Aυτή την Παρασκευή στην Τεχνόπολη παίζει ο Παύλος Παυλίδης και βρίσκω την ευκαιρία σήμερα να σας μιλήσω αποκλειστικά για τους στίχους του. Να μας μιλήσει και ο ίδιος για τους στίχους του.
Ο Παυλίδης είναι ένας αληθινός ποιητής της ροκ. Και τότε, πολύ παλιά, στην εποχή των Ξύλινων Σπαθιών, αλλά και τα τελευταία χρόνια που ακολουθεί σόλο καριέρα.
Αν το λαϊκό τραγούδι έχει τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και τον Μάνο Ελευθερίου, αν ο Χατζιδάκις είχε τον Νίκο Γκάτσο και ο Μίκης τους μεγάλους ποιητές, η γενιά του ροκ ορκίζεται στον Παύλο (και τον Γιάννη Αγγελάκα φυσικά). «Οταν υπάρχει ο στίχος τελειωμένος, οδηγεί ο ίδιος στη μουσική που του ταιριάζει» μας λέει ο ίδιος.
Τη συναυλία στην Τεχνόπολη ο Παύλος μοιάζει σαν να την έχει περιγράψει ήδη με τα λόγια στα τραγούδια του. Με «μια μουσική που φωτίζει/ απαλά τις ψυχές των ανθρώπων» ώστε να μας οδηγήσει «στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλη μέρα». αλλωστε «χορεύοντας μού ’δειξες μέσα σε πέντε λεπτά/ τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος».
Ισως γιατί «η ιστορία λέει/ πως ήτανε μια μπάντα που ανέβηκε στα σύννεφα/ και χάθηκε για πάντα». Και, «όταν τελειώνει η συναυλία/ κάτι παιδιά έρχονται κοντά μου/ κι εγώ αρχίζω να γελάω/ αλλάζει πρόσωπα η θλίψη».
Αυτό ακριβώς: αλλάζει πρόσωπα η θλίψη. «Ο τρόπος που γράφονται οι στίχοι είναι πάντα ένα μυστήριο», εξηγεί ο Παύλος. «Τις περισσότερες φορές, όταν έχει τελειώσει ένα τραγούδι, δυσκολεύομαι να θυμηθώ ποια ακριβώς ήταν η αφετηρία του. Είναι σαν να μπαίνει η πραγματικότητα σε μια δίνη και όταν βγαίνει να έχει αποκτήσει μια νέα διάσταση. Γι’ αυτό δεν είναι απαραίτητη η χρονική συνέχεια στην αφήγηση.
Κομματιάζεται η πραγματικότητα στους στίχους και αυτό που φαίνεται μέσα από τις ρωγμές είναι και η ουσία του κάθε τραγουδιού.
Επίσης, καθώς γράφεται ένα τραγούδι, γεννά μια δική του πραγματικότητα και αυτό έχει να κάνει με τον ρυθμό του και τη ρίμα που συνήθως υπάρχει. Οταν αφήνεται κανείς χωρίς να σκέφτεται στη διαδικασία, φτάνει κάποιες φορές σε μια εκστατική λειτουργία του νου, κάτι σαν παραμιλητό. Και όταν βγαίνεις από αυτό το παραμιλητό, το τραγούδι ή τουλάχιστον η ουσία και ο κορμός του είναι εδώ, μπροστά σου, έτοιμο για το φινίρισμα».
«Οταν κοιτάς τον ουρανό/ λένε αυτοί που ξέρουνε/ πάντα κοιτάς στο παρελθόν» τραγουδάει ο Παύλος. Δίνει και πολιτική χροιά μερικές φορές στα κομμάτια του: «Οσοι δε θέλουν να θυμούνται/ πότε και πού αντιστάθηκαν/ ποια τείχη γκρέμισες και βγήκαν/ ποιες φυλακές να μη φοβούνται/ τώρα σε θέλουνε σκυφτό/ τώρα σε θέλουν νικημένο/ ανήμπορο κι υποταγμένο/ για να ξεχνάνε αυτό που ήταν».
Μοιάζει, δε, σαν να περιγράφει το σήμερα, όσα ζούμε τώρα, με στίχους που έγραψε πριν από πολύ καιρό: «Τώρα οι άστεγοι γυρνάνε στις πλατείες/ για να βρουν όσα οι φρόνιμοι πετάνε/ ρούχα που δεν τους χωράνε και ιδέες που μισούν». Κι αυτό: «Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη/ την αλητεία με τη μιζέρια/ αυτό είναι τρέλα…»
Υπάρχει άραγε ένα μόνο τραγούδι του που να τον εκφράζει απόλυτα ως προσωπικότητα; «Γράφοντας τραγούδια εξερευνούμε τις διάφορες περιοχές της ψυχής μας, οπότε δεν είναι εύκολο ένα και μόνο τραγούδι να εκφράζει τα πάντα και να ταυτιζόμαστε μαζί του» απαντά. «Είναι και διαφορετικές οι εποχές που φτιάχνονται οι δίσκοι έτσι όπως διασχίζουμε τις δεκαετίες.
Είναι σαν φωτογραφικά άλμπουμ που, όταν τα ανοίγουμε, βλέπουμε και το πώς ήμασταν εκείνη την εποχή. Τώρα που μιλάμε είμαι στο καράβι από Αμοργό για Πειραιά, οπότε σκέφτομαι αυτόματα και τον δίσκο που γράφτηκε εκεί πριν από μια δεκαετία. Ο “Κηπουρός” μού ταιριάζει σίγουρα αν πρέπει να διαλέξω ένα τραγούδι».
info: Τεχνόπολη, Γκάζι, Παρασκευή 4/9, ώρα: 21.00, εισιτήρια 10 και 12 ευρώ.
