικό ημερολόγιο στο οποίο μοιραζόμασταν εικόνες και αποσπάσματα που αγαπούσαμε. Οταν καταλάβαμε πως είχε απήχηση σε ένα μεγαλύτερο κοινό, αρχίσαμε να εστιάζουμε περισσότερο στο κομμάτι των συναισθημάτων. Ο στόχος μας ήταν να μπορέσουμε να καλύψουμε μέσα από αποσπάσματα ταινιών διαφορετικά συναισθήματα, από τη θλίψη στη λαχτάρα. Αρκετός κόσμος χρησιμοποιεί τις αναρτήσεις μας ως τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους, σαν να στέλνουν ερωτικά γράμματα. Ελπίζω ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα ανακαλύψουν και θα ερωτευτούν τον κόσμο του κινηματογράφου», μου εξηγεί ο Luca.
Η αρχή της ταινίας «Barry Lyndon» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ είναι η σκηνή που έχει παρακολουθήσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Τα πιο αγαπημένα του soundtrack είναι συνήθως από ταινίες του Κισλόφσκι και του Γουόνγκ Καρ Γουάι. Το μυαλό του σκέφτεται συνεχώς κινηματογραφικά. Το σινεμά αποτελεί για εκείνον τη μεγαλύτερη επίδραση στη ζωή του και πιστεύει ότι η συμβολή που μπορεί να έχει στην κοινωνία είναι επίσης τεράστια.
«Αυτό που εκτιμώ περισσότερο στον κινηματογράφο είναι ότι μέσα από τις ταινίες βυθίζομαι σε ζωές ατόμων πολύ διαφορετικών από μένα. Βιώνω εμπειρίες που μπορεί να μη συναντήσω ποτέ στην πραγματικότητα. Αυτή η διαδικασία με βοηθά να κατανοήσω καλύτερα τόσο τον εαυτό μου όσο και τους ανθρώπους της ζωής μου. Αυτή η συνθήκη διευρύνει τους ορίζοντες και την αντίληψή μου για τον κόσμο γύρω μου. Είμαι σίγουρος ότι η έκθεση σε κάτι όμορφο, όπως μια ιδιαίτερη ταινία, έχει βαθύ αντίκτυπο στο υποσυνείδητο και στην ψυχή των ανθρώπων. Τρέφει και εμπλουτίζει την ψυχή. Σε αυτό το πλαίσιο, το να διαδίδεται η ομορφιά της ζωής μέσω του κινηματογράφου μπορεί να θεωρηθεί πολιτική πράξη. Προσφέροντας στιγμές ομορφιάς, το σινεμά διαμορφώνει ανθρώπους οι οποίοι με τη σειρά τους μπορούν να συμβάλουν στην εξέλιξη της κοινωνίας μας προς το καλύτερο», αναφέρει.
Το περιβάλλον του «Cinema Mon Amour» είναι γεμάτο κινηματογραφικές ατάκες. «Το πιο ξεχωριστό απόφθεγμα για εμάς, το οποίο μας αρέσει να το αναδημοσιεύουμε, είναι από την ταινία “The Lover” του Jean-Jacques Annaud (αν και αποδίδεται περισσότερο στη Marguerite Duras): “Πολύ νωρίς στη ζωή μου, ήταν ήδη πολύ αργά”. Αυτό το απόσπασμα είναι πολύ απλό και πολύ βαθύ ταυτόχρονα. Εχει μια ποιότητα που μας συναρπάζει και την ίδια ώρα μας βυθίζει σε σκέψεις», σημειώνει.
O Luca δεν παρακολουθεί ιδιαίτερα σειρές γιατί θεωρεί ότι παίρνουν πολύ χρόνο. Εκτίμησε πολύ ορισμένες από αυτές όπως τις «Love», «Please Like Me», «Master of None», «Crashing», «Fleabag». Πιστεύει ότι αποτελούν το είδος της κωμωδίας που σπάνια αποτυπώνεται πλέον στις ταινίες. Από τις πιο κλασικές, ξεχωρίζει ορισμένες σεζόν του «Game of Thrones» για τους καλογραμμένους διαλόγους τους αλλά και την πρώτη σεζόν του «True Detective». Δεν είναι σίγουρα ο τύπος που θα ψάξει τι να δει στο Netflix, καθώς βρίσκει τις προτάσεις τους άστοχες. Αντιθέτως, είναι μεγάλος φαν του «Mubi» και αναγνωρίζει ότι η επιλογή των έργων που υπάρχουν στην πλατφόρμα προέρχονται από άτομα που αγαπούν βαθιά το σινεμά και αφιερώνονται στο να βοηθήσουν το κοινό να ανακαλύψει νέους κινηματογραφικούς κόσμους. Το ελληνικό σινεμά, φυσικά, και δεν του περνά απαρατήρητο.
«Πιστεύω ότι κάποιες σκηνές στις ταινίες του Αγγελόπουλου έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στο μυαλό όλων των σινεφίλ ανθρώπων και δικαίως συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει κάτι το πρωτότυπο και το ιδιαίτερο, τόσο η αισθητική του όσο και το περιεχόμενο των ταινιών. Εργα όπως ο “Κυνόδοντας”, ο “Αστακός”, “Ο θάνατος του ιερού ελαφιού” μάς προκαλούν συνεχώς να κάνουμε μια βουτιά στις άπειρες ερμηνείες που έχουν, σε όσα θέλουν να πουν, στις ιδέες τους. Είναι σαν αντικείμενα που μεταμορφώνονται κάθε φορά που τα αγγίζεις. Ο Γιώργος Λάνθιμος, ειδικότερα, έχει αναδειχθεί σε μια πολύ σημαντική και επιδραστική προσωπικότητα στον σύγχρονο κινηματογράφο», εξηγεί ο Luca, ο οποίος θεωρεί ότι μόνο μέσα στο σκοτάδι της κλειστής κινηματογραφικής αίθουσας μπορείς να ανακαλύψεις το φως που υπάρχει στο σινεμά.
Εχοντας βρεθεί στις «Νύχτες Πρεμιέρας», γνωρίζει πολύ καλά τις κινηματογραφικές αίθουσες στο κέντρο της Αθήνας. Η κουβέντα μας πηγαίνει στο «Ιντεάλ» και στα τοπόσημα πολιτισμού που κινδυνεύουν με λουκέτο. Μια είδηση που μόνο άγνωστη δεν είναι για εκείνον. «Η κατάσταση είναι γνωστή και παρόμοια σε πολλά μέρη της Ευρώπης, με τους κινηματογράφους να αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να κλείσουν ή να μετατραπούν σε χώρους για άλλες χρήσεις. Πρόκειται για ένα σύνθετο ζήτημα το οποίο οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιμετωπίσουν διεξοδικά, γιατί μπορεί η οικονομική υποστήριξη για την παραγωγή ταινιών να είναι ζωτικής σημασίας για το σινεμά, αλλά την ίδια ώρα και η καλλιέργεια μιας γνήσιας κινηματογραφικής κουλτούρας είναι εξίσου σημαντική. Αυτό ξεκινά με την εκπαίδευση, από τα σχολεία, όπου οι μαθητές μπορούν να μάθουν για την τέχνη του κινηματογράφου, για την ιστορία του και για την πολιτιστική του σημασία. Δεν αρκεί μόνο να διατίθενται χρήματα για την παραγωγή ταινιών. Πρέπει επίσης να γίνουν προσπάθειες για να καλλιεργηθεί το κοινό που θα δει αυτές τις ταινίες», καταλήγει ο Luca. Το μελαγχολικό βαλς του Shigeru Umebayashi παίζει ακόμα στο background. Επειτα από μια ωραία κουβέντα, η μελαγχολία κάπως γλυκαίνει, κι ας υπάρχει μέσα μας.
? Βρείτε το «Cinema Mon Amour»: Στο Instagram Ή στο Facebook
