Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, το ελληνικό σύνολο δωματίου «KYKLOS» έδωσε στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του ΜΜΑ δύο συναυλίες υπό τον αρχιμουσικό Γιώργο Πέτρου (25, 26/7/2016).
Παρουσιάστηκαν σημαντικά συμφωνικά έργα γραμμένα στο μεταίχμιο ρομαντισμού/μοντερνισμού, τα οποία δόθηκαν σε μη κατονομαζόμενες διασκευές για μικρά σύνολα. Το πρώτο μισό κάθε συναυλίας περιλάμβανε ίδια έργα, ενώ στο δεύτερο Ελληνες μονωδοί τραγούδησαν διαφορετικούς κύκλους τραγουδιών του Μάλερ. Οι συναυλίες άφησαν καλές, ενδιαφέρουσες εντυπώσεις.
Γραμμένες το 1944/45 για σύνολο 23 εγχόρδων, οι «Μεταμορφώσεις» του Ρίχαρντ Στράους παίχτηκαν από σεπτέτο εγχόρδων σε επιμέλεια Ρούντολφ Λέοπολντ, βασισμένη σε πρωτότυπη αρχική γραφή.
Εργο βαρύθυμο, για την πένθιμη, απαισιόδοξη διάθεση του οποίου έχουν διατυπωθεί ποικίλες, εύλογες εικασίες, οι «Μεταμορφώσεις» χαρακτηρίζονται από πυκνή, σφιχτοπλεγμένη συμφωνική γραφή, η οποία στη μεταγραφή αλαφραίνει, δίχως, ωστόσο, να καθίσταται διαφανέστερη.
Αποστασιοποιούμενος συνειδητά από τον βραδύρρευστο, «λασπώδη» ρομαντικό ήχο, ο Πέτρου διέπλασε μιαν ανάγνωση ευπρόσδεκτα τεταμένη και νευρώδη, στην οποία τα υφάδια των μελωδικών συνιστωσών διαγράφονταν με σαφήνεια.
Στην εκτέλεση κυριάρχησε η αίσθηση της αγωνιώδους, συσσωρευτικά φορτιζόμενης αφήγησης που εκτονώνεται σε μια συγκινητική, πένθιμη αποκλιμάκωση/παραίτηση, ενώ συχνά διέκρινε κανείς αναφορές σε έργα του ίδιου του Στράους και ετεροχρονισμένους παραλληλισμούς προς τα ιδιώματα των Σένμπεργκ και Μάλερ.
Τα «Εξι κομμάτια για ορχήστρα» του Αντον Βέμπερν παρουσιάστηκαν σε εκδοχή για σύνολο δωματίου (1920 Βέμπερν;).
Εδώ, η δραστική αλλαγή των ηχοχρωματικών ισορροπιών έδωσε ένα διαφορετικού στίγματος ακρόαμα, δίχως όμως να αλλοιώσει τη βασική εντύπωση της ακριτομυθικής λακωνικότητας, χαρακτηριστικό το οποίο στήριξαν άριστα η κλινικής ακρίβειας ανάγνωση και η εκτέλεση των κρουστών από τον αριστοτέχνη Δημήτρη Δεσύλλα.
Τα τραγούδια του Μάλερ παίχτηκαν σε πρόσφατες προσαρμογές για σύνολα δωματίου του Εμπερχαρντ Κλόκε. Συρρικνώνοντας δραστικά το σώμα των εγχόρδων, οι επεμβάσεις δημιούργησαν διαφορετικό φάσμα ηχητικών ισορροπιών, φέρνοντας σε πρώτο επίπεδο τα πνευστά που λειτούργησαν ανταγωνιστικά προς τις φωνές. Η υψίφωνος Λένια Ζαφειροπούλου τραγούδησε τα «Τραγούδια του οδοιπόρου» (25/7//2016).
Η φωτεινή, ψυχρή, ώριμη πλέον φωνή της και το ορθοτονικά ασφαλές, γερμανικού ερμηνευτικού ύφους και εκφραστικού ήθους τραγούδι της υπηρέτησαν πολύ καλά τα ρομαντικά τραγούδια και το πληθωρικό, νεανικό συναίσθημα του συνθέτη.
Ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός ερμήνευσε τα «Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά» (26/7/2016). Τραγουδιστής που έχει καλλιεργήσει δικό του, μανιεριστικό ύφος απόδοσης των τραγουδιών της ρομαντικής φιλολογίας πρόσφερε ερμηνείες εσωστρεφείς και κατανυκτικές, εμπλουτίζοντας εκφραστικά το τραγούδι του με μεγάλο εύρος δυναμικής και έντεχνες αλλοιώσεις της ηχητικής χροιάς.
