Ηταν το πιο ωραίο Ηρώδειο στο οποίο έχω πάει τα τελευταία χρόνια. Τετάρτη βράδυ για τον Αλεξάντρ Ντεσπλά (την ώρα του… ντιμπέιτ). Δώστε βάση.
Κατάμεστο το θέατρο. Καλή μουσική μέσα, δροσερό αεράκι, ο φωτισμένος Παρθενώνας να δεσπόζει (καθόμουν στα ψηλά και τον είχα ακριβώς από πάνω μου, έκσταση πραγματική) και μια Διονυσίου Αρεοπαγίτου θαύμα.
Τουρίστες μιλιούνια, άκουγες όλες τις γλώσσες του κόσμου, είμαστε ωραία χώρα, τη χαίρονται όσοι την επισκέπτονται (εμείς;).
Και κάποια στιγμή που βγήκα λίγο από το θέατρο κατά τη διάρκεια της συναυλίας το σκηνικό ήταν ακόμα πιο μαγικό: κόσμος πολύς να είναι στημένος απέξω και να ακούει τις μελωδίες, ενώ παρέες με νέα παιδιά είχαν «χυθεί» στα σκαλιά και απολάμβαναν τη φάση.
Και είδα κι ένα ζευγάρι ερωτευμένο, χαρούμενο, να ανεβαίνει προς το θέατρο χέρι χέρι χαμογελώντας.
Ηταν το πιο ωραίο Ηρώδειο σας λέω. Μπαίνοντας το φθινόπωρο…
Και ο Ντεσπλά; Ο Ντεσπλά ήταν (σχεδόν) μια χαρά. Αεικίνητος, ευτυχισμένος που έπαιζε εντός έδρας, με εξαιρετικές μουσικές φυσικά. Και δείχνει άνθρωπος με χιούμορ.
Μας παρουσίαζε ενδιαμέσως τις συνθέσεις που θα έπαιζε αναφέροντας κάποιες μικρές ιστορίες, θυμόταν και ορισμένα ενσταντανέ από τις ταινίες και τους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε. Πάντα με χαμόγελο.
Ηταν και η μητέρα του ανάμεσα στο κοινό, ένας λόγος παραπάνω να δώσει τον καλύτερό του εαυτό.
Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Η ΚΟΑ, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών που τον συνόδευε, έδειχνε εντελώς εκτός κλίματος.
Λες και την πρώτη πρόβα την έκανε τη βραδιά της συναυλίας. Αλλα αντ’ άλλων σε μερικές περιπτώσεις, αλλού πήγαιναν τα βιολιά και αλλού τα φλάουτα.
Σαν αγγαρεία έμοιαζε. Μπορεί και το ρεπερτόριο να μην τους έκανε, ποιος ξέρει.
Εμαθα πως ο ίδιος ο Ντεσπλά τούς ζήτησε συγγνώμη μετά, γιατί δεν ήταν συγκεντρωμένος.
Υποθέτω πως θα ήταν απλώς ευγενής. Τέλος πάντων, το ευχαριστηθήκαμε, αυτό έχει σημασία.
