Βόμβα (Bombshell, ΗΠΑ, Καναδάς, 2019, 108’) ★★★☆☆
ηθοποιοί: Σαρλίζ Θερόν, Νικόλ Κίντμαν, Μάργκο Ρόμπι
Πριν από λίγα χρόνια, το 2016, στην καρδιά της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ, ο αμερικανικός κολοσσός Fox News, το άντρο του ρεπουμπλικανικού συντηρητισμού και ταγμένος υποστηρικτής του νυν προέδρου, το κανάλι που χτίστηκε πάνω στις καλλίγραμμες γάμπες των τηλεπαρουσιατριών και στα σεξιστικά «αστεία», σείστηκε από ένα πρωτοφανές, για την εποχή και τα μεγέθη, σκάνδαλο: ένα ντόμινο καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση εναντίον του προέδρου του Fox (και καθοριστικού παράγοντα στη ρεπουμπλικανική πολιτική σκηνή, ήδη από την εποχή του Νίξον), Ρότζερ Εϊλς, που οδήγησε στην απόλυσή του, στην ενδυνάμωση του κινήματος #metoo και, πικρά, όχι σε πολύ πιο καθοριστικά αποτελέσματα.
Η ταινία παρακολουθεί αυτήν ακριβώς την ιστορία στην εξέλιξή της, στηριγμένη στα γεγονότα και στις ηρωίδες που τη διαμόρφωσαν. Η Γκρέτσεν Κάρλσον (Νικόλ Κίντμαν) είναι η δημοφιλής παρουσιάστρια του σταθμού που απολύεται για πολιτικούς λόγους κι αντεπιτίθεται με την πρώτη καταγγελία. Η Μέγκαν Κέλι (Σαρλίζ Θερόν) είναι η κυρίαρχη anchor-woman που αντιμετωπίζει το χαρακτηριστικό δίλημμα καριέρα ή αξιοπρέπεια. Και η Κάιλα Ποσπίζιλ, ο μοναδικός μυθοπλαστικός χαρακτήρας, είναι το νεαρό και ανερχόμενο αστέρι του σταθμού που θυματοποιείται από τον Εϊλς την ώρα που οι πιο έμπειρες συνάδελφοί της σχεδιάζουν την εκδίκησή τους.
Καθώς το αντικείμενό της είναι η καταλυτική δύναμη των media και ο χειρισμός του κοινού, η ταινία επιλέγει, δυναμικά κι επιτυχημένα, να κινηθεί με την ιλιγγιώδη ταχύτητα του δημοσιογραφικού ρεπορτάζ: τόσο στο πυρετώδες μοντάζ της όσο και στο ορμητικό στη δομή του σενάριο του οσκαρικού (για το «Το μεγάλο σορτάρισμα») Τσαρλς Ράντολφ, με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τζέι Ρόουτς, δημιουργού του Οστιν Πάουερς και του «Γαμπρού της συμφοράς», αλλά και κοινωνικοπολιτικών ταινιών σαν το «Trumbo» και το «Game Change».
Ιδεολογικά, η ταινία –προφανώς σκόπιμα, μια και απευθύνεται κατά πρόσωπο στο αμερικανικό κοινό– θίγει μεν την υποκρισία και τη διαπλοκή στο σύμπαν της ειδησεογραφίας, αλλά με τρόπο απλοϊκό, με συναισθηματικούς χειρισμούς, με έναν διδακτισμό που περιττεύει για το ευρωπαϊκό κοινό-παρατηρητή, εκθέτοντας ηρωικά τα αποτελέσματα, αλλά αμελώντας να αναφερθεί στα αίτια του κόσμου του Fox News που στήθηκε πάνω στην κάθε είδους εκμετάλλευση.
Παρά τη μονοδιάστατη αυτή βάση, οι τρεις γυναίκες πρωταγωνίστριες, η θεά Σαρλίζ Θερόν, το πνεύμα-κινητήριος μοχλός Νικόλ Κίντμαν και το τέκνο των κόπων τους, η Μάργκο Ρόμπι της «επόμενης» γενιάς, έστω και ελαφρώς, περιττά, μεταμορφωμένες για να μοιάζουν περισσότερο στις αληθινές γυναίκες που ενσαρκώνουν, προκαλούν κι οι τρεις μαζί μια ενέργεια σαρωτική και στηρίζουν μια ταινία που γίνεται απολαυστική για χάρη τους. Κι είναι αυτές –κι όχι η πολιτική ματιά της ταινίας, στ’ αλήθεια– που αποτελούν την κινηματογραφική «βόμβα» της εβδομάδας.
▸ TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕΑΚ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ
Παβαρότι, (Pavarotti, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 114’) ★★½☆☆
Με μια καριέρα που εναλλάσσει τα υπέρτατα αμερικανικά blockbusters (με τελευταίο το «Solo: A Star Wars Story») και τα πληθωρικά μουσικά ντοκιμαντέρ (με τελευταίο το «The Beatles: Eight Days a Week»), ο Ρον Χάουαρντ εκφράζει, αυτή τη φορά, με μεράκι και τρυφερότητα, τον θαυμασμό του για τον τενόρο Λουτσιάνο Παβαρότι, τον «βασιλιά των υψηλών ντο», τον άντρα που αγάπησε κι απάτησε τις γυναίκες, τον μεγαλειώδη τραγουδιστή που, πρώτος μετά τον Καρούζο, εκλαΐκευσε ξανά την όπερα κι αναγορεύτηκε… ροκ σταρ.
Με εκπληκτικό ανέκδοτο υλικό, από παραστάσεις, ρεσιτάλ αλλά και προσωπικές στιγμές, με συνεντεύξεις μιας μεγάλης γκάμας σπουδαίων ανθρώπων, από τον Πλάθιντο Ντομίνγκο ώς τον Μπόνο κι από την πρώτη σύζυγο του Παβαρότι και τις κόρες του ώς την τελευταία του σύντροφο, η συγκινητική ταινία σαφώς μένει στο φωτεινό κομμάτι της προσωπικότητας του τενόρου, υπαινισσόμενη μόνο τη σκληρότερη πλευρά του, αλλά ταυτόχρονα γιορτάζει το ταλέντο ενός άντρα που εκπλήρωσε τον «θείο» προορισμό του, αγάπησε κι αγαπήθηκε με πάθος, κράτησε το χιούμορ του ζωντανό και, με την τέχνη του, διαμόρφωσε την αισθητική εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μετα-μορφωμένοι πράκτορες (Spies in Disguise, ΗΠΑ, 2019, 101’)★★½☆☆
σκηνοθεσία: Νικ Μπρούνο, Τρόι Κουέιν
με τις φωνές των: Θοδωρή Σμέρου, Πάνου Αποστολόπουλου, Μαριάνθης Σοντάκη
Ο Λανς κι ο Γουόλτερ (ο Γουίλ Σμιθ κι ο Τομ Χόλαντ στην πρωτότυπη εκδοχή της ταινίας, παρότι σ’ εμάς προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένη στα ελληνικά) είναι ένα αταίριαστο δίδυμο. Ο Λανς είναι ο αλαζόνας, αδίστακτος, γοητευτικός υπερκατάσκοπος. Ο Γουόλτερ είναι εσωστρεφής, αλλά τεχνολογική διάνοια, υπεύθυνος για να εξοπλίζει τον Λανς με όλα τα απαραίτητα gadgets που εγγυώνται την επιτυχία των αποστολών του. Οταν ο Λανς θα μεταμορφωθεί σε… περιστέρι, θα αναγκαστεί να στηριχτεί στην ευφυΐα του Γουόλτερ για να παγιδεύσει τον στόχο του, αλλά και για να ξαναβρεί τον εαυτό του, κατά προτίμηση… βελτιωμένο.
Η ταινία, που θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως η πρώτη σύμπραξη animation των συγχωνευμένων στούντιο της Fox και της Disney, είναι μια διασκεδαστική παρωδία των περιπετειών του Τζέιμς Μποντ. Το εύρημα του περιστεριού-πράκτορα εξαντλείται πολύ γρήγορα, η θεματική της διαφορετικότητας και της κατάρριψης των κοινωνικών προτύπων τα καταφέρνει καλύτερα, σ’ ένα φιλμ διασκεδαστικό για τους μικρούτσικους φαν του σινεμά κατασκοπίας.
Και μετά χορέψαμε (And Then We Danced, Σουηδία, Γεωργία, Γαλλία, 2019, 113’)★★★☆☆
ηθοποιοί: Λεβάν Γκελμπακιάνι, Μπατσί Βαλισβίλι, Ανα Γιαβακισβίλι
Στην Εθνική Σχολή Χορού της Γεωργίας, τα μαθήματα μοιάζουν περισσότερο με στρατιωτική εκπαίδευση. Ολοι οι σπουδαστές, ειδικά τα αγόρια, μια και στη χώρα ο χορός θεωρείται ίδιον αρρενωπότητας, οφείλουν να γνωρίζουν τις κινήσεις με λεπτομέρεια και ακρίβεια, να έχουν αντοχή και συνέπεια και, προς Θεού, να μην αφήνουν ίχνος συναισθηματισμού ή προσωπικότητας να διαπεράσει την «προδιαγεγραμμένη» χορογραφία τους. Εκεί, ο Μεράμπ και η Μαρί, δύο νέοι γεμάτοι ορμή και φιλοδοξία, δουλεύουν ως παρτενέρ, σκληρά κι αρμονικά. Ωσπου η άφιξη ενός νέου μαθητή, του Ιρακλι, με τον δυναμισμό και το ελεύθερο πνεύμα, θα ανατρέψει την ισορροπία τους: ο Ιρακλι θα ενσαρκώσει ό,τι ζηλεύει κι ό,τι ποθεί ο Μεράμπ.
Σε μια κοινωνία, της σύγχρονης Γεωργίας, που λειτουργεί με τους τύπους, την αυστηρότητα και τον συντηρητισμό μιας κλασικής χορογραφίας, ο γεννημένος στη Σουηδία, γεωργιανής καταγωγής Λεβάν Ακίν στήνει το σκηνικό ενός νεανικού έρωτα έτοιμου να σπάσει τη νόρμα και κερδίζει όχι μόνο παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάνες, αλλά και την επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το Οσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Ο σκελετός του σεναρίου του Ακίν κάνει γνώριμους, προβλέψιμους κύκλους, αλλά τίποτα στην ατμόσφαιρά του δεν είναι τετριμμένο. Εθιστικοί νέοι ηθοποιοί, μια κουλτούρα λίγο γνωστή, ένα κοινωνικό σχόλιο διατυπωμένο με διακριτικότητα αλλά κι αιχμή, κυρίως ένας εφηβικός ενθουσιασμός για το πρωτόγνωρο ενός αγγίγματος, ενός πρώτου φιλιού και μια φλογερή ενέργεια που διαπερνά το κάθε λεπτό ποτίζουν μια ταινία που σε κρατά σφιχτά από το χέρι σε κάθε της βήμα.
