«Απολαμβάνω να εκνευρίζω τους άλλους»

Πρωτοπόρος, αντισυμβατικός, ακτιβιστής, μουσικός που αγαπά την πρόκληση και την εντάσσει πάντα στις δημιουργίες του, ένας ζωντανός θρύλος της πανκ σκηνής: ο Τζέλο Μπιάφρα, ο τραγουδιστής των διαβόητων Dead Kennedys (1978-1986), εγκαινιάζει τη σεζόν με ένα καυτό live στο Gagarin!

Νωρίς νωρίς και πριν η πόλη γεμίσει ξανά, το πρώτο live υπόσχεται τραγούδια αιχμηρά και προκλητικά, κοφτερό χιούμορ, πολιτικό υπαινιγμό και γερές δόσεις διασκέδασης. Τον περιμένουμε αύριο Τετάρτη μαζί με το συγκρότημά του τους The GSM, ενώ τη βραδιά θα ανοίξουν οι Ελληνες The Stress.

Ο άνθρωπος που αγαπά να «στρεσάρει» την αμερικανική πολιτική σκηνή με τις αριστερές του πεποιθήσεις γεννήθηκε το 1958 στο Κολοράντο και αναμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα που έχουν καθορίσει την πανκ σκηνή – της χώρας του και όχι μόνο.

Ολα θα ήταν διαφορετικά χωρίς τον Τζέλο Μπιάφρα. Από το 1978 που τυχαία απάντησε σε μια απλή τοιχοκολλημένη αγγελία που έγραφε «Κιθαρίστας θέλει να φτιάξει πανκ μπάντα» μέχρι σήμερα, η πορεία του ήταν συνεπής, χωρίς να παρεκκλίνει από τη φιλοσοφία του κινήματος που στήριξε.

Οι Dead Kennedys (η αιχμή ξεκινούσε ήδη από το όνομα), το ιστορικό συγκρότημα που ξεκίνησε από αυτή την αγγελία του κιθαρίστα East Bay Ray στο Σαν Φρανσίσκο, ήταν από τα πρώτα αμερικανικά σχήματα που τα κατάφεραν και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Ως γνωστόν, τότε, τίποτα δεν τους σταματούσε: είχαν, για κάποιους, κακόγουστο και βλάσφημο όνομα, σατίριζαν τη μουσική βιομηχανία, έκαναν αιχμηρά σχόλια για θέματα που αφορούσαν την οικονομία και την κοινωνία και έγραφαν αμφιλεγόμενους, επιθετικούς στίχους.

Τραγούδια και άλμπουμ με τίτλους αβανταδόρικους, όπως «Holiday in Cambodia», «Too Drunk To Fuck», «Nazi Punks Fuck Οff», «Plastic Surgery Disasters», αλλά και εξώφυλλα επιλεγμένα ώστε να ξεσηκώνουν αντιδράσεις, έχτισαν τη σημειολογία ενός αληθινού πανκ μύθου.

Στην ανάδειξή τους βοήθησε, όμως, πολύ και η χρονική-κοινωνική συγκυρία καθώς το καταιγιστικό πανκ τους ήταν μια πρώτης τάξεως «απάντηση» σε όσους είχαν βαρεθεί πια την επέλαση της ντίσκο.

Με την ίδια αιχμηρή γλώσσα απαντά (όπως στην «Γκάρντιαν» πριν από μερικά χρόνια) όταν τον ρωτούν αν τελικά το πανκ έχει πεθάνει. «Λυπάμαι τις γενιές των ανθρώπων που παρότι ενηλικιώθηκαν πιστεύουν ακόμα ότι το ποπ-πανκ είναι η μόνη πανκ σήμερα.

Θεωρούν δηλαδή ότι η μεγαλύτερη εξέγερση είναι να βγάζεις κάθε τόσο τη γλώσσα σου στον καθρέφτη. Δεν έχω πια υπομονή με τέτοιους τύπους και μελαγχολώ ακούγοντας ότι το “πανκ ροκ πέθανε όταν διαλύθηκαν οι Sex Pistols”. Αν θέλετε ελάτε να μετρηθούμε: αφήστε κάτω τα ναρκωτικά σας και βγείτε από τα διαμερίσματα για να συναντήσετε το καινούργιο».

Ως μέλος άλλων γκρουπ και μουσικών projects (The Witch Trials, Lard, Jello Biafra and the Melvins) αλλά και ως σόλο καλλιτέχνης, ο Μπιάφρα (που πήρε το καλλιτεχνικό του όνομα από τον αταίριαστο συνδυασμό μιας αγαπημένης αμερικανικής λιχουδιάς και ενός βραχύβιου αφρικανικού κράτους) ακολούθησε την ίδια γραμμή: μεταξύ αναρχισμού και αντικυβερνητικότητας, κατακεραύνωνε και ειρωνευόταν την εξουσία.

Ούτε ο Μπαράκ Ομπάμα έχει γλιτώσει τα πυρά του. Οπως έχει πει επανειλημμένα, «μπορεί να είναι ένας έξοχος συνομιλητής, επιπέδου Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μάλκολμ Χ, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι μπορεί να συγκρουστεί και να δυσαρεστήσει τους υποστηρικτές του».

Με τον πολιτικό στίβο, άλλωστε, έχει και προσωπική εμπειρία καθώς το 1979 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές στο Σαν Φρανσίσκο, ενώ το 2000 έβαλε υποψηφιότητα για το χρίσμα του Green Party ώστε να διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ.

«Απολαμβάνω να εκνευρίζω τους ανθρώπους, κυρίως όσους δεν σκέφτονται», είχε πει όταν τον ρώτησαν γιατί ασχολείται με την πολιτική, ενώ στις τρέχουσες εκλογές έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Μπέρνι Σάντερς.

Τιμή εισιτηρίου: 22 ευρώ.