Τέσσερα τραγούδια θα σου πω

«Ρόζα»

Με τη μεταφυσική δεν τα πάω καλά. Ομως πώς αλλιώς να εξηγήσω αυτά που συνέβησαν με τη «Ρόζα». Προς τα τέλη του 1985 ο Αλκαίος μού έστειλε τους στίχους της «Ρόζας». Δύο βδομάδες αργότερα κάθισα στο πιάνο κι έγραψα τη μουσική σχεδόν μονορούφι.

Ηταν όμως μεσημέρι κι επειδή δεν ήθελα να ανησυχήσω τους γείτονες είχα βάλει στο πιάνο τη σουρντίνα με αποτέλεσμα ο ήχος να είναι πνιχτός, ενώ εγώ τραγουδούσα χαμηλόφωνα. Ετσι η ηχογράφηση στο παλιό μου μαγνητόφωνο ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Δεν ακουγόταν με τίποτα. Εκείνο τον καιρό ετοίμαζα τον δίσκο «Η αγάπη είναι ζάλη» με τη Χαρούλα.

Είχα γράψει αρκετά τραγούδια, αλλά ταυτοχρόνως την έβαζα να ακούσει και κάποια παλιότερα για να διαλέξουμε και κάποιο απ’ αυτά. Οταν έβαλα τη μαγνητοταινία στην οποία υπήρχε η ηχογράφηση της «Ρόζας», μετά από 30 δευτερόλεπτα ακρόασης η Χαρούλα μού είπε να προχωρήσω στο επόμενο.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1996, ετοιμάζω τον δίσκο με τον Δημήτρη Μητροπάνο «Στου αιώνα την παράγκα». Ιδια διαδικασία. Είχα ήδη γράψει για τον Μήτσο καινούργια τραγούδια, αλλά επίσης του έβαζα να ακούσει και παλιότερα. Ανέσυρα εκείνη τη μαγνητοταινία με τη «Ρόζα», γιατί υπήρχαν αρκετά ανέκδοτα εκεί, κι όταν άρχισε το τραγούδι σηκώθηκα από τη θέση μου με πρόθεση να πατήσω forward.

Εκείνη τη στιγμή ο Μητροπάνος μού άρπαξε με δύναμη το χέρι μου και σχεδόν ουρλιάζοντας φώναξε «Ασ’ το!». Γνωρίζουμε όλοι τι έγινε και τι εξακολουθεί να γίνεται με αυτό το τραγούδι. Πώς να μην πιστέψεις λοιπόν στα θαύματα;

«Η αγάπη είναι ζάλη»

Το τραγούδι αυτό, όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος, έπνιξε τα πάντα. Για πολλούς μήνες το άκουγες στον δρόμο, στο ταξί, στην απέναντι πολυκατοικία, σ’ ένα μαγαζί που έμπαινες, παντού. Και να φανταστεί κανείς ότι τότε δεν υπήρχαν τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, πλην της ΕΡΤ.

Παρ’ όλα αυτά, προέκυψε επικοινωνιακός φασισμός. Ανεξήγητο για μένα. Μια απλή μπαλάντα, μάλλον μοναχική, δημιούργησε αυτή τη θύελλα.

Ηταν οι στίχοι του Ανδρέα; Ηταν η φωνή της Χαρούλας; Ηταν το σαξόφωνο του David; Ηταν το ταξιδιάρικο της μουσικής; Πιθανόν όλα μαζί. Αλλά η σφαλιάρα ήρθε από την κόρη μου, την Κωνσταντίνα.

Ηταν τότε 6 χρόνων κι ήταν στην πρώτη Δημοτικού. Το μεσημέρι που γύρισε σπίτι και τρώγαμε στο τραπέζι, η μαμά της την προκάλεσε να μου πει τι έγινε στο σχολείο. «Μπαμπά, ενώ ζωγραφίζαμε όλα τα παιδιά τραγουδούσαν το “Η αγάπη είναι ζάλη”». Και τη ρωτάω εγώ ο ανόητος: «Σου άρεσε, αγάπη μου;». «Γιατί; Δικό μου είναι το τραγούδι;»

«Ενα μαχαίρι»

Ολοι γνωρίζουν τι έγινε και τι γίνεται με τη δουλειά μου στον Καββαδία. Είναι η αιχμή του δόρατος της τραγουδοποιίας μου. Ομως οφείλω να πω ότι στη συνείδηση των νέων της δεκαετίας του ’70 τις εντυπώσεις είχαν πρωτοκλέψει το «Μαχαίρι» και ο «Γουίλι».

Και τα δύο αυτά τραγούδια τα τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήταν μεν θυελλώδης τραγουδιστής στις ζωντανές εμφανίσεις, αλλά μέχρι τότε χωρίς ιδιαίτερη προσωπική δισκογραφία. Νομίζω ότι αυτά τα δύο τραγούδια εκτίναξαν δισκογραφικά τον Βασίλη. Πρέπει όμως να τονίσω ότι η τεράστια επιτυχία τους οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ερμηνεία του. Το τι γινόταν τότε στις συναυλίες δεν περιγράφεται. Ηταν τέτοια η μανία του κοινού, που για να εκφράσουν την αγάπη τους σε μένα μου χάριζαν μαχαίρια όλων των τύπων.

Αν ήμουν συλλέκτης, θα είχα μια τεράστια συλλογή, επειδή όμως ήταν επικίνδυνο να κυκλοφορούν τόσα μαχαίρια στο σπίτι, άρχισα να τα χαρίζω σε φίλους. Εχω κρατήσει όμως 7 εξαιρετικά μαχαίρια, όσα και οι 7 νάνοι.

«Ελένη»

Το διαχρονικό τραγούδι του δίσκου «Η αγάπη είναι ζάλη» αποδείχτηκε ότι είναι η «Ελένη». Η εκκίνησή του όμως διπλά δραματική. Το τραγούδι γράφτηκε σε στίχους του Μπάμπη Τσικληρόπουλου για τις ανάγκες της παράστασης του έργου «Είμαστε όλοι θεατές», που ανέβηκε το 1985 σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας μ’ έναν θίασο μεγάλων ηθοποιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου (Βέγγος, Ρίζος κ.λπ.).

Το έργο πήγε άπατο, κατέβηκε σε λίγες εβδομάδες και η «Ελένη» έμεινε ορφανή. Το δεύτερο γεγονός το είπα πριν. Καπελώθηκε στον δίσκο από το τραγούδι «Η αγάπη είναι ζάλη». Η Χαρούλα όμως επέμενε.

Το έλεγε σε όλες της τις εμφανίσεις και τα έδινε όλα. Χρόνο με τον χρόνο το τραγούδι κέρδισε την αγάπη του κόσμου κι αυτή τη στιγμή είναι ένα από τα τραγούδια κοινού αισθήματος τουλάχιστον δύο γενεών.