Σε συναυλία που έδωσαν στο Μέγαρο Μουσικής η Καμεράτα και ο Γιώργος Πέτρου κυριολεκτικά μεταμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο παίζονται και με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να προσλαμβάνουμε τις ορχηστρικές σουίτες του Μπαχ (30/6/2016).
Η μεγάλη αίθουσα ήταν κατάμεστη από ένα κοινό ποικίλης σύνθεσης αποτελούμενο από γνώστες, φίλους του μπαρόκ, πιστούς θιασώτες του Μεγάρου αλλά και ανυποψίαστους φιλόμουσους.
Ολοι αυτοί έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα αυτής της πολύ ιδιαίτερης συναυλίας στην οποία παίχτηκαν και οι τέσσερις ορχηστρικές σουίτες (BWV 1066, 1067, 1068, 1069) του Μπαχ σε μια βραδιά και μάλιστα με όργανα εποχής! Απ’ ό,τι φάνηκε αρκετοί ακροατές… ζορίστηκαν αφ’ ενός από τη μονοτονία της μουσικής (4 εκτενείς εισαγωγές και περίπου 30 σύντομοι χοροί!) και αφ’ ετέρου από τον ήχο της οργάνων εποχής.
Αλλοι, πάλι, κατανόησαν το στίγμα και εκτίμησαν απόλυτα την εκπληκτική υλοποίηση της ριψοκίνδυνης αυτής πρότασης˙ έστω κι αν η ακουστική της τεράστιας αίθουσας δεν ήταν ό,τι ευνοϊκότερο για τον αδύναμο, λεπτό ήχο των οργάνων εποχής. Ομως, το σίγουρο είναι ότι οι συναυλίες της Καμεράτας κερδίζουν το δύσκολο στοίχημα της παρουσίασης μουσικής μπαρόκ με όργανα εποχής στην Ελλάδα.
Πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο το (σήμερα πλέον κρατικό) Μέγαρο είχε αρνηθεί πεισματικά να επενδύσει καθ’ όλη την κρίσιμη 20ετία της αδιαπραγμάτευτης μονοκρατορίας του, τότε που ελέω απουσίας κρατικής πολιτιστικής πολιτικής όριζε δίχως αντίπαλο το προφίλ, το περιεχόμενο και τις μοίρες της αθηναϊκής μουσικής ζωής…
Στις εκτελέσεις συμμετείχαν σολίστες πνευστών, ο σολίστας κρουστών Δημήτρης Δεσύλλας και ο τσεμπαλίστας Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. Ακονισμένη στο έπακρο, σβέλτη, ανάλαφρη, ακριβής, σφύζουσα από χορευτικό παλμό και φινιρισμένη σε ασύλληπτο βάθος λεπτομέρειας, η διεύθυνση του Πέτρου προσέγγισε τις ορχηστρικές σουίτες δίχως την αίσθηση βαριάς επισημότητας και στιλιστικής ακαμψίας παλαιότερων εκτελέσεων.
Με περίσσεια έμπνευσης διαπότισε τη μουσική του κάντορα της Λειψίας με ζωή, ρυθμό, χαμόγελο, κομψότητα, υπογράμμισε άφοβα και πειστικά τις ποικίλες στιλιστικές καταβολές κυρίως στη γαλλική μουσική, έπαιξε με την φραστική, εξήψε το ενδιαφέρον με τις καλλιεργημένες λεπτομέρειες και την αισθησιακή ρυθμική ζωντάνια των χορών, μετέτρεψε την διάφανη απόδοση του δομικού συντακτικού της μουσικής σε συναρπαστικό παιχνίδι λογικής, προσέδωσε περισσή χάρη και ένταση στις συνομιλίες πνευστών και εγχόρδων, αντιπαρέθεσε με τόλμη σκληρά και μαλακά ηχοχρώματα.
Στη «Σουίτα αρ.2, BWV 1067» πρωταγωνίστησε το ανάλαφρο, διάφανο, ηδύφωνο και ακριβές παίξιμο του φλαουτίστα Ζαχαρία Ταρπάγκου, ενώ επανειλημμένα έλαμψε η ασφαλής, γεμάτη μουσικότητα σολιστική παρουσία του εξάρχοντα βιολιστή Σέρτζιου Ναστάσα. Μια βραδιά μεθυστικής μουσικής απόλαυσης!
