Αποκλειστικά στον Μπετόβεν ήταν αφιερωμένο το ωραίο ρεσιτάλ που έδωσε η πιανίστρια Λευκή Καρποδίνη στο Ιδρυμα Θεοχαράκη (3/12/2015). Μουσικός που δεν επιτρέπει στον εαυτό της ευκολίες, ούτε να παρεισφρήσει στις εκτελέσεις της αίσθηση ρουτίνας, η ακμαία Ελληνίδα πιανίστρια πρόσφερε αναγνώσεις φροντισμένες σε κάθε τους νότα, ψαγμένες σε κάθε τους εκφραστική λεπτομέρεια.
Ξεκίνησε με τις δεξιοτεχνικές «32 Παραλλαγές, WoO 80», αποδίδοντας κοφτά και με ζωντάνια τις νευρώδεις, γρήγορες παραλλαγές, μαλακά και απαλά τις λυρικές και αργές, τονίζοντας έτσι πειστικά τις έντονες μεταπτώσεις διαθέσεων.
Νηφάλια αλλά με αυστηρότητα έπαιξε τη «Σονάτα σαν Φαντασία, αρ. 13», ζυγιάζοντας με μαθηματική ακρίβεια τις διαφορετικές εκδοχές μουσικού βηματισμού: αργού, διστακτικού, στοχαστικού, πυκνού, γεμάτου βιάση και, τέλος, σε ρυθμό ορμητικού καλπασμού.
Η δημοφιλής «Σονάτα υπό το σεληνόφως, αρ. 14» παίχτηκε με τη δέουσα μετρονομική σταθερότητα σε κάθε μέρος, αλλά και με σωστά ζυγιασμένο συνολικό σχήμα κλιμάκωσης εντάσεων και ταχυτήτων, καταλήγοντας στις γνωστές, απανωτές επελάσεις ορμητικών, επιθετικά καλπασματικών κορυφώσεων. Σε αμφότερες τις σονάτες το ευρύ φάσμα δυναμικής χρωμάτισε τη μουσική με μεγάλο πλούτο αποχρώσεων.
Το δεύτερο μέρος της βραδιάς ξεκίνησε με μια χορευτικού σφρίγους ανάγνωση της σύντομης «Πολωνέζα, op. 89». Το ρεσιτάλ ολοκληρώθηκε με την εκτενή, ώριμη «Σονάτα αρ. 31».
Η πιανίστρια χειρίστηκε με αυτοπεποίθηση και τεχνική επάρκεια τα περίπλοκα μαθηματικά της μεγαλοφυώς εγκεφαλικής μπετοβενικής γραφής: το βάρος των εμφάσεων, το ζύγιασμα των στίξεων, τις απότομες, χαρακτηριστικά μπετοβενικές μεταπτώσεις, την οργάνωση των μουσικών φράσεων σε κύριες και δευτερεύουσες παραγράφους, την ασφαλή εκτύλιξη του συντακτικού της μουσικής.
Αναζητώντας, μετά το τέλος του ρεσιτάλ, να εντοπίσω τι μου θύμιζαν η στιβαρότητα, η ρωμαλεότητα, η μαθηματική αυστηρότητα αλλά και η δριμύτητα του συναισθήματος της Καρποδίνη -όλες τόσο ταιριαστές στον Μπετόβεν- κατέληξα αυθόρμητα στο παίξιμο της Τζίνας Μπαχάουερ…
