Mαθήματα πιάνου από τον Ράμσεϊ Λιούις

Εμοιαζε σαν να παίρναμε ένα ζωντανό μάθημα μουσικής. Σάββατο βράδυ στο κατάμεστο Gazarte. Στη σκηνή ένας τεράστιος μουσικός της τζαζ, ένας πολύ σπουδαίος καλλιτέχνης, ο πιανίστας Ράμσεϊ Λιούις.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο 80 ετών (καλοστεκούμενο θα έλεγα) κάτοχο τριών βραβείων Γκράμι («Hang on Sloopy» – 1973, «Hold it Right There» – 1966 και «The In Crowd» – 1965), πέντε Gold Records («Sun Goddess» – 1976, «Sound of Christmas» – 1968, «Wade in the Water» – 1966, «Hang On Ramsey» – 1966 και «The In Crowd» – 1965) και με πάνω από 80 δίσκους στο ενεργητικό του.

Η ιστορία της τζαζ αυτοπροσώπως, από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που μπορείς να δεις live έναν θρύλο του είδους.

Το πιάνο του βρισκόταν στο κέντρο της σκηνής, ο ίδιος ήταν ντυμένος κομψά με κοστούμι και γραβάτα, είχε μαζί του ακόμα τρεις μουσικούς, στον χώρο επικρατούσε ησυχία. Χωρίς υπερβολή, σαν να ήμασταν μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας, όλοι παρακολουθούσαμε με προσοχή.

«Η Ντόροθι Μέντελσον, η δεύτερη δασκάλα μου στο πιάνο, ήταν μία από τις βασικές μου επιρροές στη μουσική, μου έκανε μάθημα απ΄ όταν ήμουν 11 έως 17 ετών» είπε ο ίδιος ο Ράμσεϊ Λιούις στην «Εφ.Συν.» λίγο πριν αρχίσει η συναυλία.

«Ο Οσκαρ Πέτερσον ήταν η πιο μεγάλη μου επιρροή, γενικά» συμπλήρωσε. Επαιξε πολλά τζαζ στάνταρντς στο Gazarte και όταν τον ρώτησα πώς περιγράφει τη μουσική του, την παρουσίασε σαν «ένα μείγμα από ευρωπαϊκή κλασική μουσική, αφρικανική ή αμερικανική γκόσπελ και τζαζ».

Η μουσική είναι η ζωή του, «οτιδήποτε κάνω περιστρέφεται γύρω από αυτήν».

Η πορεία του ξεκίνησε στην ηλικία των τεσσάρων ετών, τότε άρχισε τα μαθήματα πιάνου.

Πέρα από την προσωπική του δουλειά, έχει στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες με καλλιτέχνες όχι μόνο από τον χώρο της τζαζ, όπως αυτή με την Νάνσι Γουίλσον (The Two of Us), τη London’s Philharmonic Orchestra (A Classic Encounter) τον Dr. Μπίλι Τέιλορ (We Meet Again) καθώς και με τους Γκρόβερ Ουάσινγκτον Jr., Ερλ Κλαγκ και Ντέιβ Κοζ (ως Urban Knights).

Το live στο Gazarte κράτησε μιάμιση ώρα και ήταν καλό, πολύ καλό θα έλεγα. Νωρίτερα, το απόγευμα, προηγήθηκε κι ένα masterclass σε μορφή open soundcheck στο πλαίσιο συζήτησης με τους συμμετέχοντες.

Αλλο ζωντανό μάθημα ετούτο. «Αν κάποιος νεότερος θέλει να ασχοληθεί με την τζαζ πρέπει καταρχάς να βρει έναν καλό δάσκαλο και μετά το μόνο που χρειάζεται είναι δουλειά, δουλειά, δουλειά», ήταν τα λόγια του με τα οποία με αποχαιρέτησε.

Κάτι παραπάνω θα ξέρει ο Ράμσεϊ Λιούις, έτσι;