Reality (ΗΠΑ, 2023, 83΄)
★★★½☆
● σκηνοθεσία: Τίνα Σάτερ
● ηθοποιοί: Σίντνεϊ Σουίνι, Τζος Χάμιλτον, Μαρσάντ Ντέιβις
Reality, πραγματικότητα, το όνομά της. Reality, πραγματικότητα και η βάση της ταινίας, απόλυτα κι απαρέγκλιτα – κι όμως πιο τρομακτική από εφιάλτη.
Τον Ιούνιο του 2017 η Ριάλιτι Λι Γουίνερ, μια κοπέλα γλυκιά, fit, με τζιν σορτσάκι, γυρίζει σπίτι από το σούπερ μάρκετ. Εκεί την περιμένουν δυο πράκτορες του FBI – έχουν ένταλμα να ψάξουν το σπίτι, το αυτοκίνητό της και την ίδια, όπως επαναλαμβάνουν, μειλίχια και χαμογελαστά, ακατάπαυστα, χωρίς να της δείχνουν κάτι, χωρίς να εξηγούν γιατί βρίσκονται εκεί. Για τις επόμενες ώρες, οι πράκτορες θα ανακρίνουν τη Ριάλιτι για ν’ αποκαλύψουν ότι εκείνη είχε στείλει σε εφημερίδα στοιχεία για την παρεμβολή Ρώσων hackers στις αμερικανικές εκλογές του 2016.
Η απομαγνητοφώνηση, ακριβώς, αυτής της ανάκρισης, αποτελεί το σενάριο και τους διαλόγους της ταινίας που, πρώτα, η Τίνα Σάτερ διασκεύασε σε θεατρική παράσταση. Μέχρι και τα διαγραμμένα από το FBI κομμάτια καλύπτονται με «θόρυβο», ενώ η Σάτερ διευρύνει την ταινία της με εμβόλιμες σκηνές υπερρεαλισμού και συναισθηματικά φορτισμένης παράνοιας, οι μόνες στιγμές που το φιλμ ξεφεύγει από την αληθινή του βάση.
Η ερμηνεία της Σίντνεϊ Σουίνι του «Euphoria» και του «White Lotus» είναι συναρπαστική, τα υποκριτικά χαμόγελα και η ευγένεια/αμηχανία των πάνω απ’ όλα φιλόζωων πρακτόρων σε κάνουν να παραλύεις από τρόμο, η όλη συνθήκη είναι μαζί εκπληκτικά άβολη και γεμάτη σιωπηλό σασπένς, σε μια ταινία τόσο αγωνιώδη όσο οι μέρες που διανύουμε.
Ο Indiana Jones και ο Δίσκος του Πεπρωμένου
(Indiana Jones and the Dial of Destiny, ΗΠΑ, 2023, 154΄)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Τζέιμς Μάνγκολντ
● ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ, Μαντς Μίκελσεν, Αντόνιο Μπαντέρας, Τόμπι Τζόουνς, Ιθαν Ιζιντορ
Γρήγορο φλας μπακ στο 1945. Ο Ιντι, νεότατος, συγκρούεται με τους ναζί και κατά μέτωπο με τον αξιωματικό Γιούργκεν Βόλερ (τόσο ο Χάρισον Φορντ όσο και ο Μαντς Μίκελσεν ψηφιακά… ξανανιωμένοι!), ο οποίος κρατά τον μισό μηχανισμό των Αντικυθήρων κι αναζητά τον άλλο μισό για να μπορέσει, όπως φημολογείται πως επιτυγχάνει το δημιούργημα του Αρχιμήδη του Συρακούσιου, να ταξιδέψει στον χρόνο. Δυο δεκαετίες αργότερα, ο Ιντι βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, τις ημέρες της πρώτης προσσελήνωσης. Εκεί θα τον συναντήσει η βαφτισιμιά του (κόρη του Μπάζιλ Σο), Ελενα και μαζί, αταίριαστοι, απρόθυμα, θα ξεκινήσουν το δικό τους ταξίδι προς την εφεύρεση του Αρχιμήδη.
Οριστικός αποχαιρετισμός, τουλάχιστον με τη μορφή που τον γνωρίζουμε από το 1981, στον Ιντιάνα Τζόουνς, τον ριψοκίνδυνο, κυνικό, ακαταμάχητο αρχαιολόγο με το μαστίγιο και τη φεντόρα, η ταινία του Τζέιμς Μάνγκολντ, με πανηγυρική πρεμιέρα στις Κάνες, τα καταφέρνει στον βαθμό συγκίνησης, όχι τόσο στην πλοκή και τους ήρωές της. Στην καρδιά της μια συλλογιστική για την Ιστορία και το πέρασμα του χρόνου, στο ξεδίπλωμά της όλα τα «απαραίτητα» στοιχεία μιας ταινίας δράσης και χιούμορ, μαζί με τρυφερές αναφορές στο παρελθόν του franchise, ο Φαίδων Παπαμιχαήλ στη φωτογραφία, φυσικά ο Τζον Γουίλιαμς στο σάουντρακ. Η προσθήκη της Γουόλερ-Μπριτζ ως γυναικείος και νεαρότερος αντίποδας του Ιντιάνα μοιάζει καταχρηστική και, γενικώς, ίσως και λόγω της προσδοκίας του μεγάλου φινάλε, η ταινία στερείται αυτής της συνοχής, της διασκεδαστικής πειστικότητας των πιο απίστευτων παραμυθιών. Οχι, φυσικά, ότι δεν προσφέρει δυόμισι ώρες fun, αλλά για το αντίο στον Ιντι περιμέναμε κάτι περισσότερο αντάξιο της… ιστορίας του.
Μικρό λουλούδι (ή 15 τρόποι να σκοτώσεις τον γείτονά σου)
(Petite fleur, Γαλλία, Αργεντινή, Βέλγιο, Ισπανία, 2022, 98΄)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Σαντιάγο Μίτρε
● ηθοποιοί: Ντανιέλ Χέντλερ, Βιμάλα Πονς, Μελβίλ Πουπό, Σερζί Λοπέζ
Τα περισσότερα στρείδια που τρώμε είναι γενετικά μεταλλαγμένα: τους έχουν προσθέσει ένα χρωμόσωμα που τα εμποδίζει να γεννούν. Το ίδιο μπορεί να εύχονται για τους εαυτούς τους και η Λουσί με τον Χοσέ. Νέοι γονείς, εκείνος πρόσφατα άνεργος, εκείνη σε μια πόλη που δεν την ευχαριστεί, νιώθουν τη ρουτίνα και την πίεση να αλλοιώνουν τον έρωτά τους. Η σωτηρία θα βρεθεί για τη Λουσί στην ψυχοθεραπεία, για τον Χοσέ στις καθημερινές απόπειρες να… σκοτώσει τον αφόρητο γείτονά του.
Επειτα από μια σειρά αιχμηρά κοινωνικά και κυρίως πολιτικά θρίλερ («Ο φοιτητής», «Paulina», «Ο πρόεδρος», «Argentina, 1985»), ο Αργεντίνος Σαντιάγο Μίτρε κάνει για πρώτη φορά σινεμά στη Γαλλία, βασίζεται «Petite fleur» (από την τζαζ μελωδία του Σίντνεϊ Μπέσετ που ακούγεται σε ολόκληρη την ταινία), του Αργεντίνου Γιοζί Χαβίλιο, στρέφεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό, μια μαύρη κωμωδία με υπερβατικές εκρήξεις. Η ιδέα των επαναλαμβανόμενων προσπαθειών δολοφονίας κάποια στιγμή εξαντλείται και οι παράλληλες ιστορίες δεν ολοκληρώνονται σεναριακά, όμως ο Μίτρε έχει έναν ακαταμάχητο τρόπο να μιλά για τα σύγχρονα ζευγάρια και τον αγώνα τους για ευτυχία, ενώ το multi-culti καστ ενσαρκώνει με μπρίο.
Ρούμπι, ένα Κράκεν στην εφηβεία
(Ruby Gillman, Teenage Kraken, ΗΠΑ, 2023, 90’)
● σκηνοθεσία: Κερκ ΝτεΜίκο, Φάριν Περλ
● με τις φωνές των: Τζέιν Φόντα, Τόνι Κολέτ, Λάνα Κόντορ, Ανι Μέρφι, Γουίλ Φόρτε | στα ελληνικά: Λητώ Αμπατζή, Τάνια Παλαιολόγου, Γιάννης Στεφόπουλος
Η Ρούμπι είναι μια γλυκιά, αδέξια έφηβη – ή έτσι νομίζει, όταν οι συμμαθητές της την αγνοούν ή το αγόρι που της αρέσει τη θέλει μόνο για να τον βοηθά στα μαθήματα. Μόνο που η Ρούμπι είναι, ταυτόχρονα, βασιλική διάδοχος των υποβρύχιων πολεμιστριών Κράκεν και προορίζεται για τον θρόνο του βασιλείου των επτά θαλασσών που κατείχε η γιαγιά της.
Κινούμενα σχέδια φαντασίας από τη δημιουργική ομάδα του «Σρεκ» και του «Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας», για όλα τα παιδιά που νιώθουν το περιβάλλον τους αφιλόξενο και τα όνειρά τους άπιαστα. Προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.
