Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Συναρπαστικός Ταραντίνο, τρυφερός Γούντι Αλεν
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Συναρπαστικός Ταραντίνο, τρυφερός Γούντι Αλεν

  • A-
  • A+

Κάποτε στο… Χόλιγουντ ★★★★½☆

(Once Upon a Time in… Hollywood, ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο, Κίνα, 2019, 161’) 

• σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο 
• ηθοποιοί: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Μπραντ Πιτ, Μάργκο Ρόμπι 

Δεν έχει σημασία αν είναι η ένατη ή η δέκατη ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, ή αν θα υπάρξει άλλη, ή αν η παράκληση του σκηνοθέτη να μην αποκαλύψει κανείς τα μυστικά της έχει ουσία ή είναι προωθητικό εύρημα.

Το «Once Upon a Time… in Hollywood» είναι η πανέμορφη, πανέξυπνη, σινεφιλική και εγκεφαλική απόδειξη ότι ο Ταραντίνο όχι απλώς έχει ωριμάσει (αν κάτι τέτοιο ήταν αναγκαίο), αλλά κι ότι ενσαρκώνει την κινηματογραφική ιδιοφυΐα της εποχής μας. 

Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο Χόλιγουντ του 1969, ιστορικά του πολέμου του Βιετνάμ, της αποκαθήλωσης των χίπιδων, της δολοφονίας της Σάρον Τέιτ από τους ακολούθους του Τσαρλς Μάνσον, διατυπώνεται μέσω της σχέσης και των περιπετειών δύο φίλων: του ανασφαλούς σταρ του σινεμά και της τηλεόρασης Ρικ Ντάλτον, που υποδύεται ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, και του κατασταλαγμένου, cool κασκαντέρ του Κλιφ Μπουθ, που υποδύεται ο Μπραντ Πιτ.

Οσο ο Ρικ (ο ΝτιΚάπριο δίνει τη σπουδαία ερμηνεία της ταινίας καθώς διαλύεται κι ανασυντίθεται παρωδώντας το ίδιο του το κύρος) παλεύει με τον εαυτό του και με τον ατζέντη του (Αλ Πατσίνο) να δώσει μια νέα κατεύθυνση στην καριέρα του, από τα τηλεοπτικά γουέστερν να περάσει στα κινηματογραφικά σπαγγέτι, ο Κλιφ (ο Μπραντ Πιτ σε ιδανικό κάστινγκ και ομορφότερος παρά ποτέ), είναι ο αληθινός αντι-ήρωας της ταινίας, ένας strong silent type με σκοτεινό παρελθόν και με προτεραιότητα μόνο τον εαυτό του και τον σκύλο του.

Ο Ρικ και ο Κλιφ είναι οι δύο αντανακλάσεις του ίδιου ανθρώπου, ο θρύλος της «οθόνης» κι ο βράχος της αλήθειας, δύο άλλοι Μπουτς Κάσιντι και Σάντανς Κιντ, δύο άλλοι Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Πολ Νιούμαν, δύο άλλοι ηθοποιοί που υποδύονται τους ηθοποιούς σε μια απολαυστικά meta-ιστορία. 

Την ίδια στιγμή κι ενώ δίπλα στον Κλιφ μετακομίζει το δημοφιλέστερο ζευγάρι του Χόλιγουντ, ο Ρομάν Πολάνσκι με τον θρίαμβο του «Μωρού της Ρόζμαρι» στο ζωνάρι του και η λαμπερή σαν ηλιαχτίδα Σάρον Τέιτ, προκαλώντας του μια ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση ματαιότητας και πικρίας, ένα κατάλοιπο της χίπικης ελευθερίας, η «οικογένεια» του Τσαρλς Μάνσον, ετοιμάζεται να σκοτώσει κανέναν άλλον παρά το ίδιο το αμερικανικό όνειρο, ένα δημιούργημα κι αυτό της αγάπης του Νέου Κόσμου για τη μυθοπλασία. 

Το φιλμ εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά του σινεμά του Ταραντίνο. Συναρπαστικό σάουντρακ, εκπληκτική, ζεστή φωτογραφία από τον Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον, κάδρα στοιχισμένα ώστε το καθένα τους ν’ αποτελεί ένα πολυδιάστατο αριστούργημα (κάποιες σκηνές της ταινίας ζητούν δεύτερη και τρίτη θέαση, έτσι, για την ομορφιά τους και μόνο), μια γεμάτη αγάπη αναφορικότητα προς το entertainment, χιούμορ και αισθησιασμό –κι ένα χαρακτηριστικό και μαζί αυτοσαρκαστικό και ανατρεπτικής κατεύθυνσης ξέσπασμα βίας προς το φινάλε.

Τόσο εύστοχη είναι η κεντρική ιδέα της ταινίας, τόσο μαγευτική η εικονοποίησή της, που εύκολα χαλαλίζει κανείς μια σκηνοθετική φλυαρία, όταν στην πορεία ο Ταραντίνο καταναλώνει χρόνο για να φτιάξει επιπλέον ένα ολόκληρο γουέστερν (το οποίο παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του) και δύο τηλεοπτικές σειρές, για να υπάρχουν ως πλαίσιο της ιστορίας του ή μάλλον επειδή απλώς ανέκαθεν ήθελε να τα κάνει. 

Περισσότερο απ’ αυτά όμως -και χωρίς ν’ αποκαλύπτουμε το σκεπτικό της ταινίας, μια και ο δημιουργός της το ζήτησε- το «Once Upon a Time… in Hollywood» είναι μια conceptual διατριβή στην ουσία του θεάματος, στο πώς ακόμα η επιφάνεια παραμένει λαμπερή, όταν από κάτω πλημμυρίζει το σκοτάδι. Είναι μια πνευματώδης αφήγηση, ένα παραμύθι που συνδέει την αλήθεια στο βάθος του με τη γοητεία που δίνει στην πραγματικότητα ο θρύλος, η δημιουργία, η επιλεκτική θεώρηση, το ίδιο το σινεμά.

Κι είναι και μια θριαμβευτική απόπειρα του Ταραντίνο να ξαναχαρίσει στο σινεμά και στις τηλεοπτικές σειρές, που είναι προφανές ότι λατρεύει, το μυστηριακό, θεϊκό στοιχείο που τελευταία έχουν χάσει, γεμίζοντας την οθόνη του με ηθοποιούς-μύθους και με την παντοδυναμία του ίδιου του μύθου όπως αυτός γίνεται σενάριο, ένα παράλληλο βίωμα πολύ κοντινό στη ζωή, μόνο καλύτερο. 

COOL ΤΥΜΒΟΣ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, ABANA, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΑ ΧΑΛΚΟΥΤΣΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΙΓΛΗ, ΑΙΓΛΗ ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΑΛΕΚΑ, ΑΛΕΞ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΑΛΙΚΗ, ΑΜΥΝΤΑΣ, ΑΝΕΣΙΣ, ΑΝΟΙΞΙΣ, ΑΡΙΑΝ, ΑΣΤΡΟΝ ΛΟΥΤΣΑ, ΔΑΝΑΟΣ, ΔΕΞΑΜΕΝΗ, ΗΛΕΚΤΡΑ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΛΑΟΥΡΑ, ΛΙΛΑ, ΜΑΪΑΜΙ ΜΑΤΙ, ΜΑΡΙΛΕΝΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΝΕΑ ΜΑΣΚΩΤ, ΟΝΑΡ, ΟΝΕΙΡΟ ΡΕΝΤΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΡΙΑ ΒΑΡΚΙΖΑ, ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ, ΣΙΝΕ ΑΣΤΕΡΙ, ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ, ΣΙΝΕ ΔΑΦΝΗ, ΣΙΝΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ, ΣΙΝΕ ΝΙΚΑΙΑ, ΣΙΝΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΗΝΗ, ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ, ΣΙΝΕ ΠΕΡΑΜΑ, ΣΙΝΕ ΣΕΛΗΝΗ, ΣΙΣΣΥ Ν. ΜΑΚΡΗ, ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΤΡΙΑΝΟΝ, ΦΙΛΙΠ, ΦΙΛΟΘΕΗ, ΦΛΕΡΥ, ΧΛΟΗ, ΩΡΩΠΟΣ 

Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη ★★★☆☆

(A Rainy Day in New York, ΗΠΑ, 2019, 92’) 

  • σκηνοθεσία: Γούντι Αλεν 
  • ηθοποιοί: Τίμοθι Σαλαμέ, Ελ Φάνινγκ, Ρεμπέκα Χολ, Τζουντ Λο, Σελίνα Γκόμεζ 

Ο ανήσυχος, καλλιεργημένος, ρομαντικός Γκάτσμπι και η λαμπερή, δραστήρια, αλαφροΐσκιωτη Ασλεϊ, φοιτητές στη Βιρτζίνια, επισκέπτονται τη Νέα Υόρκη όπου ο Γκάτσμπι έχει μεγαλώσει, για να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο μαγείας. Μόνο που η συνέντευξη που έχει κανονίσει η Ασλεϊ με τον διάσημο, ιδιοσυγκρασιακό σκηνοθέτη Ρόλαντ Πόλαρντ παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο και πολύ διαφορετική κατεύθυνση από την αναμενόμενη και οι δύο αγαπημένοι αναγκάζονται να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του που κρύβει, σε κάθε γωνία της πόλης, τυχαίες και καθοριστικές συναντήσεις με νέους ανθρώπους όσο η Νέα Υόρκη φορά το φθινοπωρινό πρόσωπό της. 

Η ταινία που ο Γούντι Αλεν σκηνοθέτησε το 2017-18, αλλά η Amazon έβαλε στο συρτάρι στον απόηχο της κατακραυγής εναντίον του στην Αμερική μετά την καταγγελία της κόρης του στους New York Times για σεξουαλική παρενόχληση, βγαίνει στις ευρωπαϊκές αίθουσες, θυμίζοντάς μας ότι για τις κατηγορίες υπάρχει το δικαστήριο και ο νόμος και οι ταινίες υπάρχουν για τις οθόνες. 

Πέρα από το παρασκήνιό του, το «Μια βροχερή μέρα…» είναι ένα μικρής φιλοδοξίας και μεγάλης σαγήνης χαρακτηριστικό δείγμα του σινεμά του Γούντι Αλεν, μια βόλτα ανθρώπινης τρυφερότητας, ακαταμάχητης ανοησίας και υπαρξιακής αδεξιότητας, όπου το τυχαίο και το μοιραίο γίνονται ένα κι όπου η ελαφρότητα, το χιούμορ και το πνεύμα παίρνουν τη θέση του Θεού. Κι αν οι ήρωες, οι διάλογοι, ο αυτοσαρκασμός και η χάρη ξεπηδούν από ένα γουντιαλενικό σύμπαν του οποίου στο παρελθόν έχουμε δει πολύ πιο μεγαλειώδη δείγματα, η ίδια η Νέα Υόρκη, με το χάδι του σκηνοθέτη και με την εκθαμβωτική, ζεστή, κοκκινόχρωμη φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο, ξεδιπλώνεται σαν Παράδεισος στη γη, σαν τέλεια καμωμένο σκηνικό της κυνικής ανθρώπινης κωμωδίας, σαν μια πρόσκληση στο όνειρο. 

NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΣΟΣ Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ, ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ, ΑΡΚΑΔΙΑ, ΑΡΤΕΜΙΣ, ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX, ΘΗΣΕΙΟ, ΜΑΡΙΕΛ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΡΦΕΑΣ ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΠΕΡΑΝ, ΡΙΑ ΜΑΤΙ, ΣΙΝΕ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ, ΣΙΝΕ ΓΕΡΑΚΑΣ, ΣΙΝΕ ΨΥΧΙΚΟ, ΣΤΕΛΛΑ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΤΥΜΒΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ, ΦΛΟΙΣΒΟΣ, ΦΛΩΡΙΔΑ ΖΟΥΜΠΕΡΙ 

Μεσοκαλόκαιρο ★★½☆☆☆

(Midsommar, ΗΠΑ, Σουηδία, 2019, 147’) 

  • σκηνοθεσία: Αρι Αστερ 
  • ηθοποιοί: Φλόρενς Πιου, Τζακ Ρέινορ, Βίλχελμ Μπλόμγκρεν 

Η Ντάνι κι ο Κρίστιαν, ένα νεαρό ζευγάρι στην Αμερική, περνούν δύσκολες μέρες: η βαθιά, σκοτεινή απώλεια στη ζωή της Ντάνι φέρνει τη σχέση τους στα πρόθυρα του χωρισμού. Αντίδοτο, ένα ταξίδι, με προτροπή του Ευρωπαίου φίλου τους, στο χωριό του στη Σουηδία για τον παραδοσιακό, απροκάλυπτα παγανιστικό, εορτασμό του θερινού ηλιοστασίου. Η επίσκεψη στη βορινή εξοχή, με το πράσινο γρασίδι, τα φολκλόρ ρούχα και το γραφικό τελετουργικό θα μοιάσει στην αρχή σαν βουκολικό όνειρο, ώσπου ν’ αρχίσει να κατρακυλά στον πιο ζοφερό εφιάλτη. 

Ενα χρόνο μετά τη «Διαδοχή», ο Αρι Αστερ, ανακηρυγμένος στην Αμερική ως ο νέος ειδήμων του τρόμου, επιστρέφει με ένα ακόμα θρίλερ-συνδυασμό ψυχανάλυσης και μεταφυσικών θρύλων, αλλά αποδεικνύεται, όπως και στην προηγούμενη ταινία του, κινηματογραφικός… καληνυχτάκιας, γεμάτος υποσχέσεις που δεν οδηγούν πουθενά, παρά σε μια αισθητικά όμορφη ανάμνηση. 

Με βάση μια σαρωτική ερμηνεία από τη Φλόρενς Πιου, μετά από μια αληθινά υποβλητική έναρξη που μοιάζει ν’ ανήκει σε άλλη ταινία, το φιλμ κινείται αμήχανα στο πεδίο του camp και της σάτιρας, σε βαθμό που να μη σου επιτρέπει να το πάρεις στα σοβαρά, και αναλώνεται σε μια αληθινή σκηνογραφική, ενδυματολογική και εικαστική πανδαισία που, ωστόσο προδίδεται στην πορεία από το σενάριο. Ενα εντυπωσιακότατο «φάτε μάτια ψάρια» (ή άλλες σάρκες, επί του προκειμένου) που μαγεύει το βλέμμα σαν σειρά ειδωλολατρικών καρτ ποστάλ, δεν καταφέρνει όμως να θορυβήσει, να εμβαθύνει ή να στοιχειώσει, αλλά περισσότερο να προτείνει θαυμάσιες ιδέες για ταπετσαρίες ή diy αξεσουάρ. 

ODEON STARCITY, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΕΚΡΑΝ, ΚΑΡΜΕΝ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX 

*

Επανεκδόσεις

Καθώς ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν διέτρεξε το φετινό ελληνικό καλοκαίρι, αυτή τη βδομάδα επισκέπτεται ξανά τις αίθουσες με τη «Φθινοπωρινή σονάτα» (1978). Σε μια μνημειώδη συνάντηση του σκηνοθέτη με τη Λιβ Ούλμαν και την Ινγκριντ Μπέργκμαν, μια ιστορία μητέρας και κόρης που είναι αδύνατον ν’ αγαπήσουν όπως αγαπιούνται, συμπυκνώνει όχι μόνο τη διορατικότητα του Μπέργκμαν για την πολυδιάστατη γυναικεία ψυχοσύνθεση, αλλά και μια συμπύκνωση των πεποιθήσεών του για την ανθρώπινη αλήθεια και υποκρισία.

Ο «Τρίτος άνθρωπος» του Κάρολ Ριντ (1949) φέρνει στην οθόνη το μυθιστόρημα του Γκρέιαμ Γκριν με τον ιδανικό τρόπο. Σε μια Ευρώπη διαλυμένη από τον πόλεμο, κυριολεκτικά και ηθικά, ο Ορσον Γουελς ως Χάρι Λάιμ γίνεται το επίκεντρο σ’ ένα ανθρώπινο γαϊτανάκι προδοσίας, σ’ ένα θρίλερ τόσο συναρπαστικό και πολιτικά ώριμο, που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα και να σκηνοθετήθηκε… αύριο!

Για λίγο ακόμα καλοκαιρινό fun ο Ρομπέρτο Μπενίνι επιστρέφει με τον «Διαβολάκο» (1988), την πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε και που σημείωσε εμπορική επιτυχία κι από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού: ένας ιερέας τελεί εξορκισμό, αλλά το σκανταλιάρικο διαβολάκι που απελευθερώνεται, αποφασίζει να ζήσει για λίγο στη Γη και να δοκιμάσει τις απολαύσεις της.

 

 

 

ΣΙΝΕΜΑ
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
Η νέα ταινία του Σαμ Μέντες «1917», που θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, είναι ένα φιλμ ρηξικέλευθο. Σίγουρα δεν είναι εξίσου αριστουργηματική, σεναριακά, ως μια αντιπολεμική ταινία, ειδικά ως νέα προσθήκη...
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
ΣΙΝΕΜΑ
Θερόν, Κίντμαν, Ρόμπι στο κίνημα #metoo
Η ταινία «Βόμβα» (Bombshell) παρακολουθεί το σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης εναντίον του Ρεπουμπλικανού υποστηρικτή του Ντ. Τραμπ, προέδρου του καναλιού Fox Ρότζερ Εϊλς, που οδήγησε στην απόλυσή του και...
Θερόν, Κίντμαν, Ρόμπι στο κίνημα #metoo
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
Πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι, οι «Αθλιοι» είναι μια σύγχρονη θεώρηση της σχέσης της εξουσίας με τους «πληβείους», μια υπενθύμιση των σκονισμένων ιδεών της ελευθερίας και της ισότητας,...
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
ΣΙΝΕΜΑ
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
Ντέμπι Χάνιγουντ: Πώς η 47χρονη εκπαιδευτικός ξαφνικά έγινε η πρωταγωνίστρια στη νέα ταινία «Δυστυχώς, απουσιάζατε», του σπουδαίου Βρετανού σκηνοθέτη
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
ΣΙΝΕΜΑ
Αίθουσες γεμάτες κόσμο, εικόνες και ιδέες
Μέρα με τη μέρα παίρνει φόρα το 60ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επετειακό, γιορτάζοντας τις 60 διοργανώσεις από τον Σεπτέμβριο του 1960, δήλωσε την επιθυμία του να τιμά το παρελθόν, αλλά να...
Αίθουσες γεμάτες κόσμο, εικόνες και ιδέες
ΣΙΝΕΜΑ
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ
Ο Κώστας Γαβράς την πίστη που ο ίδιος νιώθει, στην ταινία «Ενήλικοι στην αίθουσα» δεν καταφέρνει στιγμή να τη μετουσιώσει κινηματογραφικά σε κάτι παραπάνω από ένα μονόπλευρο «λυσάρι» της ταραγμένης πολιτικής...
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας