Γυναίκα στην άκρη του βατήρα

Με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο «Links» του Αντώνη Φωνιαδάκη ξεκινά απόψε το 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Μια εντυπωσιακή αρχή, στην Κεντρική Αίθουσα του Μεγάρου Χορού, για μια διοργάνωση που περνάει ένα μεταβατικό καλοκαίρι. Η πρώτη, κατά γενική ομολογία εντυπωσιακή, περίοδος στα χέρια της Βίκυς Μαραγκοπούλου έχει τελειώσει.

Μια νέα καλλιτεχνική διευθύντρια, η Κατερίνα Κασιούμη, σχεδίασε το φετινό φεστιβάλ. Επί δώδεκα μέρες (15-26 Ιουλίου), εφτά κεντρικές παραστάσεις κι ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα (προβολές, σεμινάρια, περφόρμανς, ρεσιτάλ και γκαλά όπερας) θα απλωθούν σε έξι διαφορετικούς χώρους – ακόμα και στο Πάρκο Σιδηροδρόμων, στο Αρχαιολογικό Μουσείο και στη βεράντα του Μεγάρου Χορού.

Οι ελληνικές ομάδες κυριαρχούν, μόνο μία ξένη υπάρχει σε μια διοργάνωση που μας γνώρισε τους πρωταγωνιστές της παγκόσμιας χορευτικής σκηνής. Αλλά έχει χρόνο το φεστιβάλ, μέχρι την επόμενη διοργάνωση, να ξαναβρεί το απαιτητικό του προφίλ.

Αν θέλαμε να διαλέξουμε ένα πρόσωπο που να συμπυκνώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του θεσμού, αυτό είναι η Καλαματιανή χορεύτρια και περφόρμερ Σάνια Στριμπάκου.

Είναι μία από τις χορεύτριες και τους χορευτές που ξεκίνησαν την καριέρα τους από τη Δημοτική Σχολή Χορού Καλαμάτας, αυτόν τον θαυμαστό θεσμό που έκανε τον χορό κτήμα της νέας γενιάς, συνέβαλε ακόμα και στην άνθηση του φεστιβάλ και έκανε την Καλαμάτα αδιαφιλονίκητη χορευτική πρωτεύουσα της Ελλάδας.

Στις 19 και 20 Ιουλίου (Τρίτη και Τετάρτη) θα ερμηνεύσει ολομόναχη το έργο της Μαρίας Γοργία «Στην άκρη του βατήρα» (στούντιο Μεγάρου).

Εχει ξαναχορέψει στο φεστιβάλ. Είναι, όμως, η πρώτη φορά που θα έχει, όπως λέει και η ίδια, «το φως στραμμένο μόνο πάνω της». Το έργο της Μαρίας Γοργία «Στην άκρη του βατήρα» είναι δύσκολο, απαιτεί ιδιαίτερα προσόντα από την ερμηνεύτρια, μέχρι και σε διαδραστικές σκηνές με το κοινό την «αναγκάζει».

«Ερμηνεύω μια σύγχρονη γυναίκα, που ζει την υπαρξιακή της κρίση. Που πρέπει να τα κάνει όλα και παλεύει να αποδείξει ότι είναι ικανή να βγάζει πέρα όλα όσα περιμένουν από αυτή», λέει. «Δεν είναι τόσο μια φεμινιστική προσέγγιση όσο μια ευρύτερη εικόνα, κοινωνική και πολιτική, που αφήνει ακόμα και τους άνδρες να ταυτιστούν με την ηρωίδα μου. Διακρίνεται, άλλωστε, από τον αυτοσαρκασμό που συχνά χαρακτηρίζει τα έργα της Μαρίας Γοργία».

Ολα αυτά γίνονται μέσα σε έναν άδειο χώρο, που «μεταμορφώνεται πότε στο σπίτι της γυναίκας πότε σε μια πασαρέλα, πάνω στην οποία παρουσιάζει τον εαυτόν της με διαφορετικούς τρόπους, πότε σε ένα γιαπωνέζικο λουτρό».

Και την ίδια στιγμή η περφόρμερ μιλά. Λέει αποσπάσματα από τη «Συντροφιά» του Σάμιουελ Μπέκετ, κείμενα του Χάινερ Μίλερ, δικά της που βγήκαν μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς των δοκιμών, αλλά και της χορογράφου.

«Μιλάω από την αρχή μέχρι το τέλος του κομματιού», λέει γελώντας. «Ο σύγχρονος χορός έχει αλλάξει, αγκαλιάζει πια όλες τις τέχνες. Οταν μου πρωτοζήτησαν να μιλάω χορεύοντας, ήταν θυμάμαι στο έργο της Γοργία “στην τραμπάλα”, και μάλιστα να λέω ένα γρήγορο, καταιγιστικό κείμενο, μου φάνηκε πολύ δύσκολο.

»Αλλο είναι να επαναλαμβάνεις κάποιους φθόγγους και λέξεις ή να παράγεις ήχους ανάλογα με την κίνηση, και άλλο να μιλάς συνεχώς. Χρειάζεται εκπαίδευση στη φωνή, τεχνικά εργαλεία, τα οποία πήρα κάνοντας βασικά μαθήματα φωνητικής».

Εχει ήδη πίσω της δεκαέξι χρόνια από τότε που αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Ταξίδεψε και μαθήτευσε στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Γαλλία, Ολλανδία), δούλεψε με ελληνικές ομάδες, απέκτησε παιδί.

«Δεν έχω πια την ορμή που είχα στα 25 μου, να βουτήξω στα βαθιά», λέει, κι ας την διαψεύδει η ερμηνεία της στην «Ακρη του βατήρα». Τον τελευταίο καιρό, παράλληλα με τον χορό, διδάσκει σε επαγγελματικές σχολές. Ακόμα και με παιδιά πολύ μικρής ηλικίας έχει εμπειρία.

Ενα πράγμα δεν μπορεί να μη μας πει. Την έγνοια της που ο χορός δεν έχει πια καθόλου επιχορηγήσεις από το κράτος. Και την απορία της που τα φεστιβάλ χορού, που ξεπηδάνε συνεχώς και σε άλλες πόλεις, όπως το one small step της Κέρκυρας, το Dance days στα Χανιά και το Akropoditi DanceFest της Σύρου, γίνονται πάνω-κάτω στις ίδιες ημερομηνίες με την Καλαμάτα. «Ακόμα και μια ημερίδα για τον χορό στο Φεστιβάλ Αθηνών διοργανώνεται τις μέρες που θα χορεύω στην Καλαμάτα».