Αληθινά εγκλήματα στη Γαλλία και την Ισπανία

Εύκολος στόχος

(The Sitting Duck, Γαλλία, Γερμανία, 2022, 121’)

● Σκηνοθεσία: Ζαν-Πολ Σαλομέ

● Ηθοποιοί: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Αλεξάντρα Μαρία Λάρα, Μαρίνα Φόις, Ιβάν Ατάλ

Η αληθινή ιστορία της επικεφαλής συνδικαλιστικής εκπροσώπου μιας γαλλικής πολυεθνικής εταιρείας πυρηνικής ενέργειας που γίνεται πληροφοριοδότρια, καταγγέλλοντας, με κίνδυνο της ζωής της, άκρως απόρρητες συμφωνίες που συγκλόνισαν τον κόσμο. Μόνη εναντίον όλων, πολεμά με νύχια και με δόντια για να φέρει στο φως το σκάνδαλο και να υπερασπιστεί περισσότερες από 50.000 θέσεις εργασίας. Η ζωή της ανατρέπεται όταν δέχεται βίαιη επίθεση στο σπίτι της, ενώ νέα στοιχεία δημιουργούν αμφιβολίες στο μυαλό των ανακριτών. Από θύμα, γίνεται ύποπτη.

Βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας πληροφοριοδότριας που συντάραξε τον κόσμο, πολιτικό θρίλερ-βουτιά στη διαφθορά του κόσμου της πολιτικής και της πυρηνικής ενέργειας, με την Ιζαμπέλ Ιπέρ σε ακόμη μια πολυεπίπεδη και στοιχειωτική ερμηνεία ως ατρόμητη συνδικαλίστρια. Βραβείο Κοινού στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ της Ελλάδας.

━━━━━━━━

75 μέρες

(75 dίas, Ισπανία, 2020, 119’)

● Σκηνοθεσία: Μ.Α. Ρομέρο

● Ηθοποιοί: Ανα Φερνάντεζ, Αντόνια Σαν Χουάν, Μακαρένα Γκόμεζ, Χαβιέ Αλμπάλα

Το καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ «75 μέρες» ξεσκεπάζει τα συγκλονιστικά παρασκήνια ενός εγκλήματος που έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη της Ισπανίας – ενός εγκλήματος που ακόμη αναζητά απαντήσεις και ευθύνες.

Το 1992, στο Αλκασέρ, μια μικρή πόλη κοντά στη Βαλένθια της Ισπανίας, τρία κορίτσια γύρω στα 14-15 εξαφανίζονται από προσώπου γης. Την τελευταία φορά που τις είδαν ζωντανές, έκαναν ωτοστόπ για να πάνε σε ένα κλαμπ σε μια κοντινή πόλη. Η αστυνομία, στο πρώτο από τα πολλά λάθη που θα κάνει σε αυτήν την έρευνα, υποθέτει ότι απλώς το έχουν σκάσει. Tα πτώματά τους, όμως, βρίσκονται δύο μήνες αργότερα, συντρίβοντας τις οικογένειές τους και σοκάροντας την τοπική κοινότητα. Ποιος θα μπορούσε να τολμήσει ένα τέτοιο έγκλημα σε μια φιλήσυχη περιοχή όπου όλοι γνωρίζονταν με όλους; 30 χρόνια μετά, οι «75 μέρες» έρχονται για να επανεξετάσουν το έγκλημα που συγκλόνισε την Ισπανία όχι μόνο εξαιτίας της σοκαριστικής του βιαιότητας, αλλά και εξαιτίας της αμφιλεγόμενης και εξοργιστικά ελλιπούς αστυνομικής έρευνας που ακολούθησε, καθώς και την προβληματική κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

━━━━━━━━

Η καλόγρια ΙΙ

(The Nun II, ΗΠΑ, 2023, 110’)

● Σκηνοθεσία: Μάικλ Τσάβες

● Ηθοποιοί: Τάισα Φαρμίγκα, Τζόνας Μπλοκέ, Στορμ Ριντ, Αννα Πόπλγουελ, Μπόνι Ααρονς

1956 – Γαλλία. Ένας ιερέας δολοφονείται. Ένα κακό εξαπλώνεται. Το σίκουελ της παγκόσμιας επιτυχίας ακολουθεί την αδελφή Αϊρίν, η οποία για ακόμα μια φορά έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον δαίμονα Βάλακ, που κρύβεται πίσω από το τρομακτικό προσωπείο μιας καλόγριας.

Η Τάισα Φαρμίγκα (Η καλόγρια, The Gilded Age) επιστρέφει στον ρόλο της αδελφής Αϊρίν, μαζί με τους Τζόνας Μπλοκέ (Tirailleurs, Η καλόγρια), Στορμ Ριντ (The Last of Us, The Suicide Squad), Άννα Πόπλγουελ (Fairytale, τριλογία Το χρονικό της Νάρνια) και την Μπόνι Άαρονς (που υποδύεται ξανά τη δαιμονική καλόγρια).

Ο Μάικλ Τσάβες (Το κάλεσμα 3: Ο Διάβολος με έβαλε να το κάνω) σκηνοθετεί το σενάριο των Ιαν Γκόλντμπεργκ, Ρίτσαρντ Νάινγκ (Εφιάλτης στην κλινική, The Autopsy of Jane Doe) και Ακίλα Κούπερ (M3GAN, Η ενσάρκωση του κακού), βασισμένος στους χαρακτήρες των Τζέιμς Γουάν και Γκάρι Ντόμπερμαν. Την παραγωγή αναλαμβάνουν οι Πίτερ Σάφραν και Τζέιμς Γουάν, συνεχίζοντας τη συνεργασία τους ως δημιουργοί του σύμπαντος του «The Conjuring».

Επανεκδόσεις

Η περιφρόνηση

(Le mépris, Γαλλία, Ιταλία, 1963, 103’)

● Σκηνοθεσία: Ζαν Λικ Γκοντάρ

● Ηθοποιοί: Μπριζίτ Μπαρντό, Μισέλ Πικολί, Τζακ Πάλανς, Φριτς Λανγκ

Ο Αμερικανός παραγωγός Τζέρεμι Πρόκος (Τζακ Πάλανς) προσλαμβάνει τον γνωστό Αυστριακό σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ (υποδύεται τον εαυτό του στην ταινία), προκειμένου να μεταφέρει στον κινηματογράφο την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Δυσαρεστημένος με την «καλλιτεχνική» προσέγγιση που ακολουθεί ο σκηνοθέτης, προσλαμβάνει τον Πολ Ζαβάλ (Μισέλ Πικολί), συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών και θεατρικών έργων, για να επεξεργαστεί το σενάριο. Η σύγκρουση μεταξύ καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικής απήχησης ακολουθεί μια παράλληλη πορεία με την προοδευτική αποξένωση του Πολ από τη σύζυγό του Καμίλ (Μπριζίτ Μπαρντό), η οποία φαίνεται να ξεκινά από τη στιγμή που ο Πολ αφήνει την Καμίλ μόνη με τον εκατομμυριούχο παραγωγό.

Ταινία γυρισμένη το 1963, «Η περιφρόνηση» είναι το μόνο φιλμ που ο Γκοντάρ έφτιαξε κατά παραγγελία, με τις υποδείξεις που του έδωσε ο Αλμπέρτο Μοράβια, σε μυθιστόρημα του οποίου στηρίζεται το σενάριο. Αυτό σημαί­νει πως ο Γκοντάρ δεν έχει εδώ μεγάλη άνε­ση για φορμαλιστικές καινοτομίες. Η «Περιφρόνηση» είναι ένα φιλμ ακαδημαϊκό κατά το μάλλον ή ήττον, που αναπτύσσει ένα θέμα το οποίο ενδεχομένως θα ταίριαζε περισσότερο στον Αντονιόνι. Ωστόσο, ξέρουμε πως ο Γκοντάρ δέχθηκε ευχαρίστως την παραγγελία. Όχι πάντως για τους λόγους που δέχεται κατά παραγγελία να γράψει το σενάριο της «Οδύσσειας» ο σεναρίστας-ήρωας της ταινίας του (Μισέλ Πικολί). Το μυθιστόρημα του Μοράβια δίνει τη δυνατότητα στον Γκοντάρ να ψάξει αυτή τη φορά όχι τη γλώσσα του κινηματογράφου, αλλά τους ανθρώπους που προσπαθούν να αρθρώσουν αυτή τη γλώσσα, τους δημιουργούς της δηλαδή.

━━━━━━━━

Στην τύχη ο Μπαλταζάρ

(Au hasard Balthazar, Γαλλία, 1966, 95’)

● Σκηνοθεσία: Ρομπέρ Μπρεσόν

● Ηθοποιοί: Αν Βιαζέμσκι, Γουόλτερ Γκριν, Φρανσουά Λαφάρζ

«Αυτή η ταινία είναι αληθινά όλος ο κόσμος σε μιάμιση ώρα» – Ζαν Λικ Γκοντάρ

Ο Μπαλταζάρ είναι ένα γαϊδουράκι το οποίο φροντίζει η καλόκαρδη νεαρή Μαρί. Η οικογένειά της, όμως, θα αναγκαστεί να τον πουλήσει στον φούρναρη του χωριού και η περιπετειώδης οδύσσεια του υπομονετικού Μπαλταζάρ ξεκινά… Ο Μπαλταζάρ είναι το «κλοτσοσκούφι», το θύμα. O καθένας από τους αφέντες του ενσαρκώνει ένα ελάττωμα της ανθρωπότητας και με κάθε έναν από τους αφέντες του, ο Μπαλταζάρ θα υποφέρει έναν διαφορετικό πόνο. Αυτό που σκέφτεται, κανείς δεν το γνωρίζει. Αλλά έχει το μάτι ενός δικαστή. Η γαλήνια ζωή του αντιβαίνει στην ταραχώδη ύπαρξη των ανθρώπων. Τελικά πεθαίνει, επειδή φέρει την αμαρτία τους: τον χρυσό που του φόρτωσαν λαθρέμποροι στον δρόμο τους προς τα ισπανικά σύνορα. Το αριστούργημα του Ρομπέρ Μπρεσόν, σκληρό όσο και ποιητικό, θεωρήθηκε δεδομένων των θρησκευτικών καταβολών του Γάλλου σκηνοθέτη, μια αλληγορία για τη ζωή του Χριστού, αλλά και φιλοσοφικό δοκίμιο για τα περιορισμένα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας. Σε κάθε περίπτωση υπήρξε κι εξακολουθεί να είναι ένα σημείο αναφοράς για το παγκόσμιο σινεμά.

━━━━━━━━

Τα μυστήρια του οργανισμού

(W.R. – Misterije organizma, Γιουγκοσλαβία, 1971, 85’)

● Σκηνοθεσία: Ντούσαν Μακαβέγιεφ

● Ηθοποιοί: Μιλένα Ντράβιτς, Ίβικα Βίντοβιτς, Τζαγκόντα Καλοπέρ, Τούλι Κούπφερμπεργκ

«Σαν είδα πρώτη φορά στο Λονδίνο τα “Μυστήρια του οργανισμού”, ταινία του Μακαβέγιεφ, ενθουσιάστηκα, χειροκρότησα, κι είπα σε φίλους μου πως θα ‘ταν μεγάλη η χαρά μου σαν τύχαινε και δούλευα μ’ αυτόν τον σκηνοθέτη» – Μάνος Χατζιδάκις

Το σουρεαλιστικό αυτό κράμα ντοκιμαντέρ-μυθοπλασίας ξεκινάει ως σπουδή στη ζωή και στο έργο του αμφιλεγόμενου στοχαστή και ψυχολόγου Βίλχελμ Ράιχ, για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε μια αυτοσχέδια εξιστόρηση της σεξουαλικής απελευθέρωσης μιας νεαρής Σλάβας καλλονής. Συνδυάζοντας πολιτική και σεξουαλικότητα, η ταινία του Μακαβέγιεφ, η οποία απαγορεύτηκε στην πατρίδα του, είναι παιχνιδιάρικη και ταυτόχρονα τολμηρή· αναμφίβολα, ένα art-house διαμάντι.

Θαυμαστής του Βίλχελμ Ράιχ, επηρεάστηκε σημαντικά από τη θεωρία του και η ταινία του «Τα μυστήρια του οργανισμού» είναι -θα μπορούσαμε να πιούμε- μια κινηματογραφημένη μεταφορά του έργου του μεγάλου ψυχαναλυτή. Ταινία γυρισμένη την εποχή που ιδεολογικοί αντιρρησίες και ανένταχτα πνεύματα επιστρατεύουν την τότε φρέσκια και γι’ αυτό ανοχύρωτη τέχνη του κινηματογράφου, προκειμένου να δώσουν μια νέα πνοή σε μια προσεκτικά οριοθετημένη πραγματικότητα.