Ο Γιάννης Βεσλεμές έρχεται με τη «Νορβηγία» να φρεσκάρει τα πράγματα (συμμετέχοντας στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ), με μια εξαιρετικά διασκεδαστική και απρόσμενα τρυφερή ταινία «είδους», μια ταινία ξεκάθαρα φαντασίας που, όπως οι πιο αυθεντικές της κατηγορίας, κηρύσσουν μέσα από τις εξωφρενικές ιστορίες τους την αγνή, παιδική σχεδόν, αγάπη.
Ο ήρωας της «Νορβηγίας» είναι ο Ζανό, ένας φωτοφοβικός βρικόλακας που έρχεται από την επαρχία στην Αθήνα και περνά τις νύχτες του χορεύοντας αισθαντικά, αναζητώντας όχι τόσο αίμα, όσο ένα «ζεστό κορίτσι». Θα το βρει στο πρόσωπο της πόρνης Αλίκης, αλλά μαζί της και μ’ έναν Νορβηγό ντίλερ θ’ αναλάβει μια δουλειά που θα τον αναγκάσει να λοξοδρομήσει.
Ο Βεσλεμές κάνει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, αλλά δεν είναι «καινούργιος», είναι κι αυτός μια ρομαντική, ανατρεπτική «old soul» σαν τον Ζανό της ταινίας του, μόνο λιγότερο μπερδεμένος. Ως σκηνοθέτης έχει κάνει τις μικρού μήκους ταινίες «Tugo Tugo» (1998), «Φωταγωγός» (2000), «Goal» (2003) και «OSAKI» (2009) κι έχει, μαζί με τον Αλέξη Αλεξίου (της «Ιστορίας 52»), την εταιρεία παραγωγής Tugo Tugo Productions.
Παράλληλα, ως Felizol, είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σημερινούς συνθέτες και ηλεκτρονικούς μουσικούς. Η συνήθειά του να μεταφράζει το ρετρό σε σημερινό ήχο, εικόνα κι αίσθηση, τον ακολουθεί και στη «Νορβηγία», με τρόπο που δίνει στην ταινία έναν τόνο καθόλου νοσταλγικό αλλά, αντίθετα, παράξενα οικείο.
Το ρετρό στην περίπτωση της «Νορβηγίας» είναι το 1984, τότε εκτυλίσσεται η ιστορία του Ζανό, και η εποχή είναι ολοφάνερη στο φιλμ, όχι μόνο στο περιβάλλον, στα σκηνικά, τα κοστούμια και… τις κομμώσεις, αλλά και στην επικαιρότητα, στις εμφανίσεις του Παπανδρέου, στην παραβολή μιας γενιάς που ξοδεύτηκε στη νύχτα. Γιατί, για τον Βεσλεμέ, το χάος της δεκαετίας του ’80 είναι πολύ πιο κοντινό στο σήμερα απ’ ό,τι, μάλλον θέλουμε να θυμόμαστε.
Και, ταυτόχρονα, μια και το ’80 είναι η εποχή των παιδικών χρόνων του Βεσλεμέ και της γενιάς του, αναδίδει μια αύρα ελαφρότητας, τρυφερότητας, ευπρόσδεκτης αφέλειας. Ο Ζανό είναι μια υπερβατική φυσιογνωμία και, ταυτόχρονα, είναι ο «άνθρωπος που ξοδεύεται μέσα στη νύχτα, που ζει σαν να μην υπάρχει αύριο, είναι ηδονιστής, κάνει εφήμερες σχέσεις και προσπαθεί να ρουφήξει τη ζωή».
Αυτόν τον ήρωα ενσαρκώνει ο Βαγγέλης Μουρίκης, σ’ ένα ρόλο που ευχαριστιέσαι να βλέπεις, αντίθετο, πολυδιάστατο, διασκεδαστικό, ένα ρόλο που ενσωματώνεται στην καριέρα του και τη φωτίζει, ένας συνδυασμός Τζον Γουέιν και Κολοκοτρώνη. Δίπλα του, η Αλεξία Καλτσίκη ενώνει το φατάλ με το κομιξικό, με χιούμορ και γοητεία. Ο Χρήστος Καραμάνης υπογράφει τη φωτογραφία και συνδράμει στο new wave πυροτέχνημα της εικόνας.
Παραγωγοί της «Νορβηγίας» είναι ο Γιώργος Τσούργιαννης και ο Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι και κατεβαίνει τώρα για το ραντεβού της με τη Θεσσαλονίκη και το ελληνικό κοινό, μια ταινία παιδική και σοφή μαζί, με γοητευτικά ψεγάδια και μεγαλείο, κινηματογραφική γνωριμία και ιδεολογική πρόταση: τη δεκαετία του 2010, όπως και του 1980, τα βαμπίρ βρίσκονται αλλού απ’ όπου νομίζουμε και ο μόνος τρόπος να νικήσεις τον θάνατο είναι ν’ αγαπήσεις.
