Αρκετοί άνθρωποι στην ιδέα του χορού αισθάνονται κάπως αμήχανα. Τα βλέμματα αγνώστων, οι κινήσεις του σώματος, η εκφραστικότητα. Πολλές συστολές που δεν θυσιάζονται πάντα στον βωμό της απόλυτης ελευθερίας που προσφέρει η τέχνη του χορού. Για τον χορογράφο Σπύρο Κουβαρά, μοιάζει με καταφύγιο.
Ο ίδιος και η ελληνογαλλική ομάδα σύγχρονου χορού «Synthesis 748 Dance Co», μετά τη φιλοξενία τους από το Centre National de la Danse στο Παρίσι στο πλαίσιο δημιουργίας της νέας τους δουλειάς, επιστρέφουν στο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό και υπογράφουν το έργο «Natura Morta (a dance less)» για πέντε παραστάσεις από αύριο (24/11) έως και τις 28 Νοεμβρίου. Τιμώντας τη μνήμη του αδελφού του χορογράφου, συνθέτη Γιώργου Κουβαρά, σταθερού συνεργάτη της ομάδας, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, η «Synthesis 748» παρουσιάζει αυτό το έργο για την απώλεια και «τις χαμένες φύσεις», μια χορογραφία που λειτουργεί ως υπόμνηση του χρόνου για το αναπόδραστο της ανθρώπινης μοίρας και την τρωτότητα του υλικού κόσμου.
Tο «Natura Morta (a dance less)» εισάγει έναν ενδιάμεσο χωροχρόνο στον οποίο εκτυλίσσεται ένα χορευτικό τελετουργικό που αναπτύσσεται άλλοτε ως σύγχρονο μοιρολόι και άλλοτε ως αρχαϊκό rave, ακολουθώντας μια αυξητική κλιμάκωση κινητικής έντασης, με τη μουσική του Γιώργου Κουβαρά.
Για τον Σπύρο, αυτή η παράσταση θα είναι κάπως διαφορετική σε σχέση με τις άλλες.
«Το έργο αυτό ξεκίνησε να δουλεύεται έχοντας μια δραματουργική γραμμή διαφορετική από ό,τι στην πορεία κατέληξε. Ηταν ένα έργο που ήθελε να μιλήσει για τις νεκρές φύσεις, ευρύτερα, είτε για το περιβαλλοντικό κομμάτι, είτε για το ανθρώπινο κομμάτι, είτε για κοινωνίες ολόκληρες που καταρρέουν. Τον περασμένο Μάρτιο βίωσα ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός, την απώλεια του αδερφού μου. Ο Γιώργος ήταν και ο συνθέτης της παράστασης – είχαμε ξεκινήσει και δουλεύαμε μαζί το έργο. Αυτή η πραγματική απώλεια είναι που μετατόπισε το έργο πάρα πολύ, εμένα τον ίδιο πρώτα πρώτα και ύστερα τους συνεργάτες μου. Είναι πολύ διαφορετικό να θέλεις να μιλήσεις για τη φύση που αργοπεθαίνει, για τον θάνατο, για την απώλεια, μέσα από το φαντασιακό, χωρίς αυτή να σε έχει χτυπήσει και πολύ διαφορετικό να την έχεις βιώσει. Αυτό το ισχυρό χτύπημα με έκανε να φτιάξω ένα έργο το οποίο μιλάει για τις νεκρές φύσεις γενικότερα, αλλά και για δικές μας απώλειες ειδικότερα. Πήρε τελείως άλλη τροπή το δημιουργικό κομμάτι, πέρασα πολύ δύσκολα. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη πρόβα με την Κορίνα, τη Στέλλα και την Αλεξάνδρα… Δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε. Σκέφτηκα να κάνω κάτι άλλο, αλλά με τον καιρό, μέσα από το τραύμα που βίωνα και μέσα από τη μουσική του Γιώργου, κατάλαβα ότι η τέχνη μας είναι η φωνή μας. Κατάλαβα ότι αυτό που έφτιαξε εκείνος ήθελα να ακουστεί. Και ότι αυτό θα ήθελε και ο ίδιος, να συνεχίσουμε. Οσοι μένουν πίσω κουβαλούν το τραύμα και προσπαθούν να το μετατρέψουν σε γενεσιουργό δύναμη για να βρουν την ίαση, η οποία δεν ξέρω πότε έρχεται ωστόσο», εξηγεί ο Σπύρος.
Μπορεί να έχασε τον αδερφό του πριν από λίγους μήνες, αλλά όχι την ενέργεια που τον τροφοδοτεί για να κάνει τέχνη την απώλεια. Η ενέργεια του Γιώργου, που δεν μένει πια εδώ, συνεχίζει να διαχέεται μέσα στο σώμα του Σπύρου.
«Πάντα ψάχνω μια χαραμάδα στην οποία μπορεί να εισχωρήσει λίγο φως. Και το ίδιο κάνει το έργο αφού περνάει από τον θρήνο στη λατρεία, ψάχνοντας στα σώματα μια κάθαρση, μια λύτρωση όπως είπες και εσύ. Από τη μέση και μετά υπάρχει και μια αναζήτηση. Το έργο ουσιαστικά είναι ένας θρήνος για όσα χάσαμε και μια προσδοκία για αυτά που επιθυμούμε να γεννηθούν.
»Εχω περάσει αμέτρητες ώρες ακούγοντας τη μουσική του αδερφού μου, του άμεσου συνεργάτη μου, του κολλητού μου. Η μουσική που μου άφησε, τόσο για το “Natura Morta” όσο κι άλλες δημιουργίες του, ήταν η σανίδα σωτηρίας μου, με κράτησε μαζί του. Με κάθε πάτημα στο play, ήταν μαζί μου. Αλλες φορές τον ένιωθα αλλά εκεί ερχόταν ο ρεαλισμός για να μου πει ότι δεν είναι πια μαζί σου. Στο τέλος της παράστασης υπάρχει μια χαραυγή που συμβολίζει μια κοσμική σύνδεση της υπόστασής μας με το ίδιο το σύμπαν, σε κάτι πιο υπερβατικό. Οταν χάνεις έναν άνθρωπο, τέτοιες συνδέσεις ψάχνεις. Για να νιώσεις τον άνθρωπο που έχασες ως ενέργεια» σημειώνει.
Επειτα από δώδεκα χρόνια στο Παρίσι, ο Σπύρος επέστρεψε στην Ελλάδα. Οπως αναφέρει και ο ίδιος, το έργο του αγκαλιάζει την ουτοπία χρησιμοποιώντας συχνά τον μύθο ως χορογραφικό εργαλείο για τη δημιουργία σύγχρονων τελετουργιών.
«Εμεινα πάνω από δέκα χρόνια στο Παρίσι, το οποίο με διαμόρφωσε και με μεταμόρφωσε καλλιτεχνικά. Ημουν σφουγγάρι, αφέθηκα σε αυτή τη μεταμόρφωση. Πήγα να δουλέψω, να πάρω όλες τις προσλαμβάνουσες της πόλης. Βρήκα στον χορό ένα μεγάλο πεδίο έκφρασης και ελευθερίας. Δουλεύουμε με την κίνηση και το σώμα, απευθυνόμαστε περισσότερο στις αισθήσεις και λιγότερο στον νου. Μου άρεσε πολύ όλο αυτό και ένιωσα ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω μέσα από αυτή την τέχνη το καλλιτεχνικό μου background, πριν ασχοληθώ με το σύγχρονο χορό. Πιστεύω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον ως γλώσσα και ως σύμπαν. Εγώ δουλεύω πολύ με το φαντασιακό, με την αλληγορία. Τα έργα μου αποκλίνουν πολύ από τον ρεαλισμό, τον οποίο έχω απαρνηθεί εδώ και πολλά χρόνια και έχω βρει στον χορό ένα πολύ ωραίο καταφύγιο», καταλήγει.
ℹ️ ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Αθήνα). «Natura Morta (a dance less)». Ιδέα, χορογραφία, σκηνογραφία: Σπύρος Κουβαράς. Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Κουβαράς. Χορευτές: Χριστίνα Καραγιάννη, Σπύρος Κουβαράς. Δραματουργία, βοηθός χορογραφίας: Στέλλα Δημητρακοπούλου. Κινητική έρευνα: Alexandra Rogovska. Σχεδιασμός φωτισμών: Θωμάς Οικονομάκος. Ποίημα: Μαρία Λάππα. Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ, γενική είσοδος.
