«Η μουσική είναι μια μεγάλη παράνοια»

Πρέπει πάση θυσία να ακούσετε το δεύτερο άλμπουμ «Θα καταστρέψω τον κόσμο» (Inner Ear) του καλλιτέχνη που λέγεται «Παιδί Τραύμα». Βασίζεται στην ιστορία ενός παρανοϊκού εγκληματία που συνελήφθη από τις Αρχές στα μέσα της δεκαετίας του 1990, λίγο πριν ολοκληρώσει το φρικτό του σχέδιο: να καταστρέψει τον κόσμο με εκρηκτικά στους δημόσιους χώρους, δηλητήρια στα υδραγωγεία. Καταδικάζεται ομόφωνα σε ισόβια και η υπόθεσή του μένει αυστηρά απόρρητη για λόγους καθησύχασης της κοινής γνώμης.

Μπορεί άραγε ένα άλμπουμ να είναι τόσο παρανοϊκό όσο το θέμα του; Και πώς ορίζεται αυτό, το παρανοϊκό, στη μουσική; «Αν ορίσουμε -εντελώς αυθαίρετα- την παράνοια ως απόκλιση, τότε η μουσική είναι από μόνη της μια μεγάλη παράνοια», λέει στην «Εφ.Συν.» το «Παιδί Τραύμα». «Κι αυτό γιατί η μουσική κρύβει πάντα πίσω της μια αψεγάδιαστη μαθηματική αρμονία. Ετσι, σε μια κοινωνία που τίποτα πια δεν είναι αρμονικό, η μουσική φαντάζει ως απόκλιση. Ισως κατ’ αντιστοιχία, ο δίσκος μου να μοιάζει παρανοϊκός, αλλά κατά βάθος μιλάει για την αρμονία που ψάχνουμε μέσα μας. Απλά πολλές φορές τη γυρεύουμε σε λάθος μέρη και με λάθος τρόπο».

• Πες μας την ιστορία πίσω από το «Θα καταστρέψω τον κόσμο».

Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που συνέβη στα μέσα των 90s, όταν ένα κατά τ’ άλλα καθημερινό ζευγάρι βίωσε μια ημέρα απόλυτης τρέλας. Ο άντρας, ξυπνώντας θολωμένος από ζήλια και κτητικότητα, αποφάσισε να κλειδώσει τη γυναίκα στο δωμάτιό τους και να προβεί σε μια σειρά αποτρόπαιων πράξεων προκειμένου να καταστρέψει τον κόσμο. Τελικά συνελήφθη. Ο δίσκος αναβιώνει ολόκληρη τη σπαρακτική απολογία του στις Αρχές.

• Σε ποιο μουσικό κλίμα στήνεται η ιστορία ενός εγκλήματος;

Ο δίσκος δεν μιλάει γι’ αυτό καθ’ εαυτό το έγκλημα, αλλά για τις ενδότερες σκέψεις και την ψυχοπαθολογία του εγκληματία. Για την ύπαρξη και τη φύση της παράνοιας: γεννήθηκες ή έγινες κακός; Πόσα μικρά εγκλήματα εκτελεί το μυαλό σου καθημερινά; Ποιος σ’ τα υπαγορεύει; Πώς αγάπησες την ιδιοκτησία; Ερωτήματα που μάλλον ακούγονται βαριά και δυσεπίλυτα, αλλά κατά τη γνώμη μου έχουν μια εξαιρετική απλότητα στην κατανόησή τους. Και μ’ αυτήν ακριβώς την απλότητα αποφάσισα να τα ντύσω μουσικά. Με minimal pop αισθητικής μελωδίες που φιλοδοξούν να σε κάνουν να τραγουδάς την «τρέλα» ξανά και ξανά.

■ Το «Παιδί Τραύμα» γράφει μουσική και λέξεις σε μια ψηλή πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας και η πραγματική ταυτότητά του παραμένει μυστική. Γιατί, αλήθεια, το όνομα «Παιδί Τραύμα»; Είναι κάτι; «Είναι αυτό που είναι για τον καθένα», απαντά. «Οι λέξεις έχουν τη σημασία που τους δίνουμε. Κάποιος μπορεί να γελάσει, κάποιος άλλος να ταυτιστεί και κάποιος να μη δώσει σημασία στο ψευδώνυμό μου. Ομολογώ ότι έχω περάσει και από τις τρεις φάσεις και μάλλον σταθεροποιήθηκα στην τελευταία».

• Τι είναι το εύκολο στην ελληνική μουσική ζωή τού σήμερα και τι το δύσκολο;

Νομίζω ότι σε μια πραγματικότητα με πολλά social media, μουσικές πλατφόρμες, online περιοδικά μουσικής, blogs κ.λπ. το «εύκολο» είναι να βρεις βήμα για να προβάλεις τη δουλειά σου. Η άλλη πλευρά αυτού του νομίσματος είναι ότι μέσα σ’ αυτόν τον χαοτικό όγκο πληροφορίας και παροδικότητας γίνεται δυσκολότερο για έναν μουσικό να αφήσει μόνιμο αποτύπωμα. Το πιο δύσκολο, βέβαια, είναι ότι λίγοι μουσικοί πλέον μπορούν να ζήσουν από την τέχνη τους κι αυτό από μόνο του είναι κακό για την ίδια τη μουσική. Αν προσθέσεις σ’ αυτή την ήδη υπάρχουσα κατάσταση τη μηδενική μέριμνα της πολιτείας για τους καλλιτέχνες εν μέσω Covid, παίρνεις ένα εκρηκτικό μείγμα υποβάθμισης του πολιτισμού εν γένει.

• Ποια είναι η κραυγή, αγωνίας πιθανότατα ή όποια άλλη κραυγή, ενός καλλιτέχνη του δικού σου ύφους που ζει σε μια χώρα με εντελώς διαφορετικά ακούσματα;

Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τη μουσική. Πολλές φορές νιώθω ότι αυτό που ζούμε δεν είναι η πραγματική ζωή, αλλά το γύρισμα ταινίας. Αρνούμαι να πιστέψω ότι ο κόσμος είναι αυτός. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δουλεύουμε σκληρά χωρίς να καρπωνόμαστε τον κόπο μας.

Οτι το βράδυ μάς αρκεί να αράζουμε στον καναπέ μας για να δούμε ποιο είναι το επόμενο top model και ποια είναι η τυχερή κοπέλα που θα διαλέξει ο γοητευτικός εργένης. Αρνούμαι να πιστέψω ότι τα δελτία ειδήσεων, παρέα με το κράτος, μας χειραγωγούν ομαδικά. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν αντιδρούμε σ’ αυτήν τη σαπίλα και νιώθουμε συνένοχοι. Δεν είναι δυνατόν να είναι αυτή η ζωή μας. Σίγουρα παίζουμε σε γύρισμα ταινίας. Κι αυτό το γύρισμα πρέπει να σταματήσει. Ισως αυτή να πρέπει να είναι και η κραυγή μας: ένα βροντερό «CUT».