Δάκρυσε και θυμήθηκε τις γυναίκες της ζωής του

Πνιγμένος στα δάκρυα («είχα πολλά χρόνια να πλαντάξω στο κλάμα») ο 83χρονος, αλλά ακμαίος και πάντα γοητευτικός Αλέν Ντελόν, δέχτηκε, το βράδυ της Κυριακής, στις Κάνες έναν Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα για το σύνολο της καριέρας του.

Η αίθουσα του Παλέ ήταν ασφυκτικά γεμάτη και έδωσαν το «παρών» ο υπουργός Πολιτισμού Φρανκ Ριεστέρ, ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Πιερ Λεσκίρ και ο γενικός διευθυντής του, Τιερί Φρεμό. Σε πείσμα των έντονων διαμαρτυριών, φεμινιστικών κυρίως ομάδων, που θεωρούσαν αδιανόητο να τιμηθεί ένας «ρατσιστής, ξενόφοβος και μισογύνης», έτσι τον θεωρούν, ο μεγάλος Γάλλος σταρ με το αγγελικό πρόσωπο και τη λαμπρή φιλμογραφία, από τον Αντονιόνι και τον Βισκόντι μέχρι το Μελβίλ, πήρε τον Χρυσό Φοίνικα από τα χέρια της κόρης του, Ανούσκα, μέσα σε μια θύελλα χειροκροτημάτων.

«Αυτή η βραδιά μοιάζει κάπως με μεταθανάτιο φόρο τιμής, ενώ είμαι εν ζωή», είπε. Και συνέχισε: «Εάν είμαι σταρ, στο κοινό το χρωστάω και σε κανέναν άλλον». Και υπογράμμισε ότι σκέφτεται έντονα τις δύο γυναίκες της ζωής του, τη Μιρέιγ Νταρκ και τη Ρόμι Σνάιντερ. Ισως ως απάντηση στα περί μισογυνισμού, επέμενε στο θέμα των γυναικών πολύ, ακόμα και στο μάστερ κλας που είχε δώσει το πρωί, μιλώντας επί μιάμιση ώρα για την τεράστια καριέρα του.

«Οι γυναίκες είναι αυτές που με αγάπησαν, που με έκαναν ηθοποιό, που ήθελαν να κάνω αυτή τη δουλειά και που αγωνίστηκαν για να την κάνω». Και σε μια συνέντευξή του την ίδια μέρα, είχε περάσει στην αντεπίθεση, υποστηρίζοντας ότι όσοι συγκέντρωσαν πάνω από 25 χιλιάδες υπογραφές εναντίον της βράβευσής του, είχαν επινοήσει δηλώσεις του. «Δεν είμαι εναντίον του γάμου των ομοφύλων, μου είναι αδιάφορο, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Είμαι, όμως, αντίθετος, στην υιοθεσία παιδιών από δύο πρόσωπα του ιδίου φύλου. (…) Είπα ότι έχω χαστουκίσει μια γυναίκα; Ε, ναι, το είπα, αλλά θα έπρεπε να έχω προσθέσει ότι έχω δεχτεί περισσότερα χαστούκια από όσα έχω δώσει. Ποτέ στη ζωή μου δεν βασάνισα γυναίκες. (…) Μου κόλλησαν και την ετικέτα του ακροδεξιού, επειδή είχα διηγηθεί ότι ήμουν φίλος με τον Ζαν-Μαρί Λεπέν από την εποχή του στρατού. Οχι, είμαι απλώς δεξιός. Τελεία. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί μαζί μου. Αλλά για ένα μόνο πράγμα στη ζωή μου είμαι σίγουρος και περήφανος. Για την καριέρα μου».

Είχε βάλει αποτελεσματικά το χεράκι του στην υπεράσπισή του και ο Τιερί Φρεμό, λέγοντας το αυτονόητο: «Ο Αλέν Ντελόν έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Είναι προβληματικό και πολύπλοκο να κρίνουμε, με τα μάτια τού σήμερα, πράγματα που ειπώθηκαν και έγιναν πολλά χρόνια πριν».