Η γυναίκα τους άντρες τούς ξεγελά. Αυτή μας μαθαίνει την απατεωνιά.
Με βλέμμα τρυφερό, πουλάει καλοσύνη, και τελικά στην ψάθα μάς αφήνει.
Γι’ αυτήν κυνηγάμε τις νύχτες σαν λύκοι,
για να ‘ναι οι χούφτες της γεμάτες λεφτά
Την «Οπερα του ζητιάνου» φέρνει αυτήν την Πέμπτη και την Παρασκευή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (στις 20.00, στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους) το κορυφαίο μπαρόκ σύνολο Les Arts Florissants σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Κάρσεν και μουσική διεύθυνση-σύλληψη Ουίλιαμ Κρίστι. Μια διεθνής παραγωγή για ένα προκλητικό, σατιρικό παραμύθι του 1728, στην αυγή του καπιταλισμού, με πρωταγωνιστές κλεφτρόνια, ζητιάνους, πόρνες και νταβατζήδες του Λονδίνου. Ενας κόσμος κυνικός, που ο Τζον Γκέι ντύνει μουσικά με γνωστές μπαλάντες και μελωδίες του καιρού του, λαϊκές και διαχρονικές.
Η σατιρική όπερα-μπαλάντα του Γερμανού συνθέτη Γιόχαν-Κρίστοφ Πέπους και του Αγγλου θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Τζον Γκέι ενέπνευσε κορυφαίους συγγραφείς και συνθέτες του 20ού αιώνα, όπως τους Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, οι οποίοι βασίστηκαν στην «Οπερα του ζητιάνου» για να γράψουν τη γνωστή σε όλους μας «Οπερα της πεντάρας» (1928).
Τριάντα καλλιτέχνες του West End επί σκηνής, νεαρά αγόρια και κορίτσια, φορώντας δερμάτινα μπουφάν, μπότες, μίνι φούστες, λαμέ σορτσάκια και ψηλά τακούνια, παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν, με φόντο έναν τοίχο από κούτες που, καθώς μετακινούνται, αποκαλύπτουν τον λονδρέζικο υπόκοσμο. Στο βάθος, μισοκρυμμένοι πίσω από τα χαρτόκουτα, οι μουσικοί της ορχήστρας παρακολουθούν άγρυπνα ένα ανελέητο παιχνίδι ανάμεσα σε πόρνες και προαγωγούς, κλέφτες και κλεπταποδόχους, προδότες και προδομένους.
Το πρωτότυπο αναγεννησιακό κείμενο έχει «φρεσκαριστεί» με επίκαιρες νύξεις για το Brexit, το παραεμπόριο, ακόμα και τις selfies. Η «The Telegraph» χαρακτηρίζει την παράσταση «μια σκαμπρόζικη, πικρόχολη, βλάσφημη παραγωγή που ταλαντεύεται ανάμεσα στο γκροτέσκο χιούμορ και την αυθεντική πρόκληση».
