Ανευρη πρεμιέρα με Τζιμ Τζάρμους

Το σινεμά, ως τέχνη και ως βιομηχανία, είναι μπερδεμένο. Κι αυτό… «βγαίνει προς τα έξω», ακόμα και στην υπέρλαμπρη τελετή έναρξης του σπουδαιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το πρώτο κόκκινο χαλί της φετινής διοργάνωσης ήταν ιδανικό: μια τέλεια ισορροπία καλλιτεχνών και celebrities, έχοντας στο κέντρο του τον Τζιμ Τζάρμους, στιλάτο, cool, με τα λευκά μαλλιά του και τα μαύρα γυαλιά του, έτοιμο για την παγκόσμια πρεμιέρα της νέας ταινίας του, «The Dead Don’t Die», που άνοιξε το φεστιβάλ.

Γύρω του, το καστ του, ο Μπιλ Μάρεϊ, ο Ανταμ Ντράιβερ, η Κλόι Σεβινί, η Τίλντα Σουίντον, να κάνουν τα φλας να ανεβάζουν πυρετό και άλλοι όμορφοι και διάσημοι, από την Τζούλιαν Μουρ ώς την Γκολσιφτέ Φαραχανί, πρωταγωνίστρια, άλλωστε, στο «Paterson» του Τζάρμους.

72ο Φεστιβάλ Κανών

Η τελετή έναρξης, αντίθετα, αποδείχτηκε παρωχημένη και παλιομοδίτικη. Η αρχή έγινε μ’ ένα κλιπάκι από το τελευταίο ντοκιμαντέρ της Ανιές Βαρντά, της υπέροχης δημιουργού που «έφυγε» πριν από λίγο καιρό και στην οποία το φεστιβάλ έχει αφιερώσει τη φετινή αφίσα του. Τον λόγο στην αίθουσα πήρε ο Γάλλος ηθοποιός και διάσημος ραδιοφωνικός παραγωγός, Εντουάρ Μπερ, που, με χαρακτηριστική φλυαρία, έκανε μια εκτεταμένη και άνευρη έκκληση στο κοινό να συνεχίσει ν’ αγαπά το σινεμά, να μην «κλείνεται στο σπίτι τρώγοντας πίτσα» αλλά να συνευρίσκεται στη σκοτεινή αίθουσα με άλλο κόσμο κι όλα αυτά συνοδεία live ακορντεόν.

Τον λόγο πήρε ο Αλεχάντρο Ινιάριτου, πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής, ο οποίος, μιλώντας στα ισπανικά ως Μεξικανός, αναφέρθηκε εξίσου φλύαρα στις αρετές του παραδοσιακού κινηματογράφου, κάνοντας, όπως έσπευσαν να εντοπίσουν οι κάμερες του Canal+ που κάλυπταν την τελετή, τον Μπιλ Μάρεϊ να πάρει έναν υπνάκο στη θέση του. Κοινώς, η πιο νεανική παρουσία στην έναρξη ήταν… το κλιπ της Ανιές Βαρντά.

Την έναρξη του φεστιβάλ κήρυξαν, φρεσκάροντας λίγο το κλίμα, η Σαρλότ Γκενσμπούργκ με τα λεπτά, κομψά πόδια της ν’ αποκαλύπτονται από ένα οριακά ανύπαρκτο ασπρόμαυρο φόρεμα και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, μιλώντας, επίσης, στα ισπανικά, σε μια ενδιαφέρουσα επιλογή του φεστιβάλ να τονίσει και έτσι την πολυ-πολιτισμικότητά του.

Η ίδια η ταινία του Τζιμ Τζάρμους, «The Dead Don’t Die», ένα zombie-movie σε μια μικρή αμερικανική κωμόπολη, δεν ανταποκρίθηκε στο ώς τώρα μεγαλείο του σκηνοθέτη. Τρεις αστυνομικοί, δύο άντρες και μία γυναίκα, έρχονται αντιμέτωποι με ολοένα αυξανόμενους απέθαντους στη Centerville. Αιτία της καταστροφής η ρώγμωση των Πόλων, αλλά και ο εκτεταμένος καταναλωτισμός της καπιταλιστικής Αμερικής του Ντόναλντ Τραμπ: τα ζόμπι περιφέρονται ως… ζόμπι, επαναλαμβάνοντας τη λέξη του αγαπημένου τους πράγματος στη ζωή, αγαθών όπως «καφέ», «μόδα», «WiFi».

Η ταινία έχει ψήγματα του στιλ, του παράλογου, υποτονικού χιούμορ, του ρομαντισμού του Τζιμ Τζάρμους, περισσότερο όμως μοιάζει άνευρη και παλιομοδίτικη, γεμάτη αυτοαναφορικούς διαλόγους, παρότι αντλεί από ένα είδος που, είτε ως ψυχαγωγία είτε ως πολιτικό σχόλιο, έχει δημιουργήσει, στο παρελθόν, αριστουργήματα. Οσο θα περιμένουμε τα επόμενα του Τζάρμους, άλλο τόσο θα περιμένουμε και τα επόμενα κι ελπίζουμε αξέχαστα του φετινού Φεστιβάλ Κανών.