Από τις πλαγιές του Πηλίου στο «Beton»

Για συναυλίες μουσικής δωματίου στον μικρό καλλιτεχνικό χώρο «Beton», στον Κεραμεικό, έχουμε γράψει επανειλημμένα, επισημαίνοντας την προσφορά του στις περιοριστικές συνθήκες που έχει επιβάλει η οικονομική κρίση στη μουσική ζωή. Τις προάλλες παρακολουθήσαμε εκεί μια ωραία βραδιά μουσικής δωματίου.

Μεταφέροντας σε διαφορετικό περιβάλλον ερμηνείες διαμορφωμένες στις συναυλίες του Μουσικού Χωριού στον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου, τρεις νέοι, ακμαίοι μουσικοί, ο βιολιστής Φαίδων Μηλιάδης, ο τσελίστας Μιχάλης Κοντός και η πιανίστρια Μαριλένα Σουρή, έπαιξαν τρία τρίο για πιάνο.

Στο πρώτο μισό της βραδιάς ακούσαμε το «Τρίο αρ. 2» (ΗΠΑ, 1951) του Μπουχουσλάβ Μαρτινού και το «Τρίο αρ. 1» (ΕΣΣΔ, 1923) του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ενώ το δεύτερο κάλυψε εξ ολοκληρου το «Τρίο έργο 1/αρ. 1» του Μπετόβεν. Αρτια προετοιμασμένοι, οι τρεις μουσικοί πρόσφεραν ερμηνείες μουσικά, στιλιστικά και εκφραστικά διαπλασμένες με γνώμονα το ιδιαίτερο ύφος και τα εξωμουσικά συμφραζόμενα κάθε κομματιού.

Στον Μαρτινού απέδωσαν με σταθερό βηματισμό και αθλητικό σφρίγος τον γεμάτο ευφορία συγκερασμό τζαζίστικης ρευστότητας και νεοκλασικής ελαφράδας με μνήμες από ρυθμούς τσέχικης παραδοσιακής μουσικής. Στον νεανικό, στιλιστικά μεταιχμιακό Σοστακόβιτς διαχειρίστηκαν άφοβα και με αυτοπεποίθηση τις εύφλεκτες συναισθηματικές φορτίσεις της μουσικής, χτίζοντας κορυφώσεις παροξυσμικής έντασης και, ταυτόχρονα, διέπλασαν με γενναιόδωρα πλατιά φραστική τις ρομαντικών καταβολών λυρικές εξάρσεις.

Τέλος, για τον πρώιμο Μπετόβεν, επέλεξαν με σιγουριά και ευστοχία το σωστό στίγμα: πιο μαζεμένο, λιγότερο πτητικό ήχο, σαφέστερη, σφιχτοδιατυπωμένη φραστική, πιο μαθηματική απόδοση του μουσικού συντακτικού, προσεγμένη οργάνωση της παραγραφοποίησης, ωραία μαλακιά ροή, σωστά τονισμένες μεταπτώσεις.

Οι αναγνώσεις, ειδικά στο δεύτερο μέρος, δεν ήσαν ελεύθερες από ελάσσονα ολισθήματα, όμως αυτό που κυριάρχησε –και που τελικά είναι μείζον ζητούμενο σε κάθε ζωντανή ερμηνεία– ήταν η αισθητική και συναισθηματική αλήθεια της μουσικής.