Τι θα ήταν ο κινηματογράφος χωρίς τα δικά του ζόμπι; Ποιος θα άνοιγε τον δρόμο στους Τζον Κάρπεντερ και Εντγκαρ Ράιτ; Και πόσο αργότερα θα μαθαίναμε τι θαύματα γίνονται με εξαιρετικά μικρό μπάτζετ αν δεν είχε περάσει από το σινεμά αυτός ο εμπνευσμένος μετρ του τρόμου;
Ο σκηνοθέτης Τζορτζ Ρομέρο, μπαμπάς των ζόμπι και δημιουργός της περίφημης «Νύχτας των Ζωντανών Νεκρών», έφυγε την Κυριακή, στα 77 του χρόνια, χτυπημένος από καρκίνο του πνεύμονα. «Πόσο λυπήθηκα που άκουσα ότι ο αγαπημένος μου συνεργάτης -και καλός φίλος από παλιά- Τ. Ρομέρο πέθανε. Τζορτζ, να ξέρεις, δεν θα υπάρξει ποτέ άλλος σαν εσένα», έγραψε στο Τουίτερ του ο Στίβεν Κινγκ με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο «Creepshow».
Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, ο Ρομέρο σπούδασε σχέδιο στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon του Πίτσμπουργκ και στην πόλη αυτή συνέχισε να εργάζεται τα περισσότερα χρόνια της σταδιοδρομίας του.
Μετά την αποφοίτησή του δημιούργησε με μια ομάδα φίλων την εταιρεία Image Ten Prods και μαζί γύριζαν διαφημίσεις. Τα ίδια πρόσωπα τον βοήθησαν το 1968 να συγκεντρώσει τα λιγοστά, απαραίτητα χρήματα για να ξεκινήσει τα γυρίσματα της «Νύχτας των Ζωντανών Νεκρών».
Το σενάριο δεν ήταν εντυπωσιακό· και μάλιστα σε ολόκληρη την ταινία δεν ακούγεται πουθενά η λέξη ζόμπι. Πρωταγωνιστές ήταν οι νεκροί μιας πόλης που βγαίνουν λόγω διαρροής ραδιενέργειας από τους τάφους τους και κυνηγούν τους ζωντανούς για να τραφούν. Μια ομάδα ανθρώπων κλείνεται σε ένα εξοχικό σπίτι για να γλιτώσει, ωστόσο, το σπίτι πολιορκείται.
Επρόκειτο για ένα αστραφτερό θρίλερ που φτιάχτηκε με λιγότερα από 120.000 δολάρια και προκάλεσε επανάσταση όχι μόνο γιατί ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών αλλά και γιατί δημιούργησε ένα είδος επιδημίας μιμητών. Αυτό που κυρίως έκανε ο Ρομέρο ήταν να πατήσει στην εικόνα των ζόμπι της Αϊτής και να ανανεώσει την «παραδοσιακή» τους εκδοχή συνθέτοντας σύγχρονες μορφές τρόμου και απελπισίας που όμως είχαν και κοινωνικές διαστάσεις.
Επιχείρησε, δηλαδή, με τον πιο παράδοξο τρόπο να εντάξει στα θρίλερ πολιτική άποψη και σχόλια για τις κοινωνικές διακρίσεις, τον ρατσισμό, τον καταναλωτισμό στην Αμερική.
Δέκα χρόνια μετά αποφάσισε να γυρίσει ένα σίκουελ της ταινίας με τίτλο «Dawn of the Dead» και αργότερα τα «Day of the Dead» (1985), «Land of the Dead» (2005), «Diary of the Dead» (2007) και «Survival of the Dead» (2009). Ωστόσο, στα διαλείμματα των παραπάνω φιλμ με ζόμπι υπέγραψε μερικές ακόμα ταινίες τρόμου όπως το «Always Vanilla» (1971), «Season of the Witch» (1972), «The Crazies» (1973) και το αγαπημένο του -όπως παραδεχόταν- «Martin» (1978).
