Οσο δεν καταλάβαινα τίποτα τόσο αφηνόμουν στις εικόνες και περνούσα μια χαρά και κάτι παραπάνω.
Εγώ και καμιά εκατοστή άλλοι αντιδραστικοί, Σάββατο βράδυ, στο Κρυφό Σχολείο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, παρακολουθούσαμε το διάρκειας 5 ωρών φιλμ «River of Fundament» των Μάθιου Μπάρνι και Τζόναθαν Μπέπλερ.
Και δεν είχαμε δίπλα μας κι έναν curator, έναν συνδρομητή του Frieze τέλος πάντων, να μας το κάνει λιανά. Για να επιβεβαιωθεί και ο αν. υπουργός μας Πολιτισμού.
Τόσα προβλήματα έχει στο μυαλό του, κι αυτός, εκεί, να αναρωτιέται σε μαζικές εκδηλώσεις, που βροντοφωνάζουν ότι η τέχνη είναι πολιτική, για το αν οι σύγχρονοι καλλιτέχνες κάνουν έργα αρκούντως αναπαραστατικά, αφηγηματικά και εύμορφα. Για να τα καταλαβαίνει η φουκαριάρα η μάνα μας.
Για δες καιρό που διάλεξε ο Νίκος Ξυδάκης να ξαναθυμηθεί δημοσίως όσα τον απασχολούσαν ως κριτικό τέχνης.
Τις μέρες ακριβώς που ένα ερμητικό, παράδοξο ελληνικό έργο τέχνης, ο «Αστακός», γινόταν διεθνές θέμα κι ας μην το είχε καταλάβει ούτε ο μαζοχιστής ο Φρεμό, που το διάλεξε για τις Κάνες, ούτε οι ηθοποιοί του οι ίδιοι. Και τώρα, που μια παλαβή ελληνική ταινία πήρε μια τέτοια βραβειάρα, πώς θα μπορέσει ο υπουργός να την επαινέσει με την καρδιά του;
Δεν «παιδαγωγεί υπεύθυνους και ευαίσθητους πολίτες», όπως το «Ζ», για παράδειγμα, που για χάρη του και μόνο πήγε στις Κάνες. Μακάρι να μην ένιωσε και σαν «μαϊντανός του γκλαμ».
Θέλει πάντως κότσια. Αν δεξιός υπουργός Πολιτισμού τολμούσε και να ψελλίσει ότι η σύγχρονη τέχνη είναι ακαταλαβίστικη, στουρνάρι θα τον ανεβάζαμε, αγράμματο θα τον κατεβάζαμε.
Κάτι που βέβαια δεν μπορούμε να κάνουμε για τον τόσο μορφωμένο κ. Ξυδάκη. Είναι η ιδεολογία του, ανόητοι, που μιλάει. Μόνο που άλλο αρθρογράφος κι άλλο υπουργός. Γιατί όλο και κάποια προβληματάκια δημιουργούνται.
Μπορεί, ας πούμε, η νέα διεύθυνση του ΕΜΣΤ να θελήσει αίφνης να αγοράσει κάνα έργο του Ντάμιεν Χιρστ. Να του κάνει και καμιά εκθεσούλα.
Και να πρέπει ο κύριος υπουργός, μακάρι να μακροημερεύσει, να σφίξει το χέρι ενός τύπου που «απευθύνεται μόνο στα λεφτά» και είναι εκλεκτός των «golden boys».
Αλλά, θα μου πεις, εδώ ο Τσίπρας χασκογελάει με μια κυρία που κάποτε της φώναζε «go back».
