Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σκανταλιάρες Dames, 342 καρατίων

«Τσάι με τις Κυρίες» του Ρότζερ Μισέλ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σκανταλιάρες Dames, 342 καρατίων

  • A-
  • A+

Τσάι με τις κυρίες ★★★½☆☆

(Tea With the Dames, Ην. Βασίλειο, 2018, 84’)

♦ σκηνοθεσία: Ρότζερ Μισέλ

Είναι τέσσερις από τις σπουδαιότερες και πιο… σκανταλιάρες, οξυδερκείς, ατρόμητες Βρετανίδες ηθοποιούς. Είναι κι οι τέσσερις Dames, παρασημοφορημένες από τη βασίλισσα. Η Μάγκι Σμιθ, η Τζούντι Ντεντς, η Αϊλίν Ατκινς και η Τζόαν Πλόουραϊτ είναι, εκτός από συνάδελφοι, φιλενάδες εδώ και πενήντα χρόνια και συναντιούνται τακτικά, συνήθως στο σπίτι της Πλόουραϊτ (συζύγου, άλλωστε, του Λόρενς Ολίβιε), για τσάι και κουτσομπολιό.

Για μία και μοναδική φορά άφησαν κάποιον ακόμα, εκτός της τετράδας τους, να τις παρακολουθήσει: ο Ρότζερ Μισέλ του «Notting Hill», με το συνεργείο του, στήνει κάμερες και χαρίζει απόλαυση.

Ο ίδιος ο Ρότζερ Μισέλ δεν έχει και πολλά να κάνει σ’ αυτή την ταινία, αλλά τα κάνει καλά: από τη μια πλευρά δεν δίνει στο φιλμ του τίποτε το νοσταλγικό: μπορεί οι τέσσερις κυρίες να έχουν αθροιστικά την ηλικία των… 342 ετών, αλλά το πνεύμα και το χιούμορ τους είναι εξίσου αιχμηρό με όταν ήταν 20 ή 30 και ανέτρεπαν το βρετανικό κατεστημένο του θεάματος, πράγμα δύσκολο.

Κι από την άλλη καταφέρνει, το καθόλου ευκαταφρόνητο, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να μιλήσουν μπροστά του μάλλον ανοιχτά κι απρόσεκτα –μάλλον, γιατί αυτές είναι κάποιες από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της Ιστορίας.

Οι τέσσερις κυρίες συνθέτουν ένα σύντομο φιλμ που θα ευχόσουν να κρατήσει ώρες: τόσο συγκινητικά είναι όσα αφηγούνται για τις καριέρες τους, τόσο συναρπαστικά όσα μοιράζονται για τους έρωτές τους, τόσο αιχμηρά όσα αφήνουν να φανούν, χωρίς τυμπανοκρουσίες, για το πόσα τόλμησαν να κάνουν που, πριν από αυτές, θεωρούνταν αδιανόητα ή ταμπού.

Κι επιπλέον τόσο πολύ διασκεδαστική είναι η συζήτησή τους («Μια φορά ο Λόρενς με χαστούκισε δυνατά στη σκηνή –ήταν η μόνη φορά που είδα αστέρια στο Εθνικό Θέατρο» είναι μόνο ένα από τα ακαταμάχητα καρφιά της Μάγκι Σμιθ), με τις ατάκες ν’ ανταλλάσσονται σαν ριπές πολυβόλου, με μια οικειότητα που μοιράζονται μόνο οι αληθινοί φίλοι χρόνων και μια καλλιέργεια που σε πλουτίζει κάθε λεπτό.

Κι αν δεν χαρίζονται σε κανέναν, ούτε φυσικά στον σκηνοθέτη τους, κι αν γελούν με την ηλικία τους, που δεν ακούνε, που μπερδεύουν τα ακουστικά τους, που δεν καλοβλέπουν, που δεν μπορούν να στέκονται και θέλουν το υπνάκι τους, η σπιρτάδα και η νεότητα του μυαλού τους, μαζί με έναν κομψό βίο καλά ζωισμένο, αποδεικνύουν γιατί τα ονόματά τους και η ιστορία τους στέκονται διαχρονικά. Ούτε καν ντοκιμαντέρ, απλώς μια φέτα εξαιρετικής ζωής.

(Από αύριο Πέμπτη, ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX, ΘΗΣΕΙΟ, ΛΙΛΑ, ΟΑΣΙΣ, ΤΡΙΑΝΟΝ ΣΑΡΩΝΙΔΑ)

Πολύ αργά για να πεθάνουν νέοι ★★★½☆☆

(Tarde Para Morir Joven, Χιλή, 2018, 110’)

  • σκηνοθεσία: Ντομίνγκα Σοτομαγιόρ Καστίγιο
  • ηθοποιοί: Ντεμιάν Χερνάντες, Αντάρ Ματσάντο, Μαγνταλένα Τορτορό

Μια ταινία που μοιράζεται τόσο δυνατά συναισθήματα και τόσο ηχηρές εικόνες, μιλώντας πολύ χαμηλόφωνα, είναι το τρίτο φιλμ της Χιλιανής Ντομίνγκα Σοτομαγιόρ, μια ιστορία για τον δισταγμό τού να γίνεις από μικρός, μεγάλος, είτε πρόκειται για μια χώρα, είτε για ένα κορίτσι με κοντοκουρεμμένα μαλλιά.

Η 16χρονη Σοφία εγκαθίσταται και πάλι, όπως κάθε χρόνο όταν τελειώνει το σχολείο, λίγο έξω από το Σαντιάγκο σ' ένα κοινόβιο καλλιτεχνών και λογοτεχνών που επιμένουν να ζουν παραδοσιακά και χωρίς ρεύμα.

Ομως η Σοφία είναι... ηλεκτρισμένη. Ζώντας με τον πατέρα της και βιώνοντας την απουσία της τραγουδίστριας μαμάς της, βλέποντας το σώμα και το πνεύμα της να ενηλικιώνεται αλλά απρόθυμη να πιάσει τη νέα της ζωή από τα μαλλιά, μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στον παιδικό της σύντροφο, στον μεγαλύτερο άντρα-«πειρασμό», στη νέα της μανία με το τσιγάρο και στις αναμνήσεις της, που είναι πολύ φρέσκες αλλά μοιάζουν πολύ ώριμες.

Φωτογραφημένη μ' αυτό το ξεθώριασμα που φέρνει στη φύση και στα μάτια ο ήλιος, μέσα σ' ένα μικρό παράδεισο, η ταινία της Σοτομαγιόρ εκφράζεται πολιτικά κρατώντας το μυστικό. Η χρονιά είναι το 1990, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας του Πινοσέτ, και η Χιλή διστάζει ν' αγκαλιάσει τη νέα της ταυτότητα –σαν τη Σοφία.

Σ' αυτήν την κοινότητα, όπου βασιλεύει, καθησυχαστικά, το «καλό», ό,τι «κακό» προκύψει, ένα νεκρό άλογο, μια κλοπή, έρχεται πάντα «απέξω» από το απειλητικό άγνωστο.

Οσο κι αν είναι εύκολο να συγκρίνει κανείς το φιλμ με το «Roma» (το Μεξικό και η Χιλή, μια ιστορία πολιτικής και προσωπικής ενηλικίωσης, οι πολιτικές αλλαγές στην περιφερειακή όραση), αυτή εδώ είναι μια ταινία κοριτσίστικη και τρυφερή.

Αυτό το «τίποτα» που συμβαίνει ολόγυρα, γεμίζει τα μάτια και τη σκέψη με τόσο πυκνή ατμόσφαιρα, τόσο έντονο εσωτερικό αδιέξοδο, που ώς το τέλος έχει κανείς καταλάβει τα πάντα.

Κι αν η διάρκεια του φιλμ, δεδομένης της απαλής υφής του, μοιάζει μεγαλύτερη απ' όσα μπορούν να τη γεμίσουν ή οι διατυπώσεις πιο αφαιρετικές απ' όσο ίσως θα χρειάζονταν, η ταινία χτίζει σε γερά θεμέλια μια εικόνα του μικρού παραδείσου που γεννιέται από την παιδικότητα κι είναι βέβαιο πως θα καταστραφεί με την ενηλικίωση. Σαν μια παράγκα χτισμένη με τα χέρια, που την πλησιάζει η φωτιά.

Αποκλειστικά στην ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ.

Μονομαχία στον Κόκκινο Ηλιο ★★★½☆☆

(Soleil rouge, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, 1971, 112’)

  • σκηνοθεσία: Τέρενς Γιανγκ
  • ηθοποιοί: Τσαρλς Μπρόνσον, Τοσίρο Μιφούνε, Αλέν Ντελόν, Ούρσουλα Αντρες

Ενα κλασικό, νοσταλγικό, σπαγκέτι γουέστερν από τον Τέρενς Γιανγκ, τον «σκηνοθέτη του Τζέιμς Μποντ», γυρισμένο στην Ισπανία μ' ένα πολυεθνικό καστ, έχει σήμερα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διαφορετικότητά του παρά για τις μάχες καουμπόηδων και Ινδιάνων.

Ο Λινκ (Τσαρλς Μπρόνσον) είναι ένας ληστής στην άγρια Δύση του 1870, συνέταιρος με τον Γάλλο Γκος (Αλέν Ντελόν). Οταν ο Γκος, στη διάρκεια μιας ληστείας τρένου, προδίδει τον Λινκ και παράλληλα κλέβει το ιστορικό σπαθί του Ιάπωνα πρέσβη που ταξιδεύει προς τη Γουόσινγκτον, ο Λινκ και ο υπασπιστής του πρέσβη, Κουρόντα (Τοσίρο Μιφούνε), διαμετρικά αντίθετοι πολιτισμικά και... πολεμικά, θα συμμαχήσουν για να εκδικηθούν τον Γκος –είναι και για τους δύο ζήτημα τιμής, μόνο που ο καθένας τη μετρά διαφορετικά.

Ολη η φιλοσοφία των σαμουράι, το έμφυτο coolness του Τοσίρο Μιφούνε (αξέχαστη η σκηνή όπου σκοτώνει με το ξίφος του ένα κουνούπι, one mosquito, no mosquito...) έρχονται σε αντιδιαστολή και σύζευξη με την ηχηρή τεστοστερόνη του αμερικανικού φαρ γουεστ και το χιούμορ του πάντα παλιόπαιδου Τσαρλς Μπρόνσον.

Την ίδια στιγμή, στην ταινία που γράφτηκε και γυρίστηκε στην αρχή της ταραγμένης δεκαετίας του '70 αμέσως μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο ήλιος της Δύσης συναντά αυτόν της Ανατολής, ενώ σ' ένα κομμάτι έρημης γης και ξοδεμένων δυνατοτήτων μάχονται άποικοι, Μεξικανοί, Ινδιάνοι, Ευρωπαίοι και η εκρηκτική Ούρσουλα Αντρες ως πόρνη με τσαγανό.

Τα άδεια τοπία των κλασικών γουέστερν φιγουράρουν κι εδώ με τη μουσική υπόκρουση του Μορίς Ζαρ (από τις πιο συμβατικές δουλειές του), αλλά, παρά τις σκηνές δράσης και μια πρωτότυπα χορογραφημένη τελική αναμέτρηση μέσα σ' ένα φλεγόμενο χωράφι με καλαμιές, τα τετράγωνα κάδρα του Τέρενς Γιανγκ είναι ανθρωποκεντρικά, εντοπισμένα στο αλλόκοτο δίδυμο των αντρών συνοδοιπόρων.

Εκείνο που τον ενδιαφέρει δεν είναι ούτε η στερεοτυπικά γραμμένη γυναίκα ηρωίδα, ούτε οι γραφικοί Κομάντσι: είναι η Αμερική και η Ιαπωνία, η Δύση κι η Ανατολή, δύο κόσμοι που αλλάζουν μαζί, αλληλένδετα. Οχι από τα ωραιότερα γουέστερν της ιστορίας, αλλά σίγουρα ένα κινηματογραφικό και πολιτισμικό τόλμημα που βλέπεται μονορούφι.

(Από αύριο Πέμπτη, ΑΣΤΕΡΙ ΙΛΙΟΝ, ΒΟΞ, ΖΕΦΥΡΟΣ, ΦΛΕΡΥ)

Η γειτόνισσα  ★☆☆☆☆ 

(Madame Mills, une voisine si parfaite, Βέλγιο, Γαλλία, Κίνα, 2018, 88’) 

  • σκηνοθεσία: Σοφί Μαρσό 
  • ηθοποιοί: Σοφί Μαρσό, Πιερ Ρισάρ 

Είναι πάντα υπέροχο και καθησυχαστικό να βλέπεις στην οθόνη τη Σοφί Μαρσό που, στα 52 της πια και μετά από μια ταραχώδη ζωή και καριέρα, δεκαετίες αφότου τη γνωρίσαμε στο «Πρώτο μου πάρτι», εξακολουθεί να είναι τόσο όμορφη, χαριτωμένη και δροσερή όσο πάντα. Κι εκεί περίπου τελειώνουν οι αρετές της «Γειτόνισσας», της τρίτης ταινίας που η Σοφί Μαρσό και σκηνοθετεί. 

Η Ελέν είναι η ελαφρώς καταθλιπτική ιδιοκτήτρια ενός εκδοτικού οίκου που κυκλοφορεί ρομάντζα, αλλά επειδή σήμερα «ο ρομαντισμός είναι ντεμοντέ», όπως τόσο έντεχνα και μελαγχολικά διαπιστώνει, η επιχείρηση πηγαίνει κατά διαβόλου.

Παράλληλα ο μυστηριώδης αντρεπρενέρ Λεό σχεδιάζει την εξαιρετικά κερδοφόρα πώληση ενός τρίπτυχου γλυπτού σ’ έναν Κινέζο συλλέκτη, μόνο που το ένα από τα τρία μέρη βρίσκεται… στο μπάνιο της Ελέν, κληρονομιά από τη γιαγιά της. Ετσι ο Λεό θα μετακομίσει δίπλα στην Ελέν και θα την προσεγγίσει ως -γιατί όχι;- υπερήλικη εκκεντρική Αμερικανίδα κυρία Μιλς, για να σουφρώσει το γλυπτό, την ίδια ώρα που η Ελέν θ’ αποφασίσει να κάνει την κυρία Μιλς μούσα και μασκότ του εκδοτικού οίκου της. 

Απαράμιλλη ανοησία και χοντροκομμένα αστεία, ήρωες βγαλμένοι από καρικατούρες, με δράσεις και κίνητρα από συνθήκες όχι απλώς μη πειστικές, αλλά και παράλογες (χωρίς, δυστυχώς, αυτό να είναι αστείο), συνθέτουν μια παλιομοδίτικη κωμωδία της οποίας προφανώς η μοναδική επιτυχία είναι η εκπλήρωση της επιθυμίας της Σοφί Μαρσό να συνεργαστεί με τον Πιερ Ρισάρ, έναν από τους διασημότερους, από την εποχή ήδη του music hall, Γάλλους κωμικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες, ο οποίος έχει οπωσδήποτε γνωρίσει καλύτερες μέρες και γειτόνισσες. 

Καρουζέλ ★★★½☆☆ 

(Körhinta, Ουγγαρία, 1955, 90’) 

  • σκηνοθεσία: Ζόλταν Φάμπρι 
  • ηθοποιοί: Μάρι Τέρετσικ, Ιμρε Σόος, Ανταμ Σίρτες 

Στην αγροτική Ουγγαρία ο έρωτας της Μάρι και του Μάτε ανθεί σαν την άνοιξη. Ομως ο πατέρας της Μάρι αποχωρεί από τον συνεταιρισμό των αγροτών κι απαγορεύει στην κόρη του να βλέπει το αγόρι που μένει στην κολεκτίβα: την προορίζει για νύφη ενός πλούσιου γαιοκτήμονα. Οι δυο νέοι θα κάνουν τα πάντα για να μείνουν μαζί. 

Ενας βουκολικός «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» της αγροτιάς είναι το φιλμ του Φάμπρι που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κανών του 1955 και ξαναπροβλήθηκε πανηγυρικά στο ίδιο φεστιβάλ, πριν από δύο χρόνια, σε επανέκδοση με τις ψηφιακά ανακαινισμένες κόπιες που θα προβληθούν και τώρα στην Ελλάδα. Το ναΐφ συναντά τη σκηνοθετική πολυπλοκότητα σ’ ένα λυρικό, μελαγχολικό, πολιτικό φιλμ που, ενώ δείχνει την ηλικία του, είναι τόσο πιο σπουδαίο εξαιτίας της. 

Ο πρίγκιπας του καρτέλ 

(Driven, Πουέρτο Ρίκο, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2018, 108’) 

  • σκηνοθεσία: Νικ Χαμ 
  • ηθοποιοί: Τζέισον Σουντέικις, Λι Πέις, Τζούντι Γκριρ, Κόρεϊ Στολ 

Στην καρδιά της δεκαετίας του ’70, ο Τζιμ είναι εργαζόμενος οικογενειάρχης που για λίγο έξτρα κέρδος ντιλάρει ναρκωτικά. Οταν ένας φιλόδοξος πράκτορας του FBI τον παγιδεύσει και τον αναγκάσει να γίνει πράκτορας, ο Τζιμ θα βρεθεί με μια νέα ζωή στο Σαν Ντιέγκο, εγκλωβισμένος ανάμεσα στις Αρχές και στον πληθωρικό γείτονά του, έναν γοητευτικό κατασκευαστή αυτοκινήτων που υπόσχεται τη μέγιστη επιτυχία με το νέο του σχέδιο.

Αστυνομική περιπέτεια σε glam περιβάλλον, με πρεμιέρα στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, χαλαρά βασισμένη στο σκάνδαλο του μεγαλοβιομήχανου των αυτοκινήτων, Τζον ΝτεΛόριαν, που κατηγορήθηκε για εμπόριο ναρκωτικών το 1982.

ΣΙΝΕΜΑ
Μια βροχερή μέρα στο λαϊκό δικαστήριο
Το διάστημα μεταξύ 2017 και 2018, ο σχεδόν 85χρονος Γούντι Αλεν γύριζε, μετά από καιρό «ταξιδιωτικού» σινεμά, την 48η ταινία του στην αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη.
Μια βροχερή μέρα στο λαϊκό δικαστήριο
ΣΙΝΕΜΑ
Οταν η εξουσία φέρνει διαφθορά και η εργασιομανία... εγκεφαλικό
Ο Μανουέλ Λόπεζ-Βιντάλ είναι ένας επιφανής Ισπανός πολιτικός, αναγνωρισμένος για το κύρος και τη δράση του (Ο έκπτωτος). Ενα υψηλόβαθμο στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, ο εργασιομανής Αλέν παθαίνει εγκεφαλικό...
Οταν η εξουσία φέρνει διαφθορά και η εργασιομανία... εγκεφαλικό
ΣΙΝΕΜΑ
H Ζιλιέτ Μπινός χαμένη στα ψέματα του Facebook
Διασκευάζοντας το μυθιστόρημα της Καμίλ Λοράνς, ο Σαφί Νεμπού δοκιμάζει μια διατριβή στην πρόσφορη υποκρισία των social media. Στήριγμα η παρουσία και η ερμηνεία της Ζιλιέτ Μπινός, που μπορεί να κάνει κάθε...
H Ζιλιέτ Μπινός χαμένη στα ψέματα του Facebook
ΣΙΝΕΜΑ
Ο αυτόχειρας Αλεξάντερ ΜακΚουίν και η Τζούλιαν Μουρ που ψάχνει σχέση
Δεν χρειάζεται να ενδιαφέρεται κανείς ειδικά για τη μόδα για να νιώσει στο πετσί του αυτό το ντοκιμαντέρ. Χρειάζεται, απλώς, να θυμηθεί την ηθική τόλμη της δεκαετίας του ’90 και να αναγνωρίσει τον βαθμό...
Ο αυτόχειρας Αλεξάντερ ΜακΚουίν και η Τζούλιαν Μουρ που ψάχνει σχέση
ΣΙΝΕΜΑ
Ανάλαφρη κομεντί γεμάτη Βeatles
Ο Τζακ είναι συνθέτης και τραγουδιστής αλλά τα όνειρά του για διασημότητα δεν έχουν αποδώσει κι έτσι παραμένει στην αφάνεια, με μοναδική fan την παιδική του φίλη Ελι. Μετά από ένα ατύχημα ο Τζακ κι ολόκληρος ο...
Ανάλαφρη κομεντί γεμάτη Βeatles

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας