«Η σχέση μου με τη μουσική παραμένει ενστικτώδης»

Ζωγραφική και μουσική είναι συγκοινωνούντα δοχεία στην περίπτωση του Στέφανου Ρόκου. Φίλος του Νικ Κέιβ εδώ και χρόνια, παρουσίασε πέρυσι έκθεση με έμπνευση από το άλμπουμ του με τους Βad Seeds «No More Shall We Part». Φίλος πολλών άλλων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, μας έδωσε το 2010 την συλλογή «Horror & Romance On Another Planet», όπου 18 μουσικοί αποκωδικοποίησαν τα εικαστικά έργα του από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Δέκα χρόνια μετά, παρουσιάζει τώρα το «10 Years of Horror & Romance» και στο εξώφυλλο του άλμπουμ, ένα κορίτσι που σημαδεύει με καραμπίνα ένα γιγάντιο καλαμάρι μάς βάζει στο κλίμα. Πρόκειται για 3+1 τραγούδια που «ντύνουν» τα έργα του. Τρία remixes τραγουδιών που είχαν ήδη κυκλοφορήσει το 2010 και ένα bonus track, ο «Χαμένος Κινητήρας» του Παύλου Παυλίδη.

Το επετειακό «10 Years of Horror & Romance» κυκλοφόρησε από τη United We Fly σε 400 βινύλια με μια μεταξοτυπία του Στέφανου Ρόκου στα 150 συλλεκτικά. Εδώ, Οι The Fiery Furnaces επαναπροσδιορίζουν το οκτάλεπτο ψυχεδελικό τους έπος, αυτήν τη φορά με τη συμμετοχή της Eleanor Friedberger στα φωνητικά. Με το dance remix του «Between Atoms», η Krista Muir αλλάζει το ύφος της αρχικής της σύνθεσης κι ένα αργό, ευαίσθητο, συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι αποκτά διαφορετική υπόσταση.

Το «Steven’s dream» του Μανώλη Αγγελάκη γίνεται το όνειρο του Στέφανου Ρόκου και δίνει τον πιο προσωπικό τόνο στη συλλογή. «Ο Μανώλης μπήκε στη διαδικασία να διαβάσει τα έργα μου όπως τα οραματίζομαι εγώ, να φανταστεί τα όνειρα που βλέπω και να φτιάξει μουσική από τη γραμμή και τα χρώματά μου, με μια σιγουριά ότι έτσι έγιναν τα πράγματα, σαν να είμαι εγώ, χωρίς να είναι καν η φωνή μου», μας λέει ο εικαστικός δημιουργός.

● «10 Years of Horror & Romance». Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μας μέσα σε αυτήν τη δεκαετία και πόσο έχεις αλλάξει εσύ; Προς το χειρότερο, προς το καλύτερο;

«And nothing has changed, Everything has changed» τραγουδούσε στο «Sunday» ο David Bowie, ο οποίος έφυγε την προηγούμενη δεκαετία. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι τα δέκα χρόνια θα περνούσαν τόσο γρήγορα, ούτε ασφαλώς ότι το 2020 η ανθρωπότητα θα συγκλονιζόταν από μια ανεξέλεγκτη πανδημία με το όνομα COVID-19.

Οσον αφορά τα πράγματα στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να συμβεί η γιγάντωση και ανάδειξη με νόμιμη εκλογή της Χρυσής Αυγής ως τρίτου κόμματος στο κοινοβούλιο και η πρόσφατη θριαμβευτική απόφαση του δικαστηρίου η οποία την έκρινε επισήμως εγκληματική οργάνωση. Ενα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στη χώρα μας είχε αίσιο τέλος…

Ενα μεγάλο προσωπικό όνειρο που πραγματοποιήθηκε μέσα στη δεκαετία που πέρασε ήταν ασφαλώς και η σχέση που αναπτύχθηκε με τον Nick Cave, η οποία μας οδήγησε στην έκθεση και στην έκδοση του βιβλίου που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη. Ακόμα, μέσα στη δεκαετία που πέρασε ζήσαμε την οικονομική κρίση, είδαμε τον Τραμπ πρόεδρο και αποχαιρετήσαμε τον Leonard Cohen, την Αρλέτα, τη γιαγιά μου, φίλους και εκατομμύρια άλλους ανθρώπους.

Επίσης, στην εκπνοή της δεκαετίας πρόλαβα και πήγα στην Ιαπωνία. Και έβαλα και Νetflix! Ενα γενικό συμπέρασμα που μπορώ να βγάλω από τον απολογισμό ίσως είναι ότι, προσωπικά, η δεκαετία μού έδωσε πολλά καλά πράγματα, περισσότερα από την προηγούμενη. Δεν μπορώ όμως να βγάλω ένα γενικό συμπέρασμα για το αν ο κόσμος έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, θα ήμουν αφελής. Σε όλες τις εποχές τα βήματα προς τα μπροστά και προς τα πίσω διαμορφώνονται και προκύπτουν από αναρίθμητους παράγοντες.

● Τι σημαίνει για σένα, τι ρόλο παίζει αυτή η συνομιλία ζωγραφικής και μουσικής;

Η σχέση μου με τη μουσική παραμένει ενστικτώδης αλλά με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Προσπαθώ να μη σκουριάζει το κριτήριό μου σε νέες μουσικές προτάσεις, μάλλον όμως δυσκολεύομαι. Παρακολουθώ ακόμα από πολύ κοντά την πορεία αγαπημένων μου καλλιτεχνών και, σε αντίθεση με 20-30 χρόνια πριν, που αναζητούσα και ανακάλυπτα μόνος μου το καινούργιο, σήμερα με ενδιαφέρουν περισσότερο οι μουσικές προτάσεις που μου κάνουν οι κοντινοί μου άνθρωποι.

Η μουσική ήταν κατά καιρούς πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία των έργων μου, μια διέξοδος που μου έδειχνε λύσεις για τη θεματολογία της έκθεσης που με απασχολούσε την εκάστοτε περίοδο, αλλά και για τη μείξη των χρωμάτων και τον χαρακτήρα της γραμμής μου – η οποία σχεδόν ποτέ δεν είναι ίσια.

Στο τελικό αποτέλεσμα, λοιπόν, θεωρώ ότι υπάρχει με έναν τρόπο μια μουσικότητα και, ενώ τα έργα μου στέκονται αυτόνομα με ή χωρίς μουσική, είναι εύκολο να θεωρήσει κάποιος ότι αποτίουν φόρο τιμής σε μια τέχνη που μπορεί μεν να μην κατόρθωσα ποτέ να πλησιάσω παραπάνω, αλλά που επηρεάζει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, τη ζωγραφική μου.

● Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης και της δημιουργικής σου έκφρασης; Τελικά, μήπως θα ήθελες να ήσουν μουσικός;

Είναι σημαντικό μέρος της δημιουργικότητάς μου η μουσική αλλά όχι αναπόσπαστο. Αυτήν την περίοδο δουλεύω πάνω σε μια ποιητική συλλογή και σε μια κινηματογραφική ταινία. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτές τις δύο δουλειές. Και παράλληλα προχωράω τα έργα για την επόμενη ατομική μου έκθεση, η οποία θεματολογικά ανήκει σε κάτι με το οποίο δεν έχω καταπιαστεί ποτέ μέχρι τώρα.

Στην εφηβεία μου ήθελα να γίνω μουσικός, να παίζω μπάσο σε ροκ συγκροτήματα, αλλά δεν τα κατάφερα, δεν είχα ταλέντο στη μουσική. Τώρα τελευταία σκέφτομαι πως αν δεν ήμουν εικαστικός θα ήθελα να είμαι σεφ ιαπωνικής κουζίνας σε εστιατόριο στο Τόκιο.