Κάνε παιδιά να δεις καλό (Figli, Ιταλία, 2020, 97′) ★★½☆☆
● Σκηνοθεσία: Τζιουζέπε Μπονίτο
● Ηθοποιοί: Βαλέριο Μασταντρέα, Πάολα Κορτελέζι
Μπορεί να θέλεις, αλλά μπορείς; Κι ακόμα κι αν μπορείς, είσαι σίγουρος ότι θέλεις; Η Σάρα κι ο Νίκολα είναι ένα αγαπημένο, ερωτευμένο ζευγάρι στα σαραντακάτι – έχουν τις δουλειές τους, τον ρυθμό τους, το σπίτι τους και την εξάχρονη κόρη τους. Μόνο που στην αρμονία τους έρχεται να προστεθεί ένα νέο μωρό. Μέσα στην αϋπνία, τα παράπονα, τους ανταγωνισμούς, τα πεθερικά, την απλή πραγματικότητα ότι δεν είναι πια… 25, η Σάρα κι ο Νίκολα περνούν απ’ όλες τις φάσεις σύγκρουσης ενός ζευγαριού στο δεύτερο παιδί και, με κάθε τσακωμό, δεν θέλουν παρά να πηδήξουν από το παράθυρο. Θα καταφέρουν να κάνουν υπομονή και κουράγιο ώσπου ο μικρός λίγο να μεγαλώσει και να σώσουν την αγάπη και τον γάμο τους; Χωρίς φανφάρες, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, ο Τζιουζέπε Μπονίτο, σε σενάριο του εμπνευστή των «Boris», Ματία Τόρε, κάνει μια κωμωδία που κερδίζει πόντους χάρη στην ειλικρίνεια και… τα νεύρα της. Η ιστορία χωρίζεται σε ενότητες (με επικεφαλίδες τους μεγαλύτερους κινδύνους που «εγκυμονεί» το παιδί για ένα ζευγάρι), ενώ μικρά, αφαιρετικά, «θεατρικά» διαλείμματα-σκετσάκια προσφέρουν τις απαραίτητες επεξηγήσεις στον αθώο θεατή, τον οποίο η ταινία κάνει εύκολα συμμέτοχο. Μια χαριτωμένη απελπισία στο κυνήγι της ευτυχίας, ένα λεπτό και τόσο οικείο σχόλιο για την Ιταλία –αλλά κι όλες τις μεσογειακές χώρες που γερνούν–, ένα έξτρα γοητευτικό και διασκεδαστικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι και μια εγκάρσια τομή στις αφελείς προσδοκίες, χτίζουν μια χαριτωμένη ταινία για τον αγώνα που, τελικά, χρειάζεται για να μείνει μια οικογένεια μαζί.
6.5 εκτός ελέγχου (Metri shesh va nim, Ιράν, 2019, 131′) ★★½☆☆
● Σκηνοθεσία: Σαΐντ Ρουσταΐ
● Ηθοποιοί: Πεϊμάν Μααντί, Ναβίντ Μοχαμαντζαντέ
Ο Σαμάντ, σκληροτράχηλος αστυνομικός, τα βάζει με τον άρχοντα των ναρκεμπόρων Νάσερ – μόνο που ο παντοδύναμος, δικτυωμένος εγκληματίας έχει πολλούς τρόπους ν’ αντιμετωπίσει τις Αρχές. Μια αιχμηρή, επιθετική ματιά στο σύγχρονο Ιράν όπου η κατοχή ναρκωτικών τιμωρείται με θανατική ποινή, αλλά 6,5 εκατομμύρια άνθρωποι προμηθεύονται τη δόση τους, με την προφανή ανοχή (κι εμπλοκή) της αστυνομίας. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βενετίας για το δυνατό θρίλερ του Ρουσταΐ, που σκόπιμα αφήνει το πολιτικό σχόλιο να διακρίνεται στο πλάι, όσο δίνει έμφαση στην ένταση και τη δράση – χωρίς, όμως, να κατακτά την οικονομία των αντίστοιχων αμερικανικών ταινιών που μοιάζει ν’ αγαπά.
Παιχνίδια φωτιάς (Joueurs, Γαλλία, 2018, 105′) ★★☆☆☆
● Σκηνοθεσία: Μαρί Μονζ
● Ηθοποιοί: Ταχάρ Ραχίμ, Στέισι Μάρτιν
Η Ελα, λεπτεπίλεπτη αλλά δυναμική, δουλεύει βάρδιες στο εστιατόριο του πατέρα της. Εκεί θα γνωρίσει τον νέο σερβιτόρο, τον Αμπέλ, με το διαβολεμένα σέξι χαμόγελο. Ο Αμπέλ θα την παρασύρει έξω από την ασφάλειά της, στον κόσμο των τζογαδόρων, στο ασταμάτητο κυνήγι του επόμενου καλού φύλλου. Δεν θέλει πολύ για να καταλάβει η Ελα ότι η νέα της ερωτική παρτίδα δεν θα έχει καλό τέλος, αλλά η επιθυμία δεν την αφήνει ν’ απομακρυνθεί. Γυρισμένη στις τσόχες και τις πίσω αυλές του σημερινού Παρισιού, με συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάνες πριν από δυο χρόνια, η ταινία της πρωτοεμφανιζόμενης Μονζ δεν καλύπτει, με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και τα αστικά νυχτερινά εξωτερικά πλάνα της, ένα σενάριο καθόλου πειστικό, απόλυτα προβλέψιμο και, αν φτάσουμε ώς εκεί, με μια ηρωίδα που πετά τη γυναικεία χειραφέτηση στα σκουπίδια σαν σκισμένο τραπουλόχαρτο. Είναι, όμως, η χημεία των δύο ακαταμάχητων πρωταγωνιστών τόσο εκρηκτική, που αν μη τι άλλο ξεχνιέσαι, κάνοντας και λίγο αέρα για να κατέβει η θερμοκρασία.
Επανεκδόσεις
Να ζει κανείς ή να μη ζει; (To be or not to be, ΗΠΑ, 1942, 99′) ★★★☆☆
● Σκηνοθεσία: Ερνστ Λιούμπιτς
● Ηθοποιοί: Κάρολ Λόμπαρντ, Τζακ Μπένι
Η Μαρία και ο Τζόζεφ είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι ηθοποιών στη Βαρσοβία – κάνουν πρόβες για το έργο που θα ανεβάσουν, μια σάτιρα με τίτλο «Γκεστάπο», είναι, άλλωστε, το έτος 1939. Οταν η παράστασή τους ακυρώνεται από φόβο μήπως προσβληθεί ο Χίτλερ, έχουν έτοιμη την αντικατάσταση: θα ανεβάσουν Αμλετ! Δεν γνωρίζουν, όμως, ακόμα, ότι το διάστημα που θα ακολουθήσει θα χρειαστεί να υποδυθούν, κυρίως, τους κατασκόπους. Η Κάρολ Λόμπαρντ κι ο Τζακ Μπένι πρωταγωνιστούν στην πανέξυπνη, ρηξικέλευθη πολιτική και αντιπολεμική σάτιρα του Ερνστ Λιούμπιτς που, όπως όλα τα κινηματογραφικά αριστουργήματα, δεν έχει χάσει ίχνος από τη φρεσκάδα αλλά και τη δύναμή της.
Το μίσος (La haine, Γαλλία, 1995, 98′) ★★★★☆
● Σκηνοθεσία: Ματιέ Κασοβίτς
● Ηθοποιοί: Βενσάν Κασέλ, Ιμπέρ Κουντέ, Σαΐντ Ταγκμαουΐ
Τα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού φλέγονται – οι συγκρούσεις με την αστυνομία είναι σκληρές και βίαιες. Μια νέα μέρα ξημερώνει και τρεις φίλοι από τις εργατικές πολυκατοικίες, ο Βινς, ο Σαΐντ κι ο Ιμπέρ, ακολουθούν τη ρουτίνα τους (άραγμα, ντιλς, κουβέντες με τις αντροπαρέες), ενώ παρακολουθούν την κατάσταση ενός «δικού τους» που βρίσκεται, τραυματισμένος, σε κώμα στο νοσοκομείο. Θα τη βγάλει; Αν όχι, τι θα σημαίνει αυτό; Και πού θα καταλήξει το περίστροφο του αστυνομικού που ο Βινς το έχει βρει και το κρύβει στο παντελόνι του;
Η ταινία που έδωσε νέα ταυτότητα στο ευρωπαϊκό σινεμά του ’90 κρατά ακόμα καλά κρυμμένες τις εκπλήξεις της. Μπορεί η σκηνοθεσία να προδίδει τις εφετζίδικες προθέσεις της δεκαετίας της, τα γεμάτα γκράφιτι, κεντραρισμένα κάδρα, το slow motion, την κάμερα που παρακολουθεί διαρκώς τους ήρωες από την πλάτη – με απανωτές αναφορές στο σινεμά του Σκορσέζε και του Σπάικ Λι. Καθώς, ωστόσο, τ’ αγόρια περιπλανιούνται, σ’ έναν χαμένο χρόνο και τόπο, στον ατμό ενός κολασμένου καζανιού, κουβεντιάζοντας για το Κογιότ και τον Ρόουντ Ράνερ, για τις αδελφές τους, για την υποκρισία με την οποία έρχονται κάθε λεπτό αντιμέτωποι, διαπιστώνεις πόσο το «Μίσος» είναι επίκαιρο και εκπληκτικά διαχρονικό. Επειδή οι πρωταγωνιστές του (όπως απέδειξαν οι κατοπινές καριέρες τους) είναι εκρηκτικοί, επειδή οι Αρχές θα προκαλούν πάντα αντίδραση και η βία θα φέρνει πάντα βία, επειδή αυτό, το πολυβραβευμένο φιλμ του Κασοβίτς παραμένει μια αριστουργηματική ταινία.
